Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 15:12

Έπειτα παραθέτει και μαρτυρίες, στις οποίες αποδεικνύει ότι πρέπει να ενωθούν αυτοί που προέρχονται από τους Ιουδαίους με αυτούς που προέρχονται από τα έθνη, λέγοντας τα εξής: Καθώς είναι γραμμένο: Γι' αυτό θα σε δοξολογήσω ανάμεσα στα έθνη, Κύριε, και στο όνομά σου θα ψάλω· και, Ευφρανθείτε, έθνη, μαζί με τον λαό του· και, Αινείτε τον Κύριο, όλα τα έθνη, επαινέστε τον, όλοι οι λαοί· και, Θα υπάρξει η ρίζα του Ιεσσαί, και εκείνος που ανίσταται για να άρχει στα έθνη· σε αυτόν θα ελπίσουν τα έθνη. Όλα αυτά τα προσκόμισε, αποδεικνύοντας ότι πρέπει να είναι ενωμένοι και να δοξάζουν τον Θεό, συγκρατώντας ταυτόχρονα αυτόν που προέρχεται από τους Ιουδαίους, ώστε να μην υπερηφανεύεται εναντίον του άλλου, εφόσον όλοι οι προφήτες προσκαλούν αυτά (τα έθνη), και πείθοντας αυτόν που προέρχεται από τα έθνη να είναι μετριόφρων, αποδεικνύοντας ότι είναι υπόχρεος σε μεγαλύτερη χάρη.

Αλλά μετά από αυτά έγιναν ένοχοι κολάσεως όλοι οι απόγονοι του Αβραάμ. Διότι ο νόμος, επειδή παραβιαζόταν, προκαλούσε οργή εναντίον τους, και συνεπώς τους στερούσε εκείνη την επαγγελία που είχε δοθεί γι' αυτούς στους πατέρες. Όταν λοιπόν ήλθε ο Υιός, συνεργάστηκε με τον Πατέρα, ώστε οι επαγγελίες εκείνες να βγουν αληθινές και να εκπληρωθούν πλήρως. Διότι, αφού εκπλήρωσε όλο τον νόμο και δια του σταυρού τούς απάλλαξε από την κατάρα της παραβάσεως, δεν άφησε να διαψευστεί η επαγγελία. Όταν λοιπόν λέει «διάκονο περιτομής», εννοεί τούτο: ότι, αφού ήλθε και εκπλήρωσε όλο τον νόμο, και περιτμήθηκε, και έγινε σπέρμα του Αβραάμ, έλυσε την κατάρα, και κατέστησε πλέον κατάλληλους εκείνους που επρόκειτο να δεχθούν την επαγγελία. «Τα δε έθνη δόξασαν τον Θεό για το έλεός Του, καθώς είναι γραμμένο: Για τούτο θα σε δοξολογήσω ανάμεσα στα έθνη, και στο όνομά σου θα ψάλω. Και πάλι λέει: Ευφρανθείτε, έθνη, μαζί με τον λαό Του. Και πάλι: Αινείτε, όλα τα έθνη, τον Κύριο, και ας τον επαινέσουν όλοι οι λαοί. Και πάλι ο Ησαΐας λέει: Θα υπάρξει η ρίζα του Ιεσσαί, και εκείνος που θα εγερθεί για να άρχει στα έθνη· σε αυτόν θα ελπίσουν τα έθνη. Ο δε Θεός της ελπίδος είθε να σας γεμίσει με κάθε χαρά, και ειρήνη δια της πίστεως, ώστε να περισσεύετε στην ελπίδα, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος». Αυτό αποδεικνύει με το επιχείρημά του, ότι δηλαδή όσοι προέρχονται από τα έθνη είναι μεγαλύτεροι οφειλέτες προς τον Θεό.

Ότι, λοιπόν, ο Σωτήρας προαναγγέλλεται από τον προφητικό λόγο ότι θα καθίσει στον θρόνο του Δαβίδ, ας πείσει τους ανόητους ο θείος άγγελος· εκτός και αν εξουθενώσουν και τις ίδιες τις ιερές ρήσεις των Ευαγγελίων, όπως ακριβώς και τις άλλες ρήσεις του Πνεύματος· ο οποίος κατεβαίνοντας από τον ουρανό και ευαγγελιζόμενος στην πανάχραντη και Αειπαρθενομήτορα το κεφάλαιο της κοινής σωτηρίας όλου του κόσμου, προανήγγειλε ότι ο Σωτήρας όλων, που επρόκειτο να γεννηθεί από αυτήν, θα ονομαστεί Υιός του Υψίστου, και θα λάβει τον θρόνο του Δαβίδ, και θα έχει βασιλεία που δεν θα έχει τέλος· αλλά προμήνυε επίσης ότι ο ίδιος θα είναι μέγας και με τη φύση που επρόκειτο να προσλάβει, γνωρίζοντας ότι Αυτός και υπάρχει και προϋπάρχει, και πάντοτε υπάρχει, και είναι μέγας, και είναι Θεός πάνω σε όλα. Γι' αυτό, λοιπόν, ο Εμμανουήλ ονομάστηκε βασιλιάς των βασιλευόντων και άρχοντας πολλών εθνών ακόμη και ως άνθρωπος· διότι εδρεύει στα ύψη εξίσου, και κατέχει την εξουσία και την υπεροχή έναντι πάντων, διαπρέποντας στα πλεονεκτήματα της θεότητας ακόμη και με σάρκα· αν και εκούσια πτώχευσε επιδεικνύοντας θεία συγκατάβαση, ντυμένος τη δική μας πτώχεια, ώστε εμείς να καταπλουτιστούμε από τη δική Του θεότητα· είναι συνεπώς απόλυτη ανάγκη, το πρόσωπο του Σωτήρα μας Χριστού να εισάγεται μέσα από όλα. Και αφού εγείρεται βασιλιάς, και μάλιστα τέτοιος βασιλιάς, είναι φυσικό επακόλουθο και πρέπον να υπάρχουν και ανάλογοι άρχοντες, καθώς και να υποταχθούν έθνη, και όχι απλώς κάποια, αλλά όλα τα έθνη· διότι είναι Βασιλιάς και Κύριος των πάντων· όπως δηλαδή συνυπάρχει στους ουρανούς με τον Πατέρα, έτσι και δεσπόζει και εξουσιάζει τα πάντα πάνω στη γη· γι' αυτό λέχθηκε: «Και εκείνος που εγείρεται για να άρχει των εθνών, σε αυτόν θα ελπίσουν τα έθνη», ακόμη κι αν δεν το επιθυμούν όσοι έχουν ιουδαϊκό φρόνημα, σαν να ήθελαν να αποβάλουν πλήρως και να αθετήσουν και εκείνα που ψάλλονται από κάθε γλώσσα, μέσω των οποίων μας παρουσιάζεται το πρόσωπο του βασιλιά, που λέει: