Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 1:6

Και αυτό το ίδιο απαιτεί πίστη, και τίποτα από αυτά δεν είναι δυνατόν να κατανοηθεί με τη λογική. «Ανάμεσα σε όλα τα έθνη, μεταξύ των οποίων είστε και εσείς κλητοί του Ιησού Χριστού». Τι σημαίνει λοιπόν; Μήπως ο Παύλος κήρυξε σε όλα τα έθνη; Το ότι βέβαια περιόδευσε από την Ιερουσαλήμ μέχρι το Ιλλυρικό, και από εκεί προχώρησε πάλι ως τις εσχατιές της γης, είναι φανερό από όσα έγραψε στους Ρωμαίους. Αν όμως δεν επισκέφθηκε όλα τα έθνη, ούτε και έτσι είναι ψευδές αυτό που λέγεται· διότι δεν μιλάει μόνο για τον εαυτό του, αλλά και για τους δώδεκα αποστόλους, και για όλους όσοι διακήρυξαν τον λόγο μετά από αυτούς.

Εξάλλου, ούτε και στη δική του περίπτωση θα μπορούσε κανείς να δει τον λόγο του να διαψεύδεται, αν αναλογιστεί την προθυμία του, και το γεγονός ότι ακόμη και μετά την τελευτή του δεν παύει να κηρύττει σε ολόκληρη την οικουμένη. Σκέψου δε πώς εξυψώνει τη δωρεά και αποδεικνύει ότι είναι μεγάλη και πολύ ανώτερη από την προηγούμενη· εφόσον τα μεν παλαιά περιορίζονταν σε ένα μόνο έθνος, ενώ τούτη προσέλκυσε γη και θάλασσα. Πρόσεξέ μου και εκείνο, το πώς η ψυχή του Παύλου είναι απαλλαγμένη από κάθε κολακεία. Διότι, ενώ απευθύνεται στους Ρωμαίους, οι οποίοι βρίσκονταν σαν σε κάποια κορυφή ολόκληρης της οικουμένης, δεν τους αποδίδει τίποτε περισσότερο από τα υπόλοιπα έθνη, ούτε, επειδή τότε κυριαρχούσαν και βασίλευαν, λέει ότι υπερτερούν σε κάτι στα πνευματικά· αλλά, λέει, όπως ακριβώς κηρύττουμε σε όλα τα έθνη, έτσι και σε εσάς, συγκαταλέγοντάς τους με τους Σκύθες και τους Θράκες· διότι, αν δεν ήθελε να δηλώσει αυτό, θα ήταν περιττό να πει: «Μεταξύ των οποίων είστε και εσείς». Και τα κάνει αυτά για να καθαιρέσει το φρόνημά τους, να εκμηδενίσει την έπαρση της διανοίας τους και να τους διδάξει την ισοτιμία τους με τους άλλους. Γι' αυτό και πρόσθεσε ακριβώς τούτο λέγοντας: «Μεταξύ των οποίων είστε και εσείς κλητοί του Ιησού Χριστού»· δηλαδή, μαζί με τους οποίους βρίσκεστε και εσείς. Και δεν είπε ότι κάλεσε τους άλλους μαζί με εσάς, αλλά εσάς μαζί με τους άλλους. Διότι, εάν εν Χριστώ Ιησού δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, πολύ περισσότερο δεν υπάρχει βασιλιάς και ιδιώτης· διότι και εσείς κληθήκατε και δεν προσήλθατε από μόνοι σας.

