Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 1:9

Διότι μάρτυράς μου είναι ο Θεός, τον οποίο λατρεύω με το πνεύμα μου διακονώντας το Ευαγγέλιο του Υιού του, ότι αδιαλείπτως σας μνημονεύω στις προσευχές μου. ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ. Διότι μάρτυράς μου είναι ο Θεός, πόσο πολύ σας επιποθώ όλους με τα σπλάχνα του Ιησού Χριστού. Και τούτο προσεύχομαι: να περισσεύει η αγάπη σας όλο και περισσότερο σε επίγνωση και σε κάθε πνευματική αίσθηση, ώστε να διακρίνετε τα άριστα, για να είστε ειλικρινείς και απρόσκοπτοι έως την ημέρα του Χριστού, γεμάτοι από καρπούς δικαιοσύνης που προέρχονται διά του Ιησού Χριστού, προς δόξαν και έπαινο του Θεού.

Ορθώς είπε ότι «Καταγγέλλεται», δείχνοντας ότι δεν έπρεπε ούτε να προσθέσει ούτε να αφαιρέσει τίποτα από όσα είχαν ειπωθεί· διότι αυτό είναι το έργο του αγγέλου, το να μεταφέρει μόνο όσα του λέγονται. Γι' αυτόν τον λόγο και ο ιερέας ονομάζεται άγγελος, επειδή δεν αναγγέλλει τα δικά του, αλλά τα λόγια Εκείνου που τον αποστέλλει. Καίτοι βεβαίως ο Πέτρος είχε κηρύξει εκεί, εντούτοις θεωρεί τα έργα εκείνου ως δικά του· τόσο πολύ, όπως ανέφερα προηγουμένως, ήταν καθαρός από κάθε φθόνο στον υπέρτατο βαθμό. «Διότι μάρτυράς μου είναι ο Θεός, τον οποίο λατρεύω με το πνεύμα μου, στο Ευαγγέλιο του Υιού Του».

Άραγε, θα μπορέσει κάποιος από εμάς να καυχηθεί ότι, όταν προσεύχεται στην οικία του, θυμάται το πλήρωμα της Εκκλησίας; Δεν το νομίζω. Αλλά ο Παύλος δεν προσερχόταν στον Θεό για μία πόλη, αλλά για ολόκληρη την οικουμένη, και αυτό δεν το έπραττε μία ούτε δεύτερη ούτε τρίτη φορά, αλλά διηνεκώς. Αν λοιπόν το να φέρνει κανείς διαρκώς κάποιον στη μνήμη του δεν θα ήταν δυνατό να συμβεί παρά μόνο από πολλή αγάπη, το να τον έχει στις προσευχές του και μάλιστα αδιαλείπτως, αναλογίσου πόση στοργή και φιλία υποδηλώνει. Όταν δε λέει: «στον οποίον λατρεύω με το πνεύμα μου, στο Ευαγγέλιο του Υιού του», μας φανερώνει ταυτόχρονα και τη χάρη του Θεού, αλλά και τη δική του ταπεινοφροσύνη: τη μεν χάρη του Θεού, επειδή του εμπιστεύθηκε ένα τόσο σπουδαίο έργο, τη δε δική του ταπεινοφροσύνη, επειδή δεν αποδίδει τα πάντα στη δική του προσπάθεια, αλλά στη βοήθεια του Πνεύματος. Η προσθήκη δε του όρου «Ευαγγέλιο» δηλώνει το είδος της διακονίας.

«Ότι αδιαλείπτως σας μνημονεύω στις προσευχές μου». Αυτό είναι γνώρισμα γνήσιας αγάπης. Και ενώ φαίνεται ότι λέει ένα πράγμα, διατυπώνει εδώ τέσσερα: και ότι τους θυμάται, και ότι το πράττει αδιαλείπτως, και ότι το κάνει κατά τις προσευχές του, και ότι προσεύχεται για μεγάλα ζητήματα. «Παρακαλώντας, μήπως κάποτε επιτέλους ευοδωθεί ο δρόμος μου, κατά το θέλημα του Θεού, ώστε να έλθω προς εσάς. Διότι επιθυμώ διακαώς να σας δω». Βλέπεις ότι και λαχταρά έντονα να τους δει, και εντούτοις δεν ανέχεται να τους δει αντίθετα προς το θέλημα του Θεού, αλλά έχει τον πόθο του αναμειγμένο με τον φόβο του Θεού; Διότι τους αγαπούσε και επειγόταν να πάει σε αυτούς· όμως δεν επιθυμούσε, επειδή τους αγαπούσε, να τους δει αντίθετα προς το τι θεωρεί ο Θεός ορθό. Αυτή είναι η γνήσια αγάπη, και όχι όπως εμείς, που εκπίπτουμε και από τις δύο πλευρές των νόμων της αγάπης.

