Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 15:31

Επειδή ο Γέροντας δεν συναντούσε κανέναν, παρά μόνο τον δικό του υπηρέτη, τον αββά, ο ίδιος αδελφός τον παρακαλούσε με επιστολές να αξιωθεί να τον δει, λέγοντας ότι ο αββάς Μωυσής και οι άλλοι Πατέρες συναντούσαν όσους είχαν ανάγκη. Ο Γέροντας λοιπόν του αποκρίθηκε μέσω επιστολών και με προφητείες, των οποίων την έκβαση γνωρίσαμε εμείς οι ίδιοι εκ πείρας. Διότι είπε ότι θα του εμφανιστεί, με ποιον τρόπο και για ποιο λόγο: «Για να λυτρωθεί από αυτούς που απειθούν στην Ιουδαία». Διότι, μετά από καιρό, όταν ο ίδιος αδελφός έπεσε σε πειρασμό δυσπιστίας και έλεγε ότι ο Γέροντας δεν βρισκόταν καθόλου στο κελλί του, αλλά ότι ο αββάς έπλαθε ψευδώς την παρουσία του, ο Γέροντας κάλεσε αυτόν τον αδελφό και όσους βρίσκονταν στο μέρος εκείνο και έπλυνε τα πόδια όλων. Και εγώ ο αμαρτωλός αξιώθηκα αυτό το πλύσιμο. Και έτσι, αφού συνήλθε ο αδελφός και θυμήθηκε αυτή την απάντηση, μας εξομολογήθηκε τη δική του απιστία και την προφητεία του Γέροντα. Και όλοι δοξάσαμε τον Θεό. Η δε απάντηση του Βαρσανουφίου έχει ως εξής:

Και γιατί, όταν ρωτήθηκαν οι Πατέρες, έγραψαν ακόμη και για τον Θεό ότι: «Αναζήτα τον Κύριο και μην αναζητάς πού κατοικεί;» Και τι σημασία έχει για σένα που άφησες την οφειλόμενη φροντίδα για τις αμαρτίες σου και επιθυμείς διακαώς να δεις εμένα, ένα σκουλήκι που βρωμάει, και «γη και σποδό»; Όμως και εγώ, ως άφρων, με χαρά σου έστειλα την απάντηση, πλανώμενος επειδή νόμισα πως είμαι κάτι, και λησμόνησα το γεγραμμένο ότι: «Όποιος νομίζει ότι είναι κάτι, ενώ δεν είναι τίποτα, εξαπατά τον εαυτό του». Ναι, ναι, πλανήθηκα σε αυτό και μίλησα, χωρίς να είμαι άξιος. Εσύ όμως, ως καλός και υπάκουος εργάτης, συνέχισε να εργάζεσαι, και μην επιζητάς αυτό από εμένα, που επιθυμώ διακαώς να σε δω και να αγκαλιάσω εσένα και όλους με την κατά Θεόν αγάπη. Όταν έλθει ο καιρός δε, εάν με πληροφορήσει ο Θεός, από μόνος μου θα προσπέσω και θα καταφιλήσω τα πέλματα όλων σας, χάριν ικεσίας και προσευχής για να γλιτώσω «από εκείνους που απειθούν στην Ιουδαία». Ας μην καταναλώσουμε, αδελφέ, τις λίγες ημέρες της ζωής μας σε μετεωρισμούς, αλλά ας αποκτήσουμε το πένθος που είναι γεμάτο από δάκρυα, ώστε να μακαριστούμε μαζί με εκείνους που πενθούν. Και ας αφοσιωθούμε συνεχώς στους πτωχούς και στους πράους, ώστε να γίνουμε συγκληρονόμοι τους. Και ας επιδιώξουμε την ειρήνη με όλους, ώστε να βρεθούμε μαζί με τους υιούς του Θεού. Και ας υπομένουμε τον ονειδισμό και την ύβρη, ώστε να πληθυνθεί ο μισθός μας στους ουρανούς.

