Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 14:6

Διότι ο Θεός τον έχει δεχθεί. Εσύ ποιος είσαι που κρίνεις ξένο υπηρέτη; Ενώπιον του δικού του Κυρίου στέκεται ή πέφτει· θα σταθεί όμως, διότι ο Θεός είναι δυνατός να τον στηρίξει. Άλλος μεν ξεχωρίζει τη μία ημέρα από την άλλη, άλλος δε θεωρεί ίση κάθε ημέρα· ο καθένας ας είναι απόλυτα πεπεισμένος στον δικό του νου. Εκείνος που τηρεί την ημέρα, για τον Κύριο την τηρεί· και εκείνος που δεν τηρεί την ημέρα, για τον Κύριο δεν την τηρεί. Και εκείνος που τρώει, για τον Κύριο τρώει, διότι ευχαριστεί τον Θεό. Και εκείνος που δεν τρώει, για τον Κύριο δεν τρώει, και ευχαριστεί τον Θεό.

Αν όμως αυτοί μόνοι τους δεν είναι βέβηλοι, καίτοι προέρχονται από γάμο, τότε δεν είναι βέβηλος ο γάμος, διότι χωρίς αυτόν κανείς δεν θα γεννηθεί ποτέ στον κόσμο. Και είναι μεγάλη η πλάνη των ανθρώπων, η οποία με ποικίλους τρόπους και με πολλές προφάσεις κατεργάστηκε το φαύλο στην ανθρώπινη φύση και αποπλάνησε τον καθένα από την αλήθεια μέσω κάποιας πρόφασης. 3. Η Εκκλησία, λοιπόν, έχει μεν την αποταγή του βίου, αλλά δεν βδελύσσεται τον γάμο, και έχει την ακτημοσύνη, αλλά δεν υπερηφανεύεται εις βάρος εκείνων που κατέχουν περιουσία με δίκαιο τρόπο και έχουν λάβει από τους δικούς τους γονείς όσα επαρκούν για τους ίδιους και για όσους έχουν ανάγκη. Και πολλοί μεν απέχουν από τροφές, αλλά δεν επαίρονται έναντι εκείνων που δεν απέχουν· «διότι αυτός που τρώει ας μην εξουθενώνει αυτόν που δεν τρώει, και αυτός που δεν τρώει ας μην κρίνει αυτόν που τρώει· διότι για τον Κύριο τρώει και πίνει, και για τον Κύριο δεν τρώει και δεν πίνει». Και βλέπεις μία ομόνοια και μία ελπίδα και μία πίστη μέσα στην Εκκλησία, η οποία δωρίζεται στον καθένα σύμφωνα με τη δική του δύναμη και σύμφωνα με τον δικό του αγώνα και κόπο. Μοιάζει δε η αγία Εκκλησία του Θεού με πλοίο.

Γι' αυτό δεν είπε «άνομος», αλλά «σαν άνομος». Το δε «μην όντας άνομος ενώπιον του Θεού, αλλά έννομος ως προς τον Χριστό», ή το είπε χωρίς να κάνει διάκριση (διότι, εφόσον πρόκειται για μία ουσία, δεν υπάρχει διαφορά· αυτό, άλλωστε, θέλοντας να αποδείξει και αλλού, έλεγε: Ώστε και «εκείνος που τρώει, για τον Κύριο τρώει και ευχαριστεί τον Θεό»)· ή, αν θεωρείς ότι αυτή η ερμηνεία είναι βεβιασμένη, νομίζω ότι υποδηλώνει το εξής: ότι δηλαδή δεν έζησε μόνο σύμφωνα με τον νόμο που ορισμένοι αποδίδουν στον Πατέρα, ο οποίος λόγω της πνευματικής κατάστασης αυτών που μαθαίνουν, και όχι λόγω της αξίας του νομοθέτη, αρμόζει μάλλον σε νήπια και περιορίζεται στα στοιχειώδη, αλλά έζησε και σύμφωνα με τον ουράνιο και τέλειο νόμο του Χριστού. Δηλαδή, δεν ήταν άνομος κατά τον παλαιό νόμο, αλλά και έννομος κατά το Ευαγγέλιο· δεν βρισκόταν έξω από τον νόμο, αλλά και μέσα στη χάρη· δεν ήταν άπειρος από το γάλα, αλλά και έμπειρος στη στερεά τροφή· δεν ήταν αγύμναστος στην παλαίστρα, αλλά είχε διαπρέψει και στους Ολυμπιακούς αγώνες.

