Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 15:27

Διότι, αν και έλεγε: «Δεν είμαι άξιος να ονομάζομαι απόστολος», εντούτοις, γνωρίζοντας τι είχε λάβει και μην αγνοώντας Εκείνον που του το είχε δώσει, έγραφε: «Αλίμονό μου, εάν δεν κηρύττω το Ευαγγέλιο». Και όπως (ίσχυε) το «αλίμονό μου» εάν δεν κηρύττει το Ευαγγέλιο, έτσι, διδάσκοντας και κηρύττοντας το Ευαγγέλιο, είχε ως χαρά και στέφανό του τους μαθητευομένους. Γι' αυτόν τον λόγο υπήρχε και η σπουδή των αγίων να κηρύττουν μέχρι το Ιλλυρικό, και να μην οκνούν ούτε στη Ρώμη να μεταβούν ούτε στις Ισπανίες να φθάσουν, ώστε όσο κοπιάζει κανείς, τόσο μεγαλύτερο να λάβει και τον μισθό του κόπου του. Καυχιόταν, λοιπόν, επειδή αγωνίστηκε τον καλό αγώνα, και είχε την πεποίθηση ότι πρόκειται να λάβει τον μεγάλο στέφανο. Επομένως, αγαπητέ Δρακόντιε, ποιον μιμούμενος το πράττεις αυτό; Αυτόν, ή εκείνους που δεν είναι σαν κι αυτόν;

Διότι το ευαρεστήθηκαν, και είναι οφειλέτες τους. Και πάλι: Διότι, αν τα έθνη έγιναν κοινωνοί στα πνευματικά τους αγαθά, οφείλουν να τους υπηρετήσουν και στα υλικά. Πρόσεξε λοιπόν και εδώ πώς καταστέλλει τα φρονήματα των Ιουδαίων, αποδεικνύοντας το ένα μέσα από το άλλο. Και με αυθεντία χειρίζεται τον λόγο, λέγοντας: «Εμείς είμαστε εκ φύσεως Ιουδαίοι, και όχι αμαρτωλοί από τα έθνη». Τι σημαίνει όμως το «εκ φύσεως Ιουδαίοι»; Ότι δεν είμαστε προσήλυτοι, αλλά, αφού ανατραφήκαμε από τη μικρή μας ηλικία με τον Νόμο, εγκαταλείψαμε τον οικείο μας τρόπο ζωής και καταφύγαμε στην πίστη στον Χριστό.

ΟΜΙΛΙΑ Λ΄. Τώρα όμως πορεύομαι στην Ιερουσαλήμ, για να διακονήσω τους αγίους. Διότι η Μακεδονία και η Αχαΐα ευαρεστήθηκαν να κάνουν κάποια συνεισφορά για τους φτωχούς μεταξύ των αγίων που βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ. Ευαρεστήθηκαν, πράγματι, και είναι οφειλέτες τους.

1. Επειδή είπε ότι «δεν έχω πλέον τόπο σε αυτές τις περιοχές, και έχω την επιθυμία εδώ και πολλά χρόνια να έλθω προς εσάς», επρόκειτο όμως να καθυστερήσει κι άλλο· για να μη θεωρηθεί ότι τους εμπαίζει, αναφέρει και την αιτία για την οποία αναβάλλει προς το παρόν, και λέει: «Πορεύομαι στα Ιεροσόλυμα». Και φαίνεται μεν ότι προβάλλει τη δικαιολογία της καθυστέρησης, αλλά μέσω αυτών ετοιμάζει και κάτι άλλο, δηλαδή το να τους προτρέψει στην ελεημοσύνη και να τους κάνει πιο πρόθυμους· διότι, αν δεν επιδίωκε να το κατορθώσει αυτό, θα αρκούσε να πει ότι «Πορεύομαι στην Ιερουσαλήμ»· τώρα όμως προσθέτει και την αιτία της αποδημίας του: «Διότι πορεύομαι», λέει, «για να διακονήσω τους αγίους». Και επιμένει σε αυτό το θέμα, και προκαλεί συλλογισμούς λέγοντας ότι είναι οφειλέτες, και ότι, «εάν τα έθνη έγιναν κοινωνοί στα πνευματικά τους αγαθά, οφείλουν να τους υπηρετήσουν και στα σαρκικά»· ώστε να μάθουν εκείνοι να τους μιμούνται. Γι' αυτό και πρέπει να θαυμάσει κανείς ιδιαίτερα τη σοφία του, ότι δηλαδή επινόησε αυτόν τον τρόπο συμβουλής· διότι έτσι θα το ανέχονταν περισσότερο, παρά αν τους τα έλεγε με τη μορφή νουθεσίας. Επειδή θα θεωρούσαν ότι προσβάλλονται, εάν, για να τους προτρέψει, έφερνε ως παράδειγμα τους Κορινθίους και τους Μακεδόνες. Γι' αυτό ακριβώς εκείνους μεν τους προτρέπει κατ' αυτόν τον τρόπο, λέγοντας: «Σας γνωρίζω δε τη χάρη του Θεού που έχει δοθεί στις Εκκλησίες της Μακεδονίας»· και τους Μακεδόνες πάλι μέσω αυτών: «Διότι ο δικός σας ζήλος παρακίνησε τους περισσότερους».

