Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 15:13

2. Έπειτα και πάλι κλείνει τον λόγο με μια ευχή, λέγοντας: Ο δε Θεός της ελπίδας να σας πληρώσει με κάθε χαρά και ειρήνη δια της πίστεως, ώστε να περισσεύετε στην ελπίδα με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Δηλαδή, να απαλλαγείτε από τη μεταξύ σας αθυμία και να μην καταβληθείτε ποτέ από τους πειρασμούς· αυτό δε θα συμβεί όταν περισσεύετε στην ελπίδα. Και αυτό είναι η αιτία όλων των αγαθών.

Αυτό δε θα προέλθει από το Άγιο Πνεύμα· όχι όμως απλώς από το Πνεύμα, αλλά εάν συνεισφέρουμε κι εμείς τα από μέρους μας. Γι' αυτό λέει: «με το να πιστεύετε»· διότι έτσι μπορείτε να πληρωθείτε με χαρά, εάν πιστεύετε, εάν ελπίζετε. Αλλά δεν είπε: «Εάν ελπίζετε», αλλά, «Για να περισσεύετε στην ελπίδα», ώστε όχι μόνο να βρείτε παρηγοριά για τα δεινά, αλλά και να έχετε χαρά εξαιτίας της αφθονίας της πίστεως και της ελπίδας. Έτσι θα ελκύσετε και το Πνεύμα· έτσι, με την παρουσία Εκείνου, θα διατηρήσετε όλα τα αγαθά. Διότι, όπως ακριβώς η τροφή συντηρεί τη ζωή μας, και η ζωή την αξιοποιεί, έτσι, εάν έχουμε αγαθά έργα, θα έχουμε το Πνεύμα· και εάν έχουμε το Πνεύμα, θα έχουμε και αγαθά έργα. Όπως ακριβώς ισχύει και το αντίθετο, εάν δεν έχουμε έργα, το Πνεύμα απομακρύνεται. Εάν όμως εγκαταλειφθούμε από το Πνεύμα, τότε θα χωλαίνουμε και ως προς τα έργα· διότι, όταν Αυτό απέλθει, έρχεται το ακάθαρτο· και αυτό είναι φανερό από την περίπτωση του Σαούλ. Διότι, τι σημασία έχει αν δεν μας πνίγει όπως εκείνον; Μας στραγγαλίζει όμως με άλλον τρόπο, μέσω των πονηρών πράξεων. Έχουμε λοιπόν ανάγκη από την κιθάρα του Δαβίδ, για να ψάλλουμε στην ψυχή τις θείες ωδές, τόσο αυτές που πηγάζουν από αυτήν όσο και εκείνες από τις αγαθές πράξεις· διότι, εάν κάνουμε μόνο το ένα, και ενώ ακούμε την ωδή, πολεμούμε με τα έργα μας εκείνον που την ψάλλει, όπως ακριβώς εκείνος [ο Σαούλ] τότε, το φάρμακο θα μετατραπεί για εμάς σε καταδίκη, και η μανία θα γίνει αγριότερη.

Είδες πόση είναι η διαφορά, και τι ζητούσαν εκείνοι στην Παλαιά, ενώ τι εκείνοι στην Καινή Διαθήκη; Και πάλι ο Χριστός λέει: «Να χαίρεστε, διότι τα ονόματά σας γράφτηκαν στους ουρανούς». Και ο Παύλος: «Ο δε Θεός είθε να σας γεμίσει με κάθε χάρη και ελπίδα διά της πίστεως, ώστε να περισσεύει σε εσάς η ελπίδα, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος». Είδες τη δύναμη της ευλογίας που χαρίζει τα ανέκφραστα αγαθά και δεν περιέχει τίποτα το γήινο; Και πάλι ο Παύλος: «Ο Θεός θα συντρίψει γρήγορα τον Σατανά κάτω από τα πόδια σας». Όμως στην Παλαιά Διαθήκη, όταν η κατάσταση των ανθρώπων ήταν πιο σαρκική, τα της ευλογίας υφαίνονταν από τα αισθητά, και η πολυτεκνία θεωρούνταν το μέγιστο αγαθό. Διότι, επειδή εξαιτίας της αμαρτίας εισήλθε ο θάνατος, ο Θεός, παρηγορώντας το ανθρώπινο γένος και δείχνοντας ότι όχι μόνο δεν θα το αφανίσει, ούτε θα το παραδώσει σε πανωλεθρία, αλλά και ότι θα γίνουν πολύ περισσότεροι από πριν, λέει: «Αυξάνεσθε και πληθύνεσθε». Όταν όμως έγινε γνωστό ότι ο θάνατος είναι ένας ύπνος, εισήχθη το αγαθό της παρθενίας. Γι' αυτό και ο Παύλος έλεγε: «Θέλω δε όλοι οι άνθρωποι να είναι εγκρατείς, όπως κι εγώ». Και πάλι: «Καλό είναι για τον άνθρωπο να μην αγγίζει γυναίκα». Και ο Χριστός: «Υπάρχουν ευνούχοι, οι οποίοι ευνόχισαν τον εαυτό τους για τη βασιλεία των ουρανών». Εξάλλου, και εξαρχής αυτό υπαινίχθηκε, ότι υπάρχει ανάγκη αρετής και όχι πολυτεκνίας.