Διότι η νηστεία, από τη μία πλευρά, καταπονεί το σώμα και χαλιναγωγεί τα άτακτα σκιρτήματα, από την άλλη όμως κάνει την ψυχή πιο διαυγή, της δίνει φτερά, την ανυψώνει και την κάνει ελαφριά. Και τους αδελφούς σας, όσοι εξαιτίας σωματικής ασθένειας δεν μπορούν να νηστεύουν, να τους προτρέπετε να μην απουσιάζουν από αυτήν την πνευματική τροφή, διδάσκοντάς τους, μεταφέροντάς τους τα λόγια μας και αποδεικνύοντας ότι εκείνος που έφαγε και ήπιε με μέτρο δεν είναι ανάξιος αυτής της ακρόασης, αλλά ο ράθυμος και ο παραδομένος στη χαλαρότητα. Και να τους λέτε και το αποστολικό λόγιο: «Εκείνος που τρώει, για τον Κύριο τρώει, και εκείνος που δεν τρώει, για τον Κύριο δεν τρώει, και ευχαριστεί τον Θεό». Και εκείνος, λοιπόν, που νηστεύει ευχαριστεί τον Θεό, διότι είχε τη δύναμη να αντέξει τον κόπο της νηστείας· και εκείνος που τρώει πάλι ευχαριστεί τον Θεό, διότι αυτό σε τίποτα δεν μπορεί να τον βλάψει ως προς τη σωτηρία της ψυχής του, εάν το θέλει. Διότι ο φιλάνθρωπος Θεός άνοιξε για εμάς τόσους πολλούς δρόμους, που δεν είναι καν δυνατόν να τους αναφέρουμε, μέσω των οποίων μπορούμε, εάν το επιθυμούμε, να γίνουμε μέτοχοι της ύψιστης παρρησίας. Αυτά, λοιπόν, τα αναφέραμε επαρκώς για χάρη εκείνων που απουσίασαν, για να τους αφαιρέσουμε την πρόφαση της ντροπής και να αποδείξουμε ότι δεν πρέπει να ντρέπονται γι' αυτό· διότι δεν μας προξενεί ντροπή το φαγητό, αλλά η διάπραξη κάποιου κακού.

Εδώ όμως δεν έχει χρησιμοποιήσει αυτόν τον τόνο, λόγω του ότι η πίστη τους ήταν νεόφυτη. Ας μην επεκτείνουμε λοιπόν σε όλα το «Ο καθένας ας είναι απολύτως βέβαιος σύμφωνα με τον δικό του νου». Διότι, όταν ο λόγος αφορά τα δόγματα, άκουσε τι λέει: «Εάν κάποιος σας κηρύττει Ευαγγέλιο διαφορετικό από αυτό που παραλάβατε, ακόμη και αν είναι άγγελος, ας είναι ανάθεμα»· και πάλι: «Φοβάμαι μήπως, όπως το φίδι εξαπάτησε την Εύα, έτσι φθαρούν τα νοήματά σας». Και γράφοντας προς τους Φιλιππησίους έλεγε: «Προσέχετε τα σκυλιά, προσέχετε τους κακούς εργάτες, προσέχετε την κατατομή». Στους Ρωμαίους όμως, επειδή δεν ήταν ακόμη ο κατάλληλος καιρός να διορθώσει τέτοια ζητήματα, λέει: «Ο καθένας ας είναι απολύτως βέβαιος στον δικό του νου». Διότι ο λόγος αφορούσε τη νηστεία, και τα έλεγε αυτά για να καταρρίψει αφενός την αλαζονεία των πρώτων και αφετέρου να διαλύσει τον φόβο των δεύτερων. «Εκείνος που τηρεί την ημέρα, για τον Κύριο την τηρεί· και εκείνος που δεν τηρεί την ημέρα, για τον Κύριο δεν την τηρεί. Και εκείνος που τρώει, για τον Κύριο τρώει, διότι ευχαριστεί τον Θεό· και εκείνος που δεν τρώει, για τον Κύριο δεν τρώει, και ευχαριστεί τον Θεό». Ακόμη επιμένει στα ίδια. Αυτό όμως που λέει έχει την εξής έννοια: Το ζήτημα δεν αφορά τα ουσιώδη· διότι το ζητούμενο είναι εάν και ο ένας και ο άλλος πράττουν για τον Θεό, εάν και οι δύο καταλήγουν στην ευχαριστία.