Μη δυσανασχετείτε, λοιπόν· διότι δεν στρέφομαι εγώ εναντίον σας· ο Θεός είναι αυτός που προστάζει. Και όπως ακριβώς λέει εκεί, «Τον οποίο λατρεύω με το ευαγγέλιο του Υιού Του», έτσι και εδώ, αφού είπε, «Εξαιτίας της χάρης που μου δόθηκε από τον Θεό», πρόσθεσε: «Για να είμαι λειτουργός του Ιησού Χριστού στα έθνη, ιερουργώντας το ευαγγέλιο του Θεού». Διότι, μετά την εκτενή απόδειξη όσων ειπώθηκαν, ανάγει τον λόγο σε κάτι πιο ιεροπρεπές, μην ονομάζοντάς το απλώς λατρεία, όπως στην αρχή, αλλά λειτουργία και ιερουργία. Διότι αυτή είναι για εμένα η ιεροσύνη, το να κηρύττω και να εξαγγέλλω· αυτή τη θυσία προσφέρω. Και κανείς δεν θα μπορούσε να κατηγορήσει έναν ιερέα που φροντίζει με ζήλο να προσφέρει το θύμα άμωμο.

Ομιλεί δε για την Εκκλησία, ότι αυτή είναι η αληθινή προσκύνηση και η πρέπουσα στον Θεό. Διότι και ο Πατέρας τέτοιους ζητεί να είναι εκείνοι που τον προσκυνούν. Επομένως, εάν τέτοιους ζητούσε από παλιά, δεν παραχώρησε σε εκείνους αυτόν τον τρόπο επειδή το ήθελε, αλλά από συγκατάβαση, και για τον λόγο αυτό, ώστε να εισαγάγει και τούτους. Ποιοι είναι λοιπόν οι αληθινοί προσκυνητές; Εκείνοι που ούτε περιορίζουν τη λατρεία σε κάποιον τόπο, και λατρεύουν τον Θεό εν πνεύματι· καθώς λέει και ο Παύλος: «Τον οποίο λατρεύω με το πνεύμα μου, στο Ευαγγέλιο του Υιού του»· και πάλι: «Σας παρακαλώ να προσφέρετε τα σώματά σας ως θυσία ζωντανή, ευάρεστη στον Θεό, που είναι η λογική σας λατρεία». Όταν δε λέει, «Ο Θεός είναι Πνεύμα», δεν δηλώνει τίποτε άλλο, παρά το ασώματο.

Είναι ταιριαστό το προοίμιο στη φιλόθεη ψυχή, το να ευαρεστεί τον Θεό για εκείνα με τα οποία άλλοι δείχνουν την ευσέβειά τους. «Διότι η πίστη σας διακηρύσσεται σε όλο τον κόσμο». Επειδή δηλαδή η Ρώμη κατείχε τότε τα σκήπτρα της αυτοκρατορίας, ήταν φυσικό οι πιστοί που βρίσκονταν σε αυτήν να γίνονται γνωστοί σε κάθε πόλη. «Διότι μάρτυράς μου είναι ο Θεός, τον οποίο λατρεύω με το πνεύμα μου». Επειδή ο λόγος του αφορούσε ένα αφανές ζήτημα, και αυτό ήταν η αγάπη του προς ανθρώπους που μάλιστα δεν τον γνώριζαν· γι' αυτόν τον λόγο επικαλείται τον Θεό ως μάρτυρα για το ζήτημα αυτό. «Στο Ευαγγέλιο του Υιού του, για το πώς αδιάλειπτα...». Ενώ πιο πάνω είπε ότι το Ευαγγέλιο είναι του Πατέρα, εδώ αναφέρει ότι είναι του Υιού του, καταδεικνύοντας την ενότητα Πατρός και Υιού. «Σας μνημονεύω πάντοτε στις προσευχές μου, παρακαλώντας μήπως επιτέλους κάποτε ευοδωθεί ο δρόμος μου, κατά το θέλημα του Θεού, για να έρθω σε εσάς».

Έρχεται λοιπόν, λέγει, ώρα, ή μάλλον έχει ήδη φθάσει, ο καιρός δηλαδή της δικής μου σωματικής παρουσίας, κατά τον οποίο οι αληθινοί προσκυνητές ούτε όπως οι Σαμαρείτες θα προσκυνούν σε έναν μόνο τόπο, αλλά σε κάθε τόπο πνευματικά και προσφέροντας την προσκύνησή τους ασώματα (όπως ακριβώς λέγει και ο Παύλος: «Τον οποίο λατρεύω με το πνεύμα μου»)· ούτε όπως οι Ιουδαίοι θα προσφέρουν λατρεία τυπική και σκιώδη και προτυπωτική των μελλόντων, αλλά λατρεία αληθινή και χωρίς κανένα σκιώδες στοιχείο.