Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 13:6

Ας το πω με συντομία: ούτε εξαιτίας των συμφορών να καταπτώσουμε, ούτε λόγω του κορεσμού να γίνουμε αλαζόνες. ΣΤ΄. Ας υποτασσόμαστε και στον Θεό, και ο ένας στον άλλον, και στους επίγειους άρχοντες· στον Θεό για τα πάντα, ο ένας στον άλλον χάριν της φιλαδελφίας, και στους άρχοντες χάριν της ευταξίας· και μάλιστα τόσο περισσότερο, όσο πιο ήμεροι και αγαθοί είναι αυτοί. Είναι δεινό να εξαντλούμε την επιείκεια προκαλώντας τη συνεχή ανάγκη για συγγνώμη, ώστε να μην κληθούμε εμείς οι ίδιοι να λογοδοτήσουμε για τη δική τους σκληρότητα, διαλύοντας τη γαλήνη με τη θύελλα, επιφέροντας σκοτάδι στο φως, και αναμειγνύοντας αψιθιά στο μέλι. Είναι και αυτός ένας από τους δικούς μας νόμους, από τους επαινετούς και άριστα θεσπισμένους από το Πνεύμα, το οποίο, αφού στάθμισε το εφικτό σε συνδυασμό με το καλό, νομοθέτησε πως, όπως ακριβώς οι δούλοι πρέπει να υπακούουν στους κυρίους, οι γυναίκες στους άνδρες, η Εκκλησία στον Κύριο, και οι μαθητές στους ποιμένες και τους διδασκάλους, έτσι πρέπει να υποτασσόμαστε και σε κάθε ανώτερη εξουσία· όχι μόνο από τον φόβο της οργής, αλλά και για λόγους συνειδήσεως, ως οφειλέτες φόρου. Και να μην μισούμε τον νόμο διαπράττοντας το κακό, ούτε να περιμένουμε τη μάχαιρα της τιμωρίας, αλλά, σωφρονιζόμενοι μέσω του φόβου, να λαμβάνουμε τον έπαινο από την εξουσία.

Όχι μόνο, λέει, επειδή αντιστέκεσαι στον Θεό μη υποτασσόμενος, ούτε επειδή προξενείς στον εαυτό σου μεγάλα κακά και από τον Θεό και από τους ανθρώπους, αλλά και επειδή η εξουσία γίνεται ευεργέτης σου στα μέγιστα ζητήματα, εφόσον είναι πρόξενος ειρήνης και πολιτικής ευταξίας. Διότι, πράγματι, άπειρα αγαθά προέρχονται για τις πόλεις μέσω αυτών των εξουσιών· και εάν τις καταργήσεις, όλα θα καταστραφούν, και ούτε πόλεις, ούτε χωριά, ούτε οικία, ούτε αγορά, ούτε τίποτε άλλο θα σταθεί όρθιο, αλλά τα πάντα θα ανατραπούν, καθώς οι ισχυρότεροι θα κατασπαράξουν τους ασθενέστερους. Ώστε, ακόμη και αν καμία οργή δεν επρόκειτο να ακολουθήσει τον απειθή, και πάλι θα όφειλες να υποτάσσεσαι, για να μη φανείς ασυνείδητος και αχάριστος απέναντι στον ευεργέτη. Γι’ αυτό τον λόγο, άλλωστε, πληρώνετε και φόρους, λέει. Διότι είναι λειτουργοί του Θεού, που αφοσιώνονται με επιμονή σε αυτό ακριβώς το έργο. Παραλείποντας, λοιπόν, να αναφέρει αναλυτικά τις ευεργεσίες που προέρχονται από τους άρχοντες για τις πόλεις, όπως την ευταξία, την ειρήνη, τις άλλες υπηρεσίες, εκείνες που αφορούν τους στρατιώτες και εκείνες που αφορούν όσους διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα, μέσα από αυτό και μόνο το στοιχείο αποδεικνύει τα πάντα.

