Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 15:17

ΑΛΛΟ. Για τα κατορθώματα που επιτεύχθηκαν μέσω αυτού από τον Σωτήρα προς ωφέλεια των εθνών, καυχάται ο Παύλος λέγοντας: «Έχω λοιπόν καύχηση εν Χριστώ Ιησού για τα ζητήματα που αφορούν τον Θεό. Διότι δεν θα τολμήσω να μιλήσω για τίποτε άλλο, παρά μόνο για όσα κατεργάστηκε ο Χριστός μέσω εμού για την υπακοή των εθνών, με λόγο και με έργο, με τη δύναμη σημείων και τεράτων, με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος». Επομένως, εάν ο Χριστός επιτελεί σημεία και τέρατα μέσω του Παύλου με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος, τότε το Άγιο Πνεύμα είναι μια φυσική και ζωντανή ενέργεια και, για να το πούμε έτσι, ιδιότητα της θεότητας του Υιού. Εάν όμως συμβαίνει αυτό, πώς θα είναι δημιούργημα αυτό που υπάρχει μέσα στον Θεό και προέρχεται εκ του Θεού φυσικώς; Και πώς είναι δυνατόν όλη η δύναμη του Υιού να βρίσκεται σε ένα δημιούργημα; Πράγμα που και μόνο να το πει κανείς είναι ασεβέστατο.

Τι, λοιπόν, λες σε εκείνους που δεν έχουν ανάγκη; Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο δεν διδάσκω, αλλά υπενθυμίζω, λέει· όπως ακριβώς ο ιερέας παρίσταται αναζωπυρώνοντας το πυρ, έτσι και εγώ διεγείροντας την προθυμία σας. Και πρόσεξε· δεν είπε: «Για να γίνει η προσφορά η δική σας», αλλά: «Των εθνών». Όταν δε λέει «Των εθνών», εννοεί την οικουμένη, ολόκληρη τη γη και τη θάλασσα, καταστέλλοντας τα φρονήματά τους, ώστε να μην απαξιώσουν να έχουν ως διδάσκαλο αυτόν που εκτείνεται μέχρι τα πέρατα της οικουμένης· πράγμα που έλεγε και στην αρχή: «Όπως και στα υπόλοιπα έθνη, σε Έλληνες και σε βαρβάρους, σε σοφούς και σε ασόφους είμαι οφειλέτης». Έχω, λοιπόν, καύχηση εν Χριστώ Ιησού για τα όσα αφορούν τον Θεό.

Επειδή, λοιπόν, ταπείνωσε τον εαυτό του σε μεγάλο βαθμό, εξυψώνει και πάλι τον λόγο του, και το πράττει αυτό για χάρη τους, ώστε να μη φανεί ότι είναι ευκαταφρόνητος. Και ενώ ανυψώνει τον λόγο του, θυμάται το γνώριμό του ήθος, λέγοντας τα εξής: Έχω, λοιπόν, καύχηση. Καυχώμαι, λέει, όχι για τον εαυτό μου, ούτε για τη δική μας προθυμία, αλλά για τη χάρη του Θεού. Διότι δεν θα τολμήσω να πω τίποτα από όσα δεν κατεργάστηκε ο Χριστός μέσω εμού για την υπακοή των εθνών, με λόγο και με έργο, με τη δύναμη σημείων και τεράτων, με τη δύναμη του Πνεύματος του Θεού. Διότι κανείς δεν θα μπορούσε να πει, λέει, ότι τα λόγια μου είναι κομπασμός· επειδή για αυτή την ιερουργία μου έχω τα σύμβολα, και για τη χειροτονία μου έχω να δείξω πολλά τεκμήρια, όχι ποδήρη και κώδωνες, όπως οι παλαιοί, ούτε μίτρα και κίδαρη, αλλά σημεία και θαύματα πολύ πιο φοβερά από αυτά. Ούτε πάλι μπορεί να πει κανείς ότι μου ανατέθηκε μεν το έργο, αλλά δεν έπραξα το προσταχθέν· ή μάλλον ούτε εγώ το έπραξα, αλλά ο Χριστός· γι' αυτό και σε Αυτόν καυχώμαι, όχι για τυχαία πράγματα, αλλά για τα πνευματικά. Διότι αυτό σημαίνει, «στα προς τον Θεό». Επειδή το ότι εκπλήρωσα αυτό για το οποίο στάλθηκα, και ότι τα λόγια μου δεν είναι κομπασμός, το φανερώνουν τα θαύματα και η υπακοή των εθνών. Διότι δεν θα τολμήσω να πω τίποτα από όσα δεν κατεργάστηκε ο Χριστός μέσω εμού για την υπακοή των εθνών, με λόγο και με έργο, με τη δύναμη σημείων και τεράτων, με τη δύναμη του Πνεύματος του Θεού. Δες πώς αγωνίζεται να δείξει ότι τα πάντα ανήκουν στον Θεό, και τίποτα στον εαυτό του.

