Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 10:11

Εκπληρώνει, λοιπόν, τον σκοπό του νόμου εκείνος που πιστεύει στον Σωτήρα Χριστό· διότι η Γραφή λέει: «Ιδού, θέτω στη Σιών λίθο ακρογωνιαίο, εκλεκτό, πολύτιμο, και όποιος πιστεύει σ’ αυτόν δεν θα καταισχυνθεί». «Σε εμάς, λοιπόν, ανήκει η τιμή, σε όσους πιστεύουμε· για τους απειθούντες όμως, ο λίθος που απέρριψαν οι οικοδομούντες, αυτός έγινε κεφαλή γωνίας και λίθος προσκόμματος και πέτρα σκανδάλου, εκείνοι που προσκόπτουν στον Λόγο με την απείθειά τους, για το οποίο και τέθηκαν». Εμείς όμως, που πιστεύσαμε και βαπτισθήκαμε, είμαστε «γένος εκλεκτό, βασίλειο ιεράτευμα, έθνος άγιο, λαός που ανήκει στον Θεό, για να διακηρύξουμε τις αρετές εκείνου που μας κάλεσε από το σκοτάδι στο θαυμαστό του φως· εμείς που κάποτε δεν ήμασταν λαός, τώρα όμως είμαστε λαός του Θεού· εμείς που δεν είχαμε ελεηθεί, τώρα όμως ελεηθήκαμε». — «Αυτούς κάλεσε και εμάς, όχι μόνο από τους Ιουδαίους, αλλά και από τα έθνη· όπως λέει και στον Ωσηέ: “Θα καλέσω εκείνον που δεν ήταν λαός μου, λαό μου· και εκείνη που δεν ήταν αγαπημένη, αγαπημένη· και θα γίνει στον τόπο όπου τους είχε λεχθεί: Δεν είστε εσείς λαός μου, εκεί θα ονομασθούν υιοί του ζώντος Θεού”». — «Όσοι, πράγματι, οδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού, αυτοί είναι υιοί του Θεού». — «Διότι τέλος του νόμου είναι ο Χριστός, προς δικαιοσύνη για κάθε έναν που πιστεύει». Γιατί ο Μωυσής γράφει για τη δικαιοσύνη που προέρχεται από τον νόμο, ότι ο άνθρωπος που θα τα πράξει αυτά θα ζήσει μέσα σ’ αυτά· η δικαιοσύνη όμως που προέρχεται από την πίστη λέει έτσι: «Μη πεις μέσα στην καρδιά σου: Ποιος θα ανέβει στον ουρανό;» — δηλαδή, για να κατεβάσει τον Χριστό· «ή: Ποιος θα κατεβεί στην άβυσσο;» — δηλαδή, για να ανεβάσει τον Χριστό από τους νεκρούς. Αλλά τι λέει; «Κοντά σου είναι το ρήμα, στο στόμα σου και στην καρδιά σου», δηλαδή το ρήμα της πίστεως, το οποίο κηρύττουμε· ότι, αν ομολογήσεις με το στόμα σου τον Κύριο Ιησού Χριστό και πιστέψεις με την καρδιά σου ότι ο Θεός τον ανέστησε από τους νεκρούς, θα σωθείς· διότι με την καρδιά πιστεύει κανείς προς δικαιοσύνη, και με το στόμα ομολογεί προς σωτηρία. Γιατί η Γραφή λέει: «Όποιος πιστεύει σ’ αυτόν δεν θα καταισχυνθεί». Διότι ο ίδιος είναι Κύριος όλων, πλούσιος προς όλους όσοι τον επικαλούνται· και «καθένας που θα επικαλεσθεί το όνομα του Κυρίου θα σωθεί». Πώς, λοιπόν, θα επικαλεσθούν εκείνον στον οποίο δεν πίστεψαν; Και πώς θα πιστεύσουν σ’ εκείνον για τον οποίο δεν άκουσαν; Και πώς θα ακούσουν χωρίς να υπάρχει κάποιος να κηρύττει; Και πώς θα κηρύξουν, αν δεν αποσταλούν; Όπως είναι γραμμένο: «Πόσο ωραίοι είναι οι πόδες εκείνων που ευαγγελίζονται τα αγαθά!» Και πράγματι, «σε όλη τη γη εξήλθε ο φθόγγος τους, και ως τα πέρατα της οικουμένης τα λόγια τους».