Αλλά μετά από αυτά έγιναν ένοχοι κολάσεως όλοι οι απόγονοι του Αβραάμ. Διότι ο νόμος, επειδή παραβιαζόταν, προκαλούσε οργή εναντίον τους, και συνεπώς τους στερούσε εκείνη την επαγγελία που είχε δοθεί γι' αυτούς στους πατέρες. Όταν λοιπόν ήλθε ο Υιός, συνεργάστηκε με τον Πατέρα, ώστε οι επαγγελίες εκείνες να βγουν αληθινές και να εκπληρωθούν πλήρως. Διότι, αφού εκπλήρωσε όλο τον νόμο και δια του σταυρού τούς απάλλαξε από την κατάρα της παραβάσεως, δεν άφησε να διαψευστεί η επαγγελία. Όταν λοιπόν λέει «διάκονο περιτομής», εννοεί τούτο: ότι, αφού ήλθε και εκπλήρωσε όλο τον νόμο, και περιτμήθηκε, και έγινε σπέρμα του Αβραάμ, έλυσε την κατάρα, και κατέστησε πλέον κατάλληλους εκείνους που επρόκειτο να δεχθούν την επαγγελία. «Τα δε έθνη δόξασαν τον Θεό για το έλεός Του, καθώς είναι γραμμένο: Για τούτο θα σε δοξολογήσω ανάμεσα στα έθνη, και στο όνομά σου θα ψάλω. Και πάλι λέει: Ευφρανθείτε, έθνη, μαζί με τον λαό Του. Και πάλι: Αινείτε, όλα τα έθνη, τον Κύριο, και ας τον επαινέσουν όλοι οι λαοί. Και πάλι ο Ησαΐας λέει: Θα υπάρξει η ρίζα του Ιεσσαί, και εκείνος που θα εγερθεί για να άρχει στα έθνη· σε αυτόν θα ελπίσουν τα έθνη. Ο δε Θεός της ελπίδος είθε να σας γεμίσει με κάθε χαρά, και ειρήνη δια της πίστεως, ώστε να περισσεύετε στην ελπίδα, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος». Αυτό αποδεικνύει με το επιχείρημά του, ότι δηλαδή όσοι προέρχονται από τα έθνη είναι μεγαλύτεροι οφειλέτες προς τον Θεό.

Ρωμ. 15,13 «Ο δε Θεός της ελπίδος. Της ελπίδος», λέει, «είναι Θεός ο Θεός μας, ώστε δικαίως προσεύχομαι για εσάς· διότι ελπίζω να γίνει ενεργή η προσευχή, αν μόνο και εσείς το θέλετε. Γεμίζοντας δε, μέσω της πίστεως, με χαρά και ειρήνη στους λογισμούς, πράγμα για το οποίο προσεύχομαι θερμά για εσάς, να περισσεύετε και στην ελπίδα», δηλαδή να είστε πλούσιοι και να διακατέχεστε άφθονα από αυτήν. Αυτά δε επιτυγχάνονται διά της χάριτος και της «δυνάμεως του Παναγίου Πνεύματος». Ρωμ. 15,15—16 «Πιο τολμηρά εν μέρει», αντί του «κατά κάποιον τρόπο». Και αν κάποιος δεν βλέπει ολόκληρο το νόημα, αλλά περιεργάζεται εν μέρει τις ίδιες τις λέξεις απογυμνώνοντάς τες από το νόημα, αν κάποιος λοιπόν κρίνει εν μέρει, θα του φανεί ότι σας συμπεριφέρθηκα κάπως σκληρότερα και τραχύτερα μέσω των επιστολών, αλλά εγώ «έγραψα για να σας τα υπενθυμίσω». Και πάλι είχα την ανάγκη να γράψω, επειδή μου δόθηκε χάρη από τον Θεό στο να κηρύττω και να διδάσκω τα έθνη· διότι «είμαι λειτουργός του Χριστού», δηλαδή υπουργός και υπηρέτης. Και τι εργάζεσαι; «Ιερουργώ», λέει, «το ευαγγέλιό» Του, δηλαδή του προσφέρω αυτήν τη θυσία, το ευαγγέλιό Του. Και πώς συμβαίνει να θυσιάζει και να ιερουργεί το ευαγγέλιο; Με το να προσφέρει σε Αυτόν, λέει, τα έθνη που πιστεύουν δι' αυτού και να γίνονται αυτά «ευπρόσδεκτα» και «αγιασμένα εν Πνεύματι Αγίω»· ώστε εκείνος που προσάγει στην πίστη, ιερουργεί το ευαγγέλιο του Θεού.