Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 12:13

Διότι πείνασα, και μου δώσατε να φάω· δίψασα, και μου δώσατε να πιω· ξένος ήμουν, και με φιλοξενήσατε· γυμνός, και με ντύσατε· αρρώστησα, και με επισκεφθήκατε· ήμουν στη φυλακή, και ήρθατε σε μένα. ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. Είτε εκείνος που διακονεί, ας αφοσιωθεί στη διακονία, είτε εκείνος που διδάσκει, στη διδασκαλία· εκείνος που προτρέπει, στην προτροπή· εκείνος που μεταδίδει, με απλότητα· εκείνος που προΐσταται, με ζήλο· εκείνος που ελεεί, με ιλαρότητα. Η αγάπη ας είναι ανυπόκριτη· να αποστρέφεστε το κακό και να προσκολλάστε στο αγαθό. Ως προς τη φιλαδελφία, να είστε φιλόστοργοι μεταξύ σας· ως προς την τιμή, να δίνετε το προβάδισμα ο ένας στον άλλον· ως προς την προθυμία, να μην είστε οκνηροί· στο πνεύμα να είστε φλογεροί· στον Κύριο να δουλεύετε· στην ελπίδα να χαίρεστε· στη θλίψη να δείχνετε υπομονή· στην προσευχή να επιμένετε· στις ανάγκες των αγίων να συμμετέχετε· τη φιλοξενία να επιδιώκετε. Να ευλογείτε εκείνους που σας διώκουν· να ευλογείτε και να μην καταριέστε. Να χαίρεστε με εκείνους που χαίρονται, και να κλαίτε με εκείνους που κλαίνε. Να έχετε το ίδιο φρόνημα μεταξύ σας· να μην υψηλοφρονείτε, αλλά να συγκαταβαίνετε στους ταπεινούς. Μη θεωρείτε τους εαυτούς σας συνετούς. Σε κανέναν να μην ανταποδίδετε κακό αντί κακού· να προνοείτε για το καλό ενώπιον όλων των ανθρώπων.

Περί εορτών Μόνο να μην βρεθείς παντελώς άκαρπος· αλλά αποβλέποντας καθημερινά σε εκείνα τα αιώνια αγαθά και αναλογιζόμενοι την φοβερή ημέρα, με τον πόθο των αγαθών και τον φόβο των κολάσεων ας αποτρέψουμε τα πόδια μας από κάθε πονηρή οδό, όπως είναι γραμμένο· και με φόβο και τρόμο ας κατεργαζόμαστε τη σωτηρία μας· όντες ζέοντες στο πνεύμα, δουλεύοντας στον Κύριο, χαίροντας με την ελπίδα, υπομένοντας στη θλίψη, προσκαρτερώντας στην προσευχή, συνεισφέροντας στις ανάγκες των αγίων, επιδιώκοντας τη φιλοξενία. Μην απουσιάζετε από την εκκλησία το εσπέρας, το πρωί και το μεσημέρι, άνδρες και γυναίκες, πλούσιοι και πένητες, δούλοι και ελεύθεροι, πρεσβύτεροι και νέοι. Στη θεία λειτουργία να συντρέχετε με προθυμία, προσφέροντας στον Κύριο από τους κόπους των χεριών σας για την ευλογία του οίκου και όλων όσοι βρίσκονται σε αυτόν, και να στέκεστε με πολύ φόβο και τρόμο, χωρίς να συνομιλείτε με κανέναν, αλλά σαν Άγγελοι στους ουρανούς να δουλεύετε στον Κύριο με φόβο και να αγαλλιάσθε σε Αυτόν με τρόμο, δακρύζοντας, στενάζοντας, ικετεύοντας, παρακαλώντας από όλη σας την καρδιά και δεόμενοι, ώστε κανείς να μην βρεθεί ανάξιος της υποδοχής των θείων μυστηρίων· αλλά, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, ας δοκιμάζει ο καθένας τον εαυτό του, για να μην του γίνει προς κατάκριση, και προς προσθήκη αμαρτίας. Διότι εκείνος που τρώει και πίνει αναξίως, τρώει και πίνει την καταδίκη του, όπως είναι γραμμένο.