Πρόσεξε πώς συνεχώς χρησιμοποιεί τον όρο του κλητού, λέγοντας: «Κλητός απόστολος», «Μεταξύ των οποίων είστε και εσείς κλητοί» και «Προς όλους τους κλητούς που βρίσκονται στη Ρώμη». Και αυτό δεν το κάνει από φλυαρία, αλλά επειδή θέλει να τους υπενθυμίσει την ευεργεσία. Διότι, επειδή ήταν φυσικό μεταξύ των πιστών να υπάρχουν και έπαρχοι και ύπατοι, αλλά και φτωχοί και απλοί άνθρωποι, παραμερίζοντας την ανισότητα των αξιωμάτων, απευθύνει προς όλους μία κοινή προσφώνηση. Εάν λοιπόν στα πιο αναγκαία και πνευματικά ζητήματα όλα προσφέρονται κοινά σε δούλους και ελεύθερους, όπως η αγάπη από τον Θεό, η κλήση, το Ευαγγέλιο, η υιοθεσία, η χάρη, η ειρήνη, ο αγιασμός και όλα τα υπόλοιπα, πώς δεν θα αποτελούσε δείγμα έσχατης ανοησίας, αυτούς που ο Θεός ένωσε και κατέστησε ομότιμους στα πιο σημαντικά, εμείς να τους χωρίζουμε με βάση τα γήινα πράγματα;

Διότι, αφού αναφέρθηκε στα έθνη, πρόσθεσε το «μεταξύ των οποίων είστε και εσείς». «Στους κλητούς αγίους». Πρόσεξε πώς χρησιμοποιεί συνεχώς αυτόν τον όρο: «Κλητός απόστολος»· «μεταξύ των οποίων είστε και εσείς κλητοί»· «σε όλους τους κλητούς που βρίσκονται στη Ρώμη». Και αυτό δεν το κάνει από φλυαρία, αλλά επειδή θέλει να τους υπενθυμίσει την ευεργεσία. Η δε φράση «αγαπητοί του Θεού», αποσκοπεί στον διαχωρισμό αυτών που πίστεψαν από εκείνους που δεν είναι τέτοιοι. Εξάλλου, καλεί έτσι όλους όσους πίστεψαν, καθόσον αγιάσθηκαν διά του λουτρού της παλιγγενεσίας. «Χάρις σε εσάς και ειρήνη από τον Θεό τον Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό».

Ρωμ. 1,5-7 «Χάρη και αποστολή» αντί του «χάρη για αποστολή». Αυτό το σχήμα λόγου υπάρχει σε πολλούς, και μάλιστα στη θεόπνευστη Γραφή ως επί το πλείστον το «και» παρέλκει. «Εις υπακοήν πίστεως». Η πίστη στο όνομά Του έχει γίνει· διότι τα έθνη δεν τον είδαν, αλλά πίστεψαν με μόνο το κήρυγμα του ονόματός Του. Όντως η αποστολή των μαθητών ήταν πλήρης χάριτος, διότι έπεισαν τα έθνη να υπακούσουν και να πιστέψουν στον Χριστό, και μάλιστα όντας άνθρωποι και αλιείς και αγράμματοι. «Σε όλους τους αγαπητούς που βρίσκονται στη Ρώμη». Από την ίδια την προσφώνηση τους προετοιμάζει να ταπεινοφρονούν· διότι λέγοντας «σε όλους» και χωρίς να τους χωρίσει σε άρχοντες και αρχομένους, σε δούλους και ελεύθερους, τους συμβουλεύει ανεπαίσθητα να θεωρούν ο ένας τον άλλον ισότιμο. Έπειτα, για να μην πουν: Τι λοιπόν; Τους θεωρείς όλους ισότιμους, και τους αγαθούς και τους φαύλους, και τους πιστούς και τους άπιστους; προσέθεσε: «κλητοί άγιοι»· διότι γι' αυτόν όλοι οι άγιοι είναι ισότιμοι, και δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ τους. «Κλητοί». Από πού κληθήκατε; Από ποιους κόπους; Από ποια κατορθώματα; Από πού είστε «άγιοι»; Παρά μόνο από την αγάπη του Θεού· διότι Αυτός, αφού μας αγάπησε δωρεάν, και έχυσε το αίμα Του για εμάς, μας κάλεσε σε αγιασμό και σε κληρονομία της βασιλείας Του. «Αγίους» δε, ονομάζει όλους τους πιστούς.