Διότι έτσι, και τους άπιστους άρχοντες θα προσέλκυε περισσότερο προς την ευσέβεια, και τους πιστούς προς την υπακοή. «Όχι μόνο εξαιτίας της οργής, αλλά και εξαιτίας της συνειδήσεως». Διότι, λέγει, όχι μόνο αντιστέκεσαι στον Θεό μη υποτασσόμενος, και προξενείς κακά στον εαυτό σου, αλλά αυτοί γίνονται και μέγιστοι ευεργέτες σου, καθώς είναι πρόξενοι της ειρήνης και της πολιτικής οργάνωσης. «Διότι γι' αυτόν τον λόγο πληρώνετε και φόρους». Παραλείποντας να αναφέρει αναλυτικά τις ευεργεσίες που προέρχονται από τους άρχοντες προς τις πόλεις, όπως την ευταξία, την ειρήνη και τις άλλες υπηρεσίες, μέσα από αυτό το ένα τις υποδηλώνει όλες. Ποιο είναι αυτό; Το ότι ευεργετούμαστε από αυτούς, λέγει· εσύ ο ίδιος το επιβεβαιώνεις καταβάλλοντάς τους μισθό. «Διότι είναι λειτουργοί του Θεού, οι οποίοι είναι αφοσιωμένοι σε αυτό ακριβώς το έργο». Με αυτόν τον τρόπο δείχνει τον μόχθο τους και την ταλαιπωρία τους γύρω από αυτές τις μέριμνες. Διότι αυτός είναι ο βίος τους, αυτή είναι η επιδίωξή τους, το πώς εσύ θα απολαύσεις την ειρήνη. «Αποδώστε σε όλους τις οφειλές, σε όποιον οφείλετε τον φόρο, τον φόρο, σε όποιον τον δασμό, τον δασμό, σε όποιον τον φόβο, τον φόβο, σε όποιον την τιμή, την τιμή». Παραμένει ακόμη στα ίδια, προστάζοντας να τους αποδίδουν όχι μόνο χρήματα, αλλά και τιμή και φόβο.

ή τι περισσότερο υπάρχει στον Χριστό από ό,τι σε αυτούς, εξαιτίας του οποίου μόνος αυτός θα δικαιούνταν να ονομάζεται Χριστός; Γνωρίζω βέβαια ότι και τότε προκατέβαλα ένα μέρος του χρέους μέσω της άμεσης απάντησής μου, τώρα όμως έρχομαι να σου εξοφλήσω ολόκληρο το κεφάλαιο του δανείου —με τη χάρη του Θεού ομιλώ— μαζί με τους οφειλόμενους τόκους, ως ευγνώμων οφειλέτης. Εσύ λοιπόν, αποδεχόμενος την ευγνωμοσύνη μου, μην με μεμφθείς για την καθυστέρηση· διότι δεν παρέτεινα τον χρόνο από ολιγωρία, παραμελώντας το πρέπον, ούτε έθεσα κάτι άλλο από τα αναγκαία για εμένα πάνω από την εξυπηρέτησή σου. Ας μην γίνω ποτέ τόσο άφρων, ώστε να περιφρονήσω ένα τόσο μεγάλο ύψος εξουσίας, μάλιστα εφόσον είχε προηγηθεί βασιλικό πρόσταγμα που μου ανέθετε την επίλυση του ζητήματος που εσύ έθεσες, και να αθετήσω τους θεοθέσπιστους νόμους, οι οποίοι διατάσσουν να υποτασσόμαστε σε όλες τις ανώτερες εξουσίες και να αποδίδουμε σε όλους τις οφειλές όπως καθήκει. Αλλά, επειδή το να είμαι έτοιμος για απολογία προς καθέναν που ζητά λόγο για την ελπίδα που υπάρχει μέσα μας εκπληρώθηκε από εμένα αμέσως τότε, στο μέτρο του δυνατού, αν και πάντοτε τρέμω και στη γλώσσα και στη διάνοια στους λόγους περί τέτοιων θεμάτων, ωστόσο, υπήρξε ανάγκη για μια τελειότερη διάρθρωση και αποσαφήνιση αυτών που ελέχθησαν τότε.