Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 11:30

Διότι δεν σημαίνει ότι, εάν κάποιοι οικειοθελώς παρεκτράπηκαν και έχασαν τη δωρεά, θα βρούμε γι' αυτόν τον λόγο ψευδή τον λόγο της Γραφής· διότι, ενώ τους ήταν δυνατό να γίνουν μέτοχοι όσων τους δόθηκαν άπαξ, για ποιο λόγο έκαναν την αποστασία θεληματικά; Επομένως, όσον αφορά την πραότητα και τη φιλανθρωπία Εκείνου που κάλεσε, και το πλήρωμα των εθνών εισήλθε και όλος ο Ισραήλ σώθηκε. Επειδή όμως έγιναν άκαμπτοι, για τον λόγο αυτό λέει ότι έγινε σε αυτούς μερική πώρωση. <Καθώς έχει γραφτεί: Θα έλθει από τη Σιών ο ρυόμενος.> Το ότι πρόκειται να σωθεί και ο απορριφθείς Ισραήλ στους κατάλληλους καιρούς, επιβεβαιώνει την ελπίδα, παραθέτοντας ένα ιερό λόγιο. Διότι θα σωθεί με τον καιρό ο Ισραήλ, καθώς θα κληθεί τελευταίος μετά την κλήση αυτών που προέρχονται από τα έθνη. <Εχθροί εξαιτίας σας.> Σε ό,τι αφορά λοιπόν το ευαγγελικό κήρυγμα, έχουν γίνει εχθροί. Διότι προσέκρουσαν εξαιτίας της ασέβειάς τους προς τον Χριστό· λόγω όμως της ευγένειας των πατέρων, οι οποίοι τιμήθηκαν ως άγιοι και θεοφιλείς, θα μπορούσαν να θεωρηθούν αγαπητοί εξαιτίας εκείνων. Όμως έχουν γίνει εχθροί ώστε να προκαλέσουν παραζήλωση στους απιστήσαντες. <Διότι, όπως και εσείς κάποτε απειθήσατε στον Θεό κ.τ.λ.>

Επειδή όμως εκείνοι όχι μόνο τον απέρριψαν, τον ευεργέτη που ήλθε στα δικά του, οι δικοί του, αλλά, για να πω το τελευταίο, τον παρέδωσαν και σε θάνατο, και μάλιστα σε σταυρικό θάνατο –ω της παραφροσύνης!– θεωρώντας ως αντίθεο τον Θεό που φανερώθηκε σε αυτούς με σάρκα για χάρη τους, εγκαταλείφθηκαν δικαίως και αυτοί και απορρίφθηκαν από εκείνον που τους είπε: «Ιδού, αφήνεται ο οίκος σας έρημος». Και η δική τους απόρριψη έγινε συμφιλίωση του κόσμου, και εμείς ελεηθήκαμε εξαιτίας της δικής τους απείθειας, ή μάλλον («ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως του Θεού!»), για να μιλήσω πάλι σύμφωνα με τον απόστολο, «έκλεισε ο Θεός τους πάντες στην απείθεια, για να ελεήσει τους πάντες».

Και θα τους παρακινήσω σε ζηλοτυπία με αυτούς που δεν είναι έθνος· με ένα ασύνετο έθνος θα τους παροργίσω. Έπειτα, σε αυτά πρόσθεσε ότι, φωτιά έχει ανάψει από τον θυμό μου. Επειδή, λοιπόν, ο ζήλος για τους Ιουδαίους προετοίμασε την κλήση των εθνών (διότι λέει και ο Παύλος, όπως εσείς κάποτε απειθήσατε στον Θεό, τώρα όμως ελεηθήκατε με την απείθεια αυτών· και πάλι ο ίδιος, το παράπτωμά τους, δηλαδή των Ιουδαίων, είναι πλούτος του κόσμου, και η ήττα τους πλούτος των εθνών), αναγκαία ο προφήτης ρωτά, μέχρι πότε και αν θα παραμείνει οργισμένος με τους Ιουδαίους μέχρι τέλους· προς τον οποίο το Πνεύμα, διαμέσου του Παύλου, απαντά τα εξής: Όταν εισέλθει το πλήρωμα των εθνών, τότε όλος ο Ισραήλ θα σωθεί. Ξέσπασε την οργή σου πάνω στα έθνη που δεν σε γνωρίζουν, και πάνω σε βασίλεια που δεν επικαλέστηκαν το όνομά σου.