Επομένως είναι ανεξερεύνητα αυτά που βρίσκονται πάνω από εμάς. Διότι, αν είναι αλήθεια ότι «τα όσα είναι στα χέρια μας τα ανακαλύπτουμε με κόπο», σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί, πώς δεν είναι αναγκαίο να σκεφτούμε ότι, τουλάχιστον σε εκείνα που υπερβαίνουν τη λογική, η πίστη είναι εξαιρετικά χρησιμότατη, χωρίς να ακολουθεί έρευνα, ούτε να επιφέρεται μάταιη αναζήτηση; Διότι τέτοιου είδους πράγματα τιμώνται λαμπρά με τη σύνεση. <Καθένας που πιστεύει σε αυτόν δεν θα ντροπιαστεί κ.λπ.> Ας μην κάνει δικό του αποκλειστικό αγαθό τη σωτηρία μέσω της πίστης ο Ισραήλ. Διότι «καθένας», λέει, «που θα επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου θα σωθεί», είτε είναι Ιουδαίος είτε είναι Έλληνας, είτε είναι δούλος είτε είναι ελεύθερος. Ο Θεός των όλων σώζει χωρίς διακρίσεις, διότι όλα δικά του είναι. Έτσι λέμε ότι ανακεφαλαιώνονται τα πάντα στον Χριστό. <Μήπως απέρριψε ο Θεός τον λαό του; Μη γένοιτο.> Με φρόνηση ο Παύλος, αν και ο Ισραήλ έπαθε συσκότιση, δεν τον αφήνει να σκληρυνθεί περισσότερο με πλήρη απελπισία, αλλά προχωρά τεχνηέντως με παρηγορητικά λόγια. Διότι προηγουμένως κατηγορούσε τον Ισραήλ ως απειθή, ωστόσο δεν τον αποστερεί από την άνωθεν ελπίδα, ούτε λέει ότι αποβλήθηκε ολοκληρωτικά από την οικειότητα προς τον Θεό. Και κάνει σαφή την απόδειξη του πράγματος, προβάλλοντας τον εαυτό του που είναι Ισραηλίτης και από το σπέρμα του Αβραάμ, αποκαλώντας τον ακόμα πολύ έξυπνα λαό του Θεού, και προσθέτοντας το «Μη γένοιτο» στα λόγια περί απορρίψεως.

γʹ. Είδες πώς τους στερεί κάθε δικαιολογία; Διότι ποιας απολογίας θα ήταν άξιοι, αφού επέλεξαν το πιο βαρύ και ατελέσφορο, ενώ προσπέρασαν το ελαφρύ, το οποίο έχει τη δύναμη να τους σώσει και να προσφέρει εκείνα ακριβώς που ο νόμος δεν είχε τη δύναμη να δώσει; Επειδή αυτά δεν είναι τίποτε άλλο, παρά μόνο γνώρισμα ενός φιλόνεικου φρονήματος, που στασιάζει απέναντι στον Θεό. Διότι ο μεν νόμος είναι επαχθής, η δε χάρη εύκολη· ο νόμος, ακόμη κι αν επιμείνουν πεισματικά με κάθε τρόπο, δεν σώζει· η χάρη, αντίθετα, παρέχει τόσο τη δική της δικαιοσύνη όσο και εκείνη του νόμου. Ποια λογική, λοιπόν, θα τους απαλλάξει από την κατηγορία, αφού απέναντι μεν στη χάρη διακείνται με εχθρότητα, ενώ στον νόμο προσκολλώνται άσκοπα και μάταια; Έπειτα, επειδή εξέφρασε κάτι σπουδαίο, το επιβεβαιώνει και πάλι μέσα από τη Γραφή. Διότι αναφέρει: Λέει η Γραφή, «Καθένας που πιστεύει σε αυτόν δεν θα ντροπιαστεί».

Και αυτό που έχει πει για τον Πατέρα κατά την απόδειξη περί τούτου, το ίδιο λέει και εδώ για τον Χριστό. Διότι, όπως ακριβώς πρωτύτερα, τεκμηριώνοντάς το, έλεγε: «Μήπως ο Θεός είναι μόνο των Ιουδαίων; Όχι και των εθνών; Ναι, και των εθνών, επειδή ακριβώς ένας είναι ο Θεός»· έτσι και εδώ λέει: «Διότι ο ίδιος είναι Κύριος όλων, παρέχοντας τα πλούτη Του σε όλα και σε όλους όσους Τον επικαλούνται». Βλέπεις πώς Τον παρουσιάζει να επιθυμεί διακαώς τη σωτηρία μας; Εφόσον μάλιστα θεωρεί αυτήν ως δικό Του πλούτο· ώστε ούτε τώρα να απελπιστούν, ούτε να νομίσουν, εάν βέβαια θελήσουν να μετανοήσουν, ότι είναι ασυγχώρητοι. Διότι Εκείνος που θεωρεί δικό Του πλούτο το να μας σώζει, δεν θα παύσει να παρέχει τον πλούτο Του· επειδή ακριβώς τούτο είναι πλούτος, το να εκχέεται η δωρεά προς όλους. Επειδή, λοιπόν, κυρίως αυτό τους αναστάτωνε, το ότι δηλαδή, ενώ απολάμβαναν τα πρωτεία σε ολόκληρη την οικουμένη, τώρα εξαιτίας της πίστεως κατεβάζονται από εκείνους τους θρόνους και δεν έχουν τίποτα περισσότερο από τους υπολοίπους· γι' αυτό εισάγει συνεχώς τους προφήτες να διακηρύσσουν σε αυτούς αυτήν την ισοτιμία. «Διότι καθένας», λέει, «που πιστεύει σε Αυτόν δεν θα καταισχυνθεί»· και, «Καθένας που θα επικαλεστεί το όνομα του Κυρίου, θα σωθεί». Και παντού έχει τεθεί η λέξη «Καθένας», για να μη φέρνουν αντιρρήσεις.

Διότι λέγει η Γραφή: «Καθένας που πιστεύει σε αυτόν δεν θα καταισχυνθεί. Διότι δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ Ιουδαίου και Έλληνα». Δηλαδή, είναι εύκολο· όταν λοιπόν η δικαιοσύνη είναι και ανώτερη, και ελαφριά, και ευπρόσδεκτη, και δεν υπάρχει άλλος τρόπος να δικαιωθεί κανείς, αποτελεί έσχατο πείσμα να επιχειρεί κανείς τα αδύνατα, εγκαταλείποντας τα εύκολα και τα απλά.