Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 15:32

Μεγάλος λοιπόν αγώνας βρισκόταν μπροστά του· γι' αυτό και επικαλείται τις προσευχές τους. Και δεν είπε: «Για να συμπλακώ», αλλά «Για να λυτρωθώ»· όπως ακριβώς παρήγγειλε ο Χριστός: «Να προσεύχεστε να μην εισέλθετε σε πειρασμό». Λέγοντας δε αυτά, έδειχνε ότι κάποιοι πονηροί λύκοι επρόκειτο να του επιτεθούν, θηρία μάλλον παρά άνθρωποι. Από αυτό δε, προετοίμαζε και κάτι άλλο: να δείξει ότι δικαίως ανέλαβε να διακονήσει τους αγίους, εφόσον ήταν τόσοι πολλοί οι απειθείς, ώστε να χρειάζεται και τις δικές τους προσευχές για να γλιτώσει. Διότι εκείνοι (οι άγιοι), βρισκόμενοι ανάμεσα σε τόσους εχθρούς, επρόκειτο να χαθούν και από την πείνα· γι' αυτό ήταν αναγκαίο να τους μεταφερθεί βοήθεια από αλλού. Και: «Για να γίνει η διακονία μου στην Ιερουσαλήμ ευπρόσδεκτη στους αγίους»· τουτέστιν, για να γίνει δεκτή η θυσία μου, για να υποδεχθούν με προθυμία τα όσα τους δίνονται. Βλέπεις πώς εξύψωσε πάλι το αξίωμα αυτών που λαμβάνουν, εφόσον έχει ανάγκη από τις προσευχές ενός τόσο μεγάλου πλήθους, για να γίνουν δεκτά αυτά που στέλνονται; Από αυτό δε, δείχνει και κάτι άλλο, ότι δεν αρκεί να δώσει κανείς ελεημοσύνη για να γίνει αυτή δεκτή. Διότι, όταν κάποιος την προσφέρει από ανάγκη, όταν προέρχεται από αδικία, ή όταν γίνεται για κενοδοξία, τότε ο καρπός χάνεται. «Ώστε να έλθω προς εσάς με χαρά, διά του θελήματος του Θεού».

Όπως ακριβώς έλεγε στην αρχή: «Αν ίσως κάποτε επιτέλους ευοδωθώ, με το θέλημα του Θεού, να έλθω προς εσάς», έτσι και εδώ στο ίδιο θέλημα καταφεύγει, και λέγει: «Γι' αυτό βιάζομαι, και προσεύχομαι να απαλλαγώ από εκεί, για να σας δω γρήγορα, και να σας δω με χαρά, χωρίς να φέρω μαζί μου από εκεί καμία θλίψη. Και να αναπαυθώ μαζί σας». Δες πώς πάλι δείχνει την ταπεινοφροσύνη του. Διότι δεν είπε: «Για να σας διδάξω και να σας κατηχήσω», αλλά: «Για να αναπαυθώ μαζί σας». Καίτοι αυτός ήταν που αγωνιζόταν και πάλευε· πώς λοιπόν λέγει: «Να αναπαυθώ μαζί σας»;

Πάλι εδώ προβάλλει τον Χριστό και το Πνεύμα, και πουθενά δεν αναφέρει τον Πατέρα. Αυτά δε τα λέει, ώστε, όταν τον δεις να αναφέρει τον Πατέρα και τον Υιό, ή μόνο τον Πατέρα, να μην αθετήσεις ούτε τον Υιό ούτε το Πνεύμα. Και δεν είπε «Πνεύμα», αλλά «αγάπη του Πνεύματος». Διότι, όπως ακριβώς αγάπησε τον κόσμο ο Χριστός και ο Πατέρας, έτσι τον αγάπησε και το Πνεύμα. «Για να ελευθερωθώ από τους απειθείς στην Ιουδαία.» Αυτό δείχνει μεν το μέγεθος του αγώνα που είχε. Αλλά από αυτό τεκμηριώνει και ένα δεύτερο σημείο: το να αποδείξει ότι δικαίως ανέλαβε να διακονήσει τους αγίους. Διότι εκείνοι που βρίσκονταν ανάμεσα σε τόσο πονηρούς ανθρώπους, επρόκειτο να χαθούν και από την πείνα. «Και η διακονία μου στην Ιερουσαλήμ να γίνει ευπρόσδεκτη από τους αγίους, ώστε να έλθω προς εσάς με χαρά, με το θέλημα του Θεού, και να αναπαυθώ μαζί σας.» Δηλαδή, για να δεχθούν με προθυμία τα όσα τους προσφέρονται. Παρατήρησε όμως και πάλι πώς εξυψώνει το αξίωμα εκείνων που λαμβάνουν, εφόσον έχει ανάγκη από τις προσευχές ενός τόσο μεγάλου πλήθους προκειμένου να γίνουν δεκτά τα όσα στέλνονται. «Ο δε Θεός της ειρήνης ας είναι μαζί με όλους σας.»

Ρωμ. 15,32 Και <να συναναπαυθώ μαζί σας>, πράγμα που έλεγε και στην αρχή: <δηλαδή να συμπαρηγορηθούμε διά της κοινής μεταξύ μας πίστεως>. Ρωμ. 16,9 <Και τον Στάχυ>. Για αυτόν λένε ότι έγινε ο πρώτος επίσκοπος του Βυζαντίου από τον Ανδρέα.