Επειδή, λοιπόν, εσείς κληθήκατε, εκείνοι έγιναν πιο φιλόνεικοι. Ζ΄. Όμως, ο Θεός ούτε έτσι ανέκοψε τη δική σας κλήση, αλλά περιμένει όλους εκείνους από τα έθνη που πρόκειται να πιστέψουν να εισέλθουν, και τότε θα έλθουν και εκείνοι. Έπειτα, τους προσφέρει και κάποια άλλη χάρη λέγοντας: «Ως προς την εκλογή, είναι αγαπητοί χάριν των πατέρων». Και τι σημαίνει αυτό; Διότι, από τη μία, εφόσον είναι εχθροί, τους ανήκει η τιμωρία· από την άλλη, εφόσον είναι αγαπητοί, σε τίποτε δεν τους ωφελεί η αρετή των προγόνων τους, εάν οι ίδιοι δεν πιστέψουν. Αλλά, όμως, όπως είπα προηγουμένως, δεν παύει να τους παρηγορεί με τα λόγια, προκειμένου να τους ελκύσει. Γι' αυτό και, τεκμηριώνοντας με άλλον τρόπο αυτό που ειπώθηκε προηγουμένως, λέει: «Διότι, όπως ακριβώς και εσείς κάποτε απειθήσατε στον Θεό, τώρα όμως ελεηθήκατε εξαιτίας της δικής τους απείθειας, έτσι και αυτοί τώρα απείθησαν ενόψει του δικού σας ελέους, ώστε να ελεηθούν και αυτοί. Διότι ο Θεός έκλεισε τους πάντες στην απείθεια, για να ελεήσει τους πάντες». Δείχνει εδώ ότι εκείνοι που προέρχονταν από τα έθνη είχαν κληθεί πρώτοι, έπειτα, επειδή δεν θέλησαν, εκλέχθηκαν οι Ιουδαίοι, και το ίδιο συνέβη πάλι στη συνέχεια· διότι, επειδή οι Ιουδαίοι δεν θέλησαν να πιστέψουν, πάλι προσήχθησαν τα έθνη. Αλλά δεν σταματά μέχρι εδώ, ούτε καταλήγει όλο αυτό στην αποβολή τους, αλλά στο να ελεηθούν και πάλι αυτοί. Δες πόσα δίνει σε αυτούς από τα έθνη· όσα ακριβώς είχε δώσει προηγουμένως στους Ιουδαίους.

Όταν ακούς «παρά φύσιν» και «κατά φύσιν», μη νομίζεις ότι εκείνος μιλάει για την ίδια την αμετάβλητη φύση, αλλά με αυτά τα ονόματα δηλώνεται το εύλογο και το συνεπακόλουθο, και αντιθέτως το παράλογο· διότι τα καλά και τα κακά δεν υφίστανται εκ φύσεως, αλλά προκύπτουν αποκλειστικά από τη γνώμη και την προαίρεση. «Σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, είναι εχθροί εξαιτίας μας· σύμφωνα όμως με την εκλογή, είναι αγαπητοί χάριν των πατέρων· διότι τα χαρίσματα και η κλήση του Θεού είναι αμεταμέλητα». Επειδή εσείς κληθήκατε, εκείνοι έγιναν πιο φιλόνεικοι. Ο Θεός όμως ούτε έτσι ανέκοψε την κλήση τους, αλλά περιμένει να εισέλθουν όλοι από τα έθνη που πρόκειται να πιστέψουν, και τότε θα έλθουν και εκείνοι. «Διότι, όπως ακριβώς εσείς κάποτε απειθήσατε στον Θεό, αλλά τώρα ελεηθήκατε εξαιτίας της δικής τους απείθειας, έτσι και αυτοί τώρα απείθησαν μπροστά στο δικό σας έλεος, ώστε τώρα να ελεηθούν και αυτοί».

Ρωμ. 11,30-32 Προτρέπει τους Ιουδαίους στην πίστη στον Χριστό μέσω αυτών, και ταυτόχρονα τους παρέχει χρηστές ελπίδες και αναιρεί κάθε ντροπή. Μην ντραπείς, λέει, να προσέλθεις ακόμη κι αν απείθησες, ούτε να απελπιστείς επειδή προσέρχεσαι καθυστερημένα· θα τύχεις του ελέους έστω και αν προσέλθεις αργά. Διότι και τα έθνη, όταν κλήθηκαν, απείθησαν προηγουμένως, αλλά τώρα πίστεψαν, χωρίς ούτε να ντραπούν για την προηγούμενη απείθεια, ούτε να εμποδιστούν ως προς τη σωτηρία εξαιτίας της βραδύτητάς τους. Ούτε εσύ, λοιπόν, ω Ιουδαίε, να ντραπείς ούτε να απελπιστείς, αλλά πρόσελθε πρόθυμα στην πίστη και οπωσδήποτε θα ελεηθείς. Επομένως, τα λεγόμενα επέχουν θέση είτε προτροπής και παραίνεσης, είτε και προφητείας, επιβεβαιώνοντας το μέλλον μέσα από την παράθεση και τη μαρτυρία όσων έχουν ήδη εκπληρωθεί. Όσο για το «ελεηθήκατε εξαιτίας της απείθειας αυτών» και «απείθησαν λόγω του δικού σας ελέους», λέει, δεν σημαίνει ότι η απείθεια των Ιουδαίων έγινε η αιτία να ελεηθούν τα έθνη, ούτε ότι το έλεος προς τα έθνη έγινε η αιτία της απείθειας των Ιουδαίων, αλλά τα λέει αυτά για να δείξει και να διδάξει ότι ο Θεός ποτέ δεν έπαψε να πράττει το έργο Του και να αναβλύζει το έλεός Του. Διότι, έστω κι αν παλαιότερα μεν απειθούσαν τα έθνη, ενώ τώρα απειθούν οι Ιουδαίοι, Εκείνος όμως δεν παύει να ευεργετεί και να ελεεί. Και τούτο είναι προφανές από το γεγονός ότι και τότε ελεούνταν οι Ιουδαίοι ενώ απειθούσαν τα έθνη, και τώρα ελεούνται τα έθνη ενώ απειθούν οι Ιουδαίοι.