Διότι είναι επόμενο μερικοί από εκείνους που νηστεύουν, να κρίνουν συνεχώς όσους δεν νηστεύουν. «Εκείνος που τηρεί την ημέρα, για τον Κύριο την τηρεί, και εκείνος που δεν τηρεί την ημέρα, για τον Κύριο δεν την τηρεί. Και εκείνος που τρώει, για τον Κύριο τρώει, και ευχαριστεί τον Θεό· και εκείνος που δεν τρώει, για τον Κύριο δεν τρώει, και ευχαριστεί τον Θεό.» Το ζήτημα, λέει, δεν αφορά τα ουσιώδη· διότι το ζητούμενο είναι εάν και ο ένας και ο άλλος πράττουν για τον Θεό, και εάν αμφότεροι καταλήγουν στην ευχαριστία.

Ρωμ. 14,6-13 «Εκείνος που φρονεί την ημέρα, για τον Κύριο τη φρονεί, και εκείνος που δεν φρονεί την ημέρα, για τον Κύριο δεν τη φρονεί». Αυτό είναι φανερό από όσα προείπαμε ότι δηλαδή αυτό εννοεί, ότι εκείνος που κρίνει και θεωρεί καλό να τρώει καθημερινά, για τον Κύριο το φρονεί, δηλαδή εν Κυρίῳ το θεωρεί αυτό, δηλαδή για χάρη του Κυρίου το πράττει· και εκείνος που δεν το κρίνει αυτό ούτε θεωρεί ότι είναι καλό να τρώει καθημερινά, για χάρη του Κυρίου κρίνει και θεωρεί ότι αυτό είναι καλό· διότι αυτά ειπώθηκαν από αυτόν ως αιτιολόγηση του «ο καθένας ας είναι απόλυτα πεπεισμένος στον δικό του νου». Πώς το λες αυτό, Παύλε; Καλώς το είπα, απαντά, επειδή και αυτός που νηστεύει παραπάνω από μία ημέρα και αυτός που τρώει καθημερινά, το πράττουν για να είναι αρεστοί στον Κύριο, και δεν πρέπει καθόλου να κατακρίνουν ο ένας τον άλλον για το ζήτημα αυτό. Έπειτα επαυξάνει την αιτιολογία και λέει: διότι και εκείνος που τρώει «ευχαριστεί» τον Θεό όταν τρώει, επειδή έδωσε στους ανθρώπους τα μέσα και τη συντήρηση της ζωής, και εκείνος που νηστεύει ευχαριστεί, επειδή έδωσε στους ανθρώπους καρτερία και υπομονή και τρόπους με τους οποίους μπορεί κάποιος να κατανικήσει τα πάθη της σάρκας. Ενώ όποιος νηστεύει ή τρώει με άλλον τρόπο είναι κατακριτέος, όπως ακριβώς συμβαίνει σε κάποιες από τις αιρέσεις.