Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 15:14

Δικό σας έργο, λοιπόν, θα ήταν να γεμίσετε την πόλη μας με ανθρώπους. Επειδή, λοιπόν, είναι έρημη από ανθρώπους αυτή η μεγάλη και πολυάνθρωπη πόλη, θα ήταν δίκαιο να προσφέρετε αυτή την εισφορά στην πατρίδα, και πρέπει να προσελκύσετε τους αδελφούς μεταφέροντας σε αυτούς τα όσα λέγονται εδώ. Διότι πείθουμε κάποιον να απολαύσει ένα τραπέζι, όχι μόνο όταν το επαινούμε, αλλά και όταν από τα εδέσματά του έχουμε να προσφέρουμε κάτι σε εκείνους που απουσίασαν. Αυτό κάντε και εσείς τώρα, και ένα από τα δύο οπωσδήποτε θα συμβεί: ή θα τους πείσετε να επιστρέψουν σε εμάς, ή, παραμένοντας στην ίδια φιλόνεικη στάση, θα τραφούν μέσω της δικής σας γλώσσας· μάλλον όμως θα επιστρέψουν οπωσδήποτε. Διότι δεν θα επιλέξουν να τρέφονται κατά παραχώρηση, ενώ τους δίνεται η δυνατότητα να απολαύσουν αυτό το πατρικό τραπέζι ως δικαίωμα. Αλλά για το ότι αυτό το κάνετε, ή το έχετε κάνει, ή θα το κάνετε, τρέφω απόλυτο θάρρος και πίστη· διότι και εγώ ο ίδιος δεν έπαψα να σας προτρέπω συνεχώς σε αυτά· και εσείς, άλλωστε, είστε πλήρεις κάθε γνώσεως, δυνάμενοι να νουθετείτε και άλλους.

ΟΜΙΛΙΑ ΚΘ΄. Είμαι δε πεπεισμένος, αδελφοί μου, και εγώ ο ίδιος για εσάς, ότι και εσείς είστε γεμάτοι από αγαθωσύνη, έχοντας πληρωθεί από κάθε γνώση, δυνάμενοι να νουθετείτε και άλλους. Α΄. Είπε: «Εφόσον εγώ είμαι απόστολος των εθνών, δοξάζω τη διακονία μου»· είπε: «Μήπως δεν λυπηθεί ούτε εσένα»· είπε: «Μην έχετε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σας»· και πάλι: «Εσύ δε γιατί κρίνεις τον αδελφό σου;»· και, «Ποιος είσαι εσύ που κρίνεις ξένο υπηρέτη;»· και άλλα πολλά παρόμοια. Επειδή, λοιπόν, σε πολλά σημεία έκανε τον λόγο του πιο αυστηρό, τώρα πλέον τον απαλύνει· και ό,τι έλεγε στην αρχή, αυτό λέει και στο τέλος. Ξεκινώντας βέβαια έλεγε: «Ευχαριστώ τον Θεό μου για όλους εσάς, διότι η πίστη σας εξαγγέλλεται σε ολόκληρο τον κόσμο»· εδώ όμως λέει: «Είμαι πεπεισμένος ότι είστε γεμάτοι από αγαθωσύνη, δυνάμενοι να νουθετείτε και άλλους»· πράγμα που είναι ανώτερο από το προηγούμενο. Και δεν είπε «Άκουσα», αλλά «Είμαι πεπεισμένος», και δεν έχω ανάγκη να το μάθω από άλλον, αλλά «εγώ ο ίδιος», δηλαδή, εγώ που επιτιμώ, εγώ που εγκαλώ. Και το «Ότι είστε γεμάτοι από αγαθωσύνη», το λέει σε σχέση με την πρόσφατη προτροπή του· σαν να έλεγε: «Δεν σας προέτρεψα σε αυτά θεωρώντας σας σκληρούς ούτε ότι μισείτε τους αδελφούς σας, το να τους αποδέχεστε δηλαδή και να μην αφήνετε ούτε να καταστρέφετε το έργο του Θεού· διότι γνωρίζω ότι είστε γεμάτοι από αγαθωσύνη». Μου φαίνεται μάλιστα ότι εδώ ονομάζει με αυτόν τον τρόπο ολόκληρη την αρετή. Και δεν είπε «Έχετε», αλλά «Είστε γεμάτοι από αγαθωσύνη».