Πάλι διατυπώνει λόγια ταπεινοφροσύνης· διότι αυτό κυρίως είχαν ανάγκη. «Για να γίνει η προσφορά των εθνών ευπρόσδεκτη, αγιασμένη εν Πνεύματι Αγίω». Δηλαδή, οι ψυχές των διδασκομένων, για να γίνουν δεκτές. Διότι ο Θεός, όχι τόσο για να τιμήσει εμένα με οδήγησε σε αυτό, όσο από ενδιαφέρον και φροντίδα για εσάς. Και πώς θα γινόταν (η προσφορά) ευπρόσδεκτη εν Πνεύματι Αγίω, παρά μόνο όταν προστεθεί σε εμάς, μαζί με την πίστη, και η πνευματική πολιτεία, ώστε να κρατήσουμε μέσα μας το Πνεύμα που μας δόθηκε; «Έχω, λοιπόν, καύχηση εν Χριστώ Ιησού προς τον Θεό». Επειδή ταπείνωσε υπερβολικά τον εαυτό του, πάλι ανυψώνει τον λόγο· και το κάνει αυτό για χάρη εκείνων, ώστε να μη φανεί ότι είναι ευκαταφρόνητος. «Διότι δεν θα τολμήσω να μιλήσω για τίποτε από όσα δεν κατεργάστηκε ο Χριστός μέσω εμού για την υπακοή των εθνών, με λόγο και με έργο, με τη δύναμη σημείων και τεράτων, με τη δύναμη του Πνεύματος του Θεού».

Ρωμ. 15,17-19 Τι λοιπόν; Σε εσένα εμπιστεύθηκε η προσφορά των εθνών; Ναι, λέει, και μπορώ να καυχηθώ για όσα εργάστηκα μεταξύ τους. Η καύχησή μου όμως δεν έγκειται σε εμένα, δηλαδή δεν βασίζεται στη δική μου ισχύ ή στη δική μου δύναμη, αλλά στον Χριστό Ιησού. Διότι, αν επρόκειτο να πω κάτι και να καυχηθώ, δεν θα τολμούσα να πω τίποτε άλλο παρά μόνο εκείνα που ο Χριστός κατεργάστηκε μέσω εμού, ώστε να υπακούσουν και να πιστέψουν τα έθνη. Τι λοιπόν κατεργάστηκε; Έδωσε λόγο για το κήρυγμα, χορήγησε σημεία και τέρατα για να ευεργετώ και να πείθω. Τέλος, αύξησε, διεύρυνε και εδραίωσε τόσο πολύ την πίστη που κηρύττεται μέσω εμού, ώστε από την Ιερουσαλήμ και έπειτα έδωσε τον πρώτο βλαστό της, και ολόγυρα μέχρι το Ιλλυρικό ρίζωσε, βλάστησε και γέμισε το κήρυγμα όλη αυτήν την οικουμένη. Επομένως, καλώς σας έγραψα και σας υπενθύμισα τα όσα κατορθώθηκαν σε εκείνους, τα οποία δίνουν θάρρος και για εσάς, και εγγυώνται την εξουσία και την ελευθερία να σας νουθετώ εν Πνεύματι.