Αυτό ακριβώς κάνει και εδώ σχετικά με την ελεημοσύνη. Και παρατήρησε πώς χρησιμοποιεί τις λέξεις με μεγαλοπρέπεια· διότι δεν είπε: «Πηγαίνω μεταφέροντας ελεημοσύνη», αλλά: «Διακονώντας». Και εάν ο Παύλος διακονεί, αναλογίσου πόσο σπουδαίο είναι αυτό που γίνεται, όταν ο δάσκαλος της οικουμένης καταδέχεται να αναλάβει τη μεταφορά, και ενώ πρόκειται να ταξιδέψει στη Ρώμη και τους επιθυμεί τόσο πολύ, προτιμά τούτο από εκείνο. Διότι, «ευδόκησαν η Μακεδονία και η Αχαΐα», δηλαδή θεώρησαν καλό, επιθύμησαν, «να κάνουν κάποια κοινωνία». Πάλι δεν είπε «ελεημοσύνη», αλλά «κοινωνία». Τη δε λέξη «κάποια» δεν την έθεσε τυχαία, αλλά για να μη φανεί ότι τους ονειδίζει. Και δεν είπε απλώς, «στους φτωχούς», αλλά «στους φτωχούς των αγίων»· κάνοντας έτσι διπλή τη σύστασή τους, τόσο εξαιτίας της αρετής όσο και εξαιτίας της πενίας τους. Και δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτό, αλλά πρόσθεσε ότι: «Είναι οφειλέτες».

Έπειτα δείχνει πώς είναι οφειλέτες. Διότι, εάν τα έθνη, λέγει, έγιναν κοινωνοί των πνευματικών τους αγαθών, οφείλουν να τους υπηρετήσουν και με τα υλικά. Αυτό δε που λέγει, είναι το εξής: Για χάρη τους ήλθε ο Χριστός, σε αυτούς, τους Ιουδαίους, είχαν δοθεί όλες οι επαγγελίες, από αυτούς κατάγεται ο Χριστός· γι' αυτό και έλεγε: Η σωτηρία προέρχεται από τους Ιουδαίους· από εκεί προέρχονται οι απόστολοι, από εκεί οι προφήτες, από εκεί όλα τα αγαθά.

Σε όλα αυτά, επομένως, έγινε κοινωνός η οικουμένη. Αν λοιπόν στα σπουδαιότερα γίνατε κοινωνοί, λέει, και, αφού εισήλθατε, απολαύσατε τα δείπνα που είχαν ετοιμαστεί για εκείνους και τα όσα είχαν παρατεθεί σύμφωνα με την παραβολή του Ευαγγελίου, οφείλετε να τους κάνετε κοινωνούς και των σαρκικών αγαθών και να τους μεταδώσετε από αυτά. Και δεν είπε, «να κοινωνήσετε», αλλά «να λειτουργήσετε», τοποθετώντας τους σε τάξη διακόνων και εκείνων που καταβάλλουν φόρους στους βασιλείς.

«Τώρα όμως πορεύομαι στα Ιεροσόλυμα για να διακονήσω τους αγίους». Επειδή είπε ότι «Δεν έχω πλέον τόπο στα μέρη αυτά» και ότι «έχω μεγάλη επιθυμία από πολλά χρόνια να έλθω προς εσάς», επρόκειτο όμως να καθυστερήσει ακόμη, για να μη νομιστεί ότι τους εμπαίζει, αναφέρει και την αιτία για την οποία αναβάλλει το ταξίδι. Και φαίνεται μεν να προβάλλει τη δικαιολογία της καθυστέρησης. Διδάσκει όμως συγκεκαλυμμένα και κάτι άλλο, το να τους προτρέψει δηλαδή σε ελεημοσύνη και να τους κάνει πιο πρόθυμους. Διότι, αν δεν συνέβαινε αυτό, θα αρκούσε να πει: «Πορεύομαι στην Ιερουσαλήμ»· τώρα όμως πρόσθεσε: «για να διακονήσω τους αγίους». «Διότι ευδόκησαν η Μακεδονία και η Αχαΐα». Δηλαδή, το ενέκριναν, το επιθύμησαν. «Να κάνουν κάποια κοινωνία για τους φτωχούς από τους αγίους που βρίσκονται στην Ιερουσαλήμ. Διότι ευδόκησαν, και είναι οφειλέτες τους». Δεν είπε «ελεημοσύνη», αλλά «κοινωνία»· και τη λέξη «κάποια» δεν την έθεσε τυχαία, αλλά για να μη φανεί ότι τους επικρίνει. Και δεν είπε απλώς «στους φτωχούς», αλλά «στους φτωχούς των αγίων». Και δεν αρκέστηκε μόνο σε αυτό, αλλά πρόσθεσε και ότι «είναι οφειλέτες». «Διότι, αν τα έθνη έγιναν κοινωνοί στα πνευματικά τους αγαθά, οφείλουν να τους υπηρετήσουν και στα σαρκικά (υλικά)». Αυτό που λέει είναι το εξής: Για χάρη τους ήλθε, λέει, ο Χριστός· σε αυτούς είχε υποσχεθεί τα πάντα, σε όσους προέρχονταν από τους Ιουδαίους· από αυτούς προήλθε ο Χριστός· γι' αυτό και έλεγε: «Η σωτηρία προέρχεται από τους Ιουδαίους».