Διότι αποτελεί μεγάλη ασφάλεια για εμάς το να απολαμβάνουμε συνεχώς τη δική σας αγάπη, ενός τέτοιου και τόσο μεγάλου πλήθους. Επειδή όποιος απολαμβάνει την αγάπη, οπωσδήποτε θα απολαύσει και την προσευχή. Και το πόσο μεγάλο αγαθό είναι αυτό, γίνεται φανερό από το εξής: Εκείνος ο Παύλος, που αρπάχθηκε έως τον τρίτο ουρανό, που άκουσε άρρητα λόγια, που καταπάτησε όλες τις ανάγκες της φύσεως, που βρισκόταν πλέον σε απόλυτη ασφάλεια, είχε την ανάγκη των προσευχών των μαθητών και έλεγε: «Προσεύχεσθε υπέρ εμού, για να διασωθώ από τους απειθείς»· και πάλι: «Προσεύχεσθε για να μου δοθεί λόγος κατά το άνοιγμα του στόματός μου». Και παντού τον βλέπετε και να ζητά τις προσευχές των μαθητών, και να τους ευχαριστεί αφού τις λάβει. Διότι, για να μην ισχυριστεί κανείς ότι από ταπεινοφροσύνη καταφεύγει στις προσευχές των μαθητών, αναδεικνύει και τη δύναμή τους, λέγοντας τα εξής: «Αυτός μας διέσωσε από τόσο μεγάλους θανάτους· και έχουμε την ελπίδα ότι και πάλι θα μας διασώσει, με τη συνδρομή και της δικής σας δεήσεως υπέρ ημών, ώστε για το χάρισμα που μας δόθηκε να αναπεμφθούν ευχαριστίες από πολλούς για χάρη μας».

Διότι, όταν αποφεύγει να το πράξει αυτό υπό μορφή παραίνεσης, καταφεύγει σε αυτόν τον τρόπο διόρθωσης. Σας παρακαλώ δε διά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και διά της αγάπης του Πνεύματος. Πάλι εδώ προβάλλει τον Χριστό και το Πνεύμα, και καθόλου δεν μνημονεύει τον Πατέρα. Αυτά δε τα είπα, ώστε, όταν τον δεις να μνημονεύει τον Πατέρα και τον Υιό, ή μόνο τον Πατέρα, να μην αθετείς ούτε τον Υιό ούτε το Πνεύμα. Και δεν είπε «του Πνεύματος», αλλά «της αγάπης του Πνεύματος». Διότι, όπως ακριβώς αγάπησε τον κόσμο ο Χριστός και ο Πατέρας, έτσι τον αγάπησε και το Πνεύμα. Και τι είναι αυτό για το οποίο παρακαλείς; Πες μου. Να αγωνιστείτε μαζί μου στις προσευχές προς τον Θεό υπέρ εμού, ώστε να διασωθώ από εκείνους που απειθούν στην Ιουδαία.

Μεγάλος λοιπόν αγώνας βρισκόταν μπροστά του· γι' αυτό και επικαλείται τις προσευχές τους. Και δεν είπε: «Για να συμπλακώ», αλλά «Για να λυτρωθώ»· όπως ακριβώς παρήγγειλε ο Χριστός: «Να προσεύχεστε να μην εισέλθετε σε πειρασμό». Λέγοντας δε αυτά, έδειχνε ότι κάποιοι πονηροί λύκοι επρόκειτο να του επιτεθούν, θηρία μάλλον παρά άνθρωποι. Από αυτό δε, προετοίμαζε και κάτι άλλο: να δείξει ότι δικαίως ανέλαβε να διακονήσει τους αγίους, εφόσον ήταν τόσοι πολλοί οι απειθείς, ώστε να χρειάζεται και τις δικές τους προσευχές για να γλιτώσει. Διότι εκείνοι (οι άγιοι), βρισκόμενοι ανάμεσα σε τόσους εχθρούς, επρόκειτο να χαθούν και από την πείνα· γι' αυτό ήταν αναγκαίο να τους μεταφερθεί βοήθεια από αλλού. Και: «Για να γίνει η διακονία μου στην Ιερουσαλήμ ευπρόσδεκτη στους αγίους»· τουτέστιν, για να γίνει δεκτή η θυσία μου, για να υποδεχθούν με προθυμία τα όσα τους δίνονται. Βλέπεις πώς εξύψωσε πάλι το αξίωμα αυτών που λαμβάνουν, εφόσον έχει ανάγκη από τις προσευχές ενός τόσο μεγάλου πλήθους, για να γίνουν δεκτά αυτά που στέλνονται; Από αυτό δε, δείχνει και κάτι άλλο, ότι δεν αρκεί να δώσει κανείς ελεημοσύνη για να γίνει αυτή δεκτή. Διότι, όταν κάποιος την προσφέρει από ανάγκη, όταν προέρχεται από αδικία, ή όταν γίνεται για κενοδοξία, τότε ο καρπός χάνεται. «Ώστε να έλθω προς εσάς με χαρά, διά του θελήματος του Θεού».