Και το επόμενο με την ίδια έμφαση: Πλήρεις από κάθε γνώση.

Διότι, τι θα ωφελούσε εάν ήταν μεν φιλόστοργοι, αλλά δεν γνώριζαν πώς πρέπει να συμπεριφέρονται σε εκείνους που αγαπούν; Γι' αυτόν τον λόγο πρόσθεσε τη φράση, «κάθε γνώσης», ώστε να είναι ικανοί και άλλους να νουθετούν· όχι μόνο να μαθαίνουν, αλλά και να διδάσκουν. «Σας έγραψα δε με μεγαλύτερη τόλμη εν μέρει».

Αν όμως ανήκουν στους ανώτερους, θα ήταν και δίκαιο να ανέχονται τους αδυνάμους, αυτούς δηλαδή που προέρχονται από τους Ιουδαίους. Διότι, επειδή επέκρινε εκείνους σφοδρά, για να μην κάνει τούτους να υπερηφανευτούν γι' αυτό, καταστέλλει την αλαζονεία τους. Επειδή, σε εκείνους μεν αποδεικνύει ότι τα αγαθά δίνονται εξαιτίας της υπόσχεσης προς τους πατέρες, ενώ σε αυτούς που προέρχονται από τα έθνη δίνονται μόνο από έλεος και φιλανθρωπία. Το να δοξάζουν, λοιπόν, τον Θεό, σημαίνει αυτό: το να είναι συνδεδεμένοι, να είναι ενωμένοι, να ανυμνούν ομόθυμα, να βαστάζουν τον πιο αδύναμο, να μην αδιαφορούν όταν ένα μέλος αποκόπτεται. Γι' αυτό και παραθέτει πολλές μαρτυρίες, με τις οποίες αποδεικνύει ότι πρέπει να είναι ενωμένοι όσοι προέρχονται από τους Ιουδαίους με όσους προέρχονται από τα έθνη. Και παραθέτει όλες αυτές τις μαρτυρίες, αφενός μεν για να καταστείλει αυτόν που προέρχεται από τους Ιουδαίους, ώστε να μην υπερηφανεύεται, αφού όλοι οι προφήτες καλούν αυτούς —εννοώ αυτούς από τα έθνη— και αφετέρου για να πείσει αυτόν από τα έθνη να είναι μετριοπαθής, δείχνοντάς του ότι είναι οφειλέτης για μεγαλύτερη χάρη. «Είμαι δε πεπεισμένος, αδελφοί μου, και εγώ ο ίδιος για εσάς, ότι και εσείς είστε γεμάτοι από αγαθοσύνη». Δηλαδή, εγώ που σας επιτιμώ και σας εγκαλώ. —Έτσι ονομάζει την ολοκληρωμένη αρετή. «Γεμάτοι από κάθε γνώση, ικανοί και να νουθετείτε ο ένας τον άλλον». Επειδή υπάρχουν κάποιοι που είναι μεν φιλόστοργοι, αλλά δεν γνωρίζουν πώς να χειριστούν σωστά τα πράγματα. «Σας έγραψα όμως, αδελφοί, κάπως τολμηρότερα, εν μέρει, για να σας τα υπενθυμίσω, εξαιτίας της χάριτος που μου δόθηκε από τον Θεό για να είμαι λειτουργός του Ιησού Χριστού στα έθνη, ιερουργώντας το Ευαγγέλιο του Θεού».