Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 11:34

Αμήν. Οι συζητήσεις γύρω από τα λόγια και η πεποίθηση στη γνώση δεν προσφέρουν τόσο κέρδος στην ψυχή, όσο περισπασμό και ζημία, και εκείνοι που κυριεύονται από αυτά τα πράγματα μοιάζουν με άνθρωπο που τρώει χόρτο αντί για ψωμί, το οποίο δεν προσφέρει καμία ευχαρίστηση ούτε δίνει δύναμη στο σώμα, ή με άνθρωπο ζωγραφισμένο σε τοίχο, ο οποίος, αν και διασώζει όλη την εικόνα των μελών του, ούτε περπατάει ούτε κινείται. Διότι όλες οι αιρέσεις από την αρχή από εδώ συστάθηκαν· επειδή δεν πείστηκαν στον Απόστολο που λέει: «Ω, βάθος πλούτου». Διότι, επειδή θέλησαν να κατανοήσουν τη σοφία του Θεού με λογικά επιχειρήματα, πλανήθηκαν. Διότι: «Ω, βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού· πόσο ανεξερεύνητα είναι τα κρίματά του και ανεξιχνίαστοι οι δρόμοι του. Διότι, ποιος γνώρισε τον νου του Κυρίου;». Ούτε, λοιπόν, εκείνοι που ζητούν μέσω της μάθησης να βρουν την ακριβή κατανόηση του Θεού δύνανται να τη βρουν, ούτε οι διαβεβαιούντες δάσκαλοι που ισχυρίζονται ότι είναι ικανοί να εξηγήσουν τα περί του Θεού έχουν τη δύναμη να εκφράσουν κάτι σαφές ή να το κατανοήσουν, αλλά η αλήθεια υπερβαίνει εξίσου όλους, και αυτούς που διδάσκονται και αυτούς που διδάσκουν, και χωρίς να το καταλαβαίνουν πλανώνται και οι δύο. Διότι, εάν σου πει ο δάσκαλος ότι ο Θεός είναι πυρ, θα τον βρεις να γίνεται «ύδωρ ζωής».

Και δικαίως μαζί με τον Παύλο αυτά φωνάζω και εγώ ο ίδιος, και τώρα με θαυμασμό αναφωνώ: «Ω βάθος πλούτου και σοφίας και γνώσεως Θεού, πόσο ανεξερεύνητα είναι τα κρίματά του και ανεξιχνίαστες οι οδοί του»· διότι κανείς δεν γνώρισε τον νου του Κυρίου ούτε κανείς έγινε σύμβουλός του. Πώς δηλαδή το κτίσμα θα μπορούσε να αντικρίσει τον νου του Δημιουργού ή να κατορθώσει να κατανοήσει τη σκέψη του; Ή πώς το δημιούργημα θα μπορούσε ποτέ να συμβουλεύσει τον Δημιουργό του, σαν να είχε Εκείνος ανάγκη από τη συμβουλή του και σαν να χρειαζόταν το ατελές για να τελειωθεί; Γι' αυτόν τον λόγο το κήρυγμα θεωρείται μωρία στους άσοφους, επειδή η ανθρώπινη σοφία έχει αποδειχθεί μωρή· γι' αυτό έχει αδρανήσει η Ακαδημία, γι' αυτό έχει σιγήσει η Στοά, γι' αυτό αργεί ο Περίπατος, γι' αυτό κοιμάται το Λύκειο, γι' αυτό ποδοπατήθηκαν οι Αθήνες, ώστε, εγκαταλείποντας τον Θεό τον Δημιουργό, να μη θεοποιούν τα κτίσματα του Θεού. Διότι αυτά εστράτευσαν τη σοφία του Θεού εναντίον του Θεού, κρίνοντας τα ορώμενα ως ανώτερα από τον Θεό και μη επιθυμώντας να δουν τον Θεό, τον Ποιητή αυτών. Γι' αυτό έχουν αποδειχθεί μωρά, γι' αυτό έχουν αποσιωπηθεί, γι' αυτό έχουν κατακρημνιστεί στον βυθό της Λήθης.

άραγε μεμονωμένοι ή ενωμένοι με τους αδελφούς; «Και ποιος γνώρισε τον νου του Κυρίου; ή ποιος έγινε σύμβουλός του;», ώστε να γνωρίζει και την ημέρα και την ώρα, και τον τρόπο και τον τόπο του δικού του τέλους; Φοβερή λοιπόν είναι όντως, αδελφοί, η απόφαση του θανάτου· και «είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια του ζωντανού Θεού.» Γι' αυτό παρακαλώ, να αγωνιζόμαστε πάντοτε, να είμαστε πάντοτε προσεκτικοί, πάντοτε πράττοντας τα θεία. Έπραξε, λέει, ο τάδε κατά τη διάρκεια αυτής της εξουσίας, και κάποιος άλλος έγινε δυνάστης· και άλλος πλούτισε, και έτερος βασίλευσε. Και τι είναι αυτά, που παρέρχονται σαν όνειρο; «Κοιμήθηκαν τον ύπνο τους, και δεν βρήκαν τίποτε στα χέρια τους όλοι οι άνθρωποι του πλούτου.» «Κάθε δόξα ανθρώπου είναι σαν το άνθος του χορταριού.» Έπραξαν βέβαια άριστη πράξη οι εκλεκτοί του Θεού· έλαβαν αξιώματα αναφαίρετα. Και ποια είναι αυτά; Άλλοι αποστολικά, άλλοι προφητικά, άλλοι μαρτυρικά, άλλοι οσιακά, και άλλοι έστω και τα τελευταία, αλλά πάντως σωτήρια· «των οποίων τα ονόματα είναι στη βίβλο της ζωής,» και των οποίων η δόξα είναι άσβεστη και η χαρά ανεκλάλητη. Αυτούς λοιπόν ας μιμηθούμε, αδελφοί, και ας επιλέξουμε οπωσδήποτε ένα από τα αξιώματα· διότι η χάρις είναι άφθονη, και προσφέρεται σε καθέναν που προαιρείται το αγαθό, και σε μικρό και σε μεγάλο, και σε σοφό και σε απλό άνθρωπο, και σε γέροντα και σε νεότερο. Ειδάλλως, δεν θα μας δεχθεί στον ουράνιο νυμφώνα· αλλά θα κλείσει τη θύρα εναντίον μας ο Δεσπότης. «