Πάλι εδώ προβάλλει τον Χριστό και το Πνεύμα, και πουθενά δεν αναφέρει τον Πατέρα. Αυτά δε τα λέει, ώστε, όταν τον δεις να αναφέρει τον Πατέρα και τον Υιό, ή μόνο τον Πατέρα, να μην αθετήσεις ούτε τον Υιό ούτε το Πνεύμα. Και δεν είπε «Πνεύμα», αλλά «αγάπη του Πνεύματος». Διότι, όπως ακριβώς αγάπησε τον κόσμο ο Χριστός και ο Πατέρας, έτσι τον αγάπησε και το Πνεύμα. «Για να ελευθερωθώ από τους απειθείς στην Ιουδαία.» Αυτό δείχνει μεν το μέγεθος του αγώνα που είχε. Αλλά από αυτό τεκμηριώνει και ένα δεύτερο σημείο: το να αποδείξει ότι δικαίως ανέλαβε να διακονήσει τους αγίους. Διότι εκείνοι που βρίσκονταν ανάμεσα σε τόσο πονηρούς ανθρώπους, επρόκειτο να χαθούν και από την πείνα. «Και η διακονία μου στην Ιερουσαλήμ να γίνει ευπρόσδεκτη από τους αγίους, ώστε να έλθω προς εσάς με χαρά, με το θέλημα του Θεού, και να αναπαυθώ μαζί σας.» Δηλαδή, για να δεχθούν με προθυμία τα όσα τους προσφέρονται. Παρατήρησε όμως και πάλι πώς εξυψώνει το αξίωμα εκείνων που λαμβάνουν, εφόσον έχει ανάγκη από τις προσευχές ενός τόσο μεγάλου πλήθους προκειμένου να γίνουν δεκτά τα όσα στέλνονται. «Ο δε Θεός της ειρήνης ας είναι μαζί με όλους σας.»

Σας παρακαλώ, λοιπόν, αδελφοί, να αγωνιστείτε μαζί μου στις προσευχές προς τον Θεό υπέρ ημών, ώστε να λυτρωθώ με κάθε τρόπο και παντοτινά από τον πονηρό, και ώστε Εκείνος που ξεκίνησε μέσα μας το έργο της ομολογίας Του από απέραντη ευσπλαχνία, και όχι εξαιτίας κάποιων δικών μου έργων (διότι δεν έπραξα τίποτα αγαθό πάνω στη γη, αλλά το αντίθετο), ο Ίδιος να το ολοκληρώσει και στους δύο μας. Αυτό δεν παύουμε να το ζητούμε με δάκρυα και εμείς οι ταπεινοί για εσάς, που υποφέρετε τα ίδια. Ασπαζόμαστε εν Κυρίω όχι μόνο τους οκτώ, την εκλογή του Κυρίου, αλλά και τον αββά Πέτρο και τον καλό Λιτόιο και κάθε άλλον αδελφό.