Είδες πώς συγκρότησε από παντού τον αθλητή και έδειξε ότι τα προστάγματα είναι πολύ ελαφριά; Πρόσεξε πάλι πώς καταπιάνεται με την ελεημοσύνη· ή μάλλον, όχι απλώς με την ελεημοσύνη, αλλά με εκείνη προς τους αγίους. Διότι, όταν πιο πάνω είπε: «Εκείνος που ελεεί, ας το κάνει με ιλαρότητα», άνοιξε το χέρι προς όλους· εδώ όμως μιλάει υπέρ των πιστών. Γι' αυτό και προσθέτει λέγοντας: «Να συμμετέχετε στις ανάγκες των αγίων». Δεν είπε: «Να καλύπτετε τις ανάγκες τους», αλλά: «Να συμμετέχετε στις ανάγκες τους», δείχνοντας ότι λαμβάνουν περισσότερα από όσα δίνουν, και ότι η πράξη αυτή είναι επικερδής συναλλαγή· διότι αποτελεί κοινωνία. Εσύ εισφέρεις χρήματα; Εκείνοι σου εισφέρουν παρρησία προς τον Θεό. «Να επιδιώκετε τη φιλοξενία». Δεν είπε: «Να εξασκείτε», αλλά: «Να επιδιώκετε», διδάσκοντάς μας να μην περιμένουμε αυτούς που έχουν ανάγκη πότε θα έρθουν σε εμάς, αλλά εμείς να τρέχουμε προς το μέρος τους και να τους αναζητούμε. Έτσι έπραξε ο Λωτ, έτσι και ο Αβραάμ· διότι δαπάνησε την ημέρα του σε αυτό, περιμένοντας αυτό το καλό θήραμα, και μόλις τους είδε αναπήδησε, έτρεξε να τους προϋπαντήσει, προσκύνησε έως τη γη και είπε: «Κύριε, εάν βρήκα χάρη ενώπιόν σου, μην προσπεράσεις τον δούλο σου». Όχι όπως εμείς, που όταν δούμε κάποιον ξένο ή φτωχό, ανασηκώνουμε τα φρύδια και θεωρούμε ότι δεν είναι άξιοι ούτε για έναν χαιρετισμό· και αν, αφού μαλακώσουμε ύστερα από αμέτρητες ικεσίες, διατάξουμε τους υπηρέτες να τους δώσουν λίγα χρήματα, νομίζουμε ότι έχουμε καταφέρει το παν.

Όταν αναφέρεται στους έξω, λέει: Αν είναι δυνατόν, σε ό,τι εξαρτάται από εσάς, να ειρηνεύετε με όλους τους ανθρώπους. Όταν όμως αναφέρεται στους οικείους: Να είστε φιλόστοργοι μεταξύ σας με αδελφική αγάπη. Αδελφοί είστε, λέει, επομένως για τον λόγο αυτόν είναι δίκαιο να αγαπάτε ο ένας τον άλλον. «Να δουλεύετε στον Κύριο». Μέσα από όλα αυτά υπηρετεί κανείς τον Θεό. «Να χαίρετε με την ελπίδα». Διότι τίποτα δεν παρακινεί τόσο προς την ανδρεία, όσο η αγαθή ελπίδα. «Στη θλίψη να δείχνετε υπομονή, στην προσευχή να επιμένετε, στις ανάγκες των αγίων να γίνεστε κοινωνοί, τη φιλοξενία να επιδιώκετε. Να ευλογείτε αυτούς που σας καταδιώκουν· να ευλογείτε και να μην καταριέστε. Να χαίρεστε με αυτούς που χαίρονται και να κλαίτε με αυτούς που κλαίνε, έχοντας το ίδιο φρόνημα μεταξύ σας· να μην έχετε υψηλό φρόνημα, αλλά να συναναστρέφεστε με τους ταπεινούς». Διότι, πριν ακόμη από τα μέλλοντα αγαθά, από τώρα, στο παρόν, θα αποκομίσεις μεγάλο καλό από τη θλίψη: το να γίνεις καρτερικός και δόκιμος.

Ρωμ. 12,13 〈Στις ανάγκες των αγίων να γίνεστε κοινωνοί.〉 Εδώ εισάγει την ελεημοσύνη προς τους αγίους, γι' αυτό και την τοποθέτησε σε ξεχωριστή θέση. Πιο πάνω βέβαια μίλησε για τη γενική ελεημοσύνη, αλλά εδώ λέει 〈να γίνεστε κοινωνοί〉· διότι περί κοινωνίας πρόκειται. Επειδή εσύ μεν τους προσφέρεις χρήματα, εκείνοι δε σου προσφέρουν την παρρησία προς τον Θεό και τα άπειρα αγαθά.