Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 16:1

Βλέπεις πόση αρετή μαρτυρεί για αυτές; Εκείνο που είπε ο Χριστός στους αποστόλους, «Μη χαίρεστε επειδή τα δαιμόνια σας υπακούν, αλλά επειδή τα ονόματά σας είναι γραμμένα στη βίβλο της ζωής», αυτό ακριβώς μαρτυρεί και αυτός για αυτές λέγοντας: «Των οποίων τα ονόματα βρίσκονται στη βίβλο της ζωής». Μου φαίνεται δε ότι αυτές οι γυναίκες αποτελούσαν το σπουδαιότερο κεφάλαιο της εκεί Εκκλησίας, και τις εμπιστεύεται σε κάποιον άνδρα, πιθανώς αξιοθαύμαστο, τον οποίο αποκαλεί και «σύζυγο»· στον οποίο ίσως συνήθιζε να κάνει τέτοιες αναθέσεις, ως συνεργάτη και συστρατιώτη και συνοδοιπόρο και αδελφό· πράγμα που κάνει και στην προς Ρωμαίους επιστολή, λέγοντας: «Σας συνιστώ τη Φοίβη, την αδελφή μας, η οποία είναι διάκονος της Εκκλησίας στις Κεγχρεές». «Σύζυγε». Είτε κάποιον αδελφό τους, είτε και τον άνδρα της μίας από αυτές αποκαλεί με αυτόν τον τρόπο· σαν να έλεγε: «Τώρα είσαι γνήσιος αδελφός, τώρα γνήσιος άνδρας, διότι έχεις γίνει μέλος». «Οι οποίες συναγωνίστηκαν μαζί μου για το ευαγγέλιο». Η προστασία τους δικαιολογείται από μόνες τους, όχι από φιλία, αλλά από τα κατορθώματά τους. «Συναγωνίστηκαν μαζί μου». Τι λες; Γυναίκες συναγωνίστηκαν; Ναι, λέει. Διότι και αυτές συνέβαλαν σε όχι μικρό βαθμό· και παρόλο που ήταν πολλοί εκείνοι που συνεργάζονταν μαζί του, ωστόσο σε πολλά συμπράττανε και αυτές. Επομένως, σε όχι μικρό βαθμό συγκροτούνταν και ενισχύονταν οι Εκκλησίες τότε· διότι, με το να απολαμβάνουν τα δόκιμα πρόσωπα, είτε άνδρες είτε γυναίκες, τόση μεγάλη τιμή από τους υπολοίπους, προέκυπταν πολλά καλά.

Και όχι μόνο στα πνευματικά, αλλά και στα σαρκικά ζητήματα επεδείκνυε μεγάλη μέριμνα και μεγάλη σπουδή. Άκουσέ τον λοιπόν, πώς για χάρη μίας γυναίκας στέλνει επιστολή προς ολόκληρο λαό λέγοντας: «Σας συνιστώ δε τη Φοίβη, την αδελφή μας, η οποία είναι διάκονος της Εκκλησίας στις Κεγχρεές, για να την υποδεχθείτε εν Κυρίω όπως αρμόζει στους αγίους, και να της παρασταθείτε σε όποιο ζήτημα σας έχει ανάγκη»· και πάλι: «Γνωρίζετε την οικογένεια του Στεφανά· να υποτάσσεστε και εσείς σε τέτοιους ανθρώπους»· και πάλι: «Να αναγνωρίζετε τέτοιους ανθρώπους». Διότι και αυτό είναι γνώρισμα της φιλοστοργίας των αγίων, το να βοηθούν και σε αυτά τα ζητήματα. Έτσι και ο Ελισσαίος, δεν ωφελούσε μόνο στα πνευματικά τη γυναίκα που τον φιλοξένησε, αλλά φρόντιζε με ζήλο να την ανταμείβει και στα σαρκικά· γι' αυτό και της έλεγε: «Μήπως έχεις κάποιο αίτημα προς τον βασιλιά ή προς τον άρχοντα;»

Το ότι, λοιπόν, ο Παύλος ήταν συνδεδεμένος με τους μαθητές του, δεν έχουμε πλέον ανάγκη ούτε από απόδειξη ούτε από επιχειρήματα, εφόσον ακόμα και δεμένος με αλυσίδες φρόντιζε γι' αυτούς, και καθημερινά πέθαινε για χάρη τους, φλεγόμενος από αγάπη. 6. Το ότι δε και οι μαθητές ήταν συνδεδεμένοι με τον Παύλο με απόλυτη στενότητα, και όχι μόνο οι άνδρες, αλλά και οι γυναίκες, άκου τι λέει για τη Φοίβη: «Σας συνιστώ τη Φοίβη, την αδελφή μας, η οποία είναι διάκονος της Εκκλησίας στις Κεγχρεές, ώστε να την υποδεχθείτε εν Κυρίω όπως ταιριάζει στους αγίους, και να της παρασταθείτε σε ό,τι υπόθεση σας χρειαστεί· διότι και αυτή υπήρξε προστάτιδα πολλών, αλλά και εμού του ιδίου». Εδώ βέβαια μαρτύρησε για την προθυμία της μέχρι το σημείο της προστασίας· η Πρίσκιλλα όμως και ο Ακύλας έφτασαν μέχρι και τον θάνατο για χάρη του Παύλου, και γι' αυτούς γράφει τα εξής: «Σας ασπάζονται ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα, οι οποίοι για τη ζωή μου υπέβαλαν τον ίδιο τους τον τράχηλο», εννοώντας προφανώς ότι έφτασαν μέχρι τον θάνατο. Και για κάποιον άλλον πάλι, γράφοντας στους ίδιους, λέει: «Διότι έφτασε κοντά στον θάνατο, διακινδυνεύοντας τη ζωή του, για να αναπληρώσει το δικό σας υστέρημα στη διακονία προς εμένα».

δ'. Και ποιος θα φέρει αντίρρηση σε αυτά; Δεν υπάρχει κανείς. Άκουσε τι είδους γυναίκες υπήρχαν και στην εποχή των αποστόλων· άκουσε τον Παύλο να απευθύνει επιστολή στους Ρωμαίους και να λέει: Σας συνιστώ δε τη Φοίβη, την αδελφή μας, η οποία είναι διάκονος της εκκλησίας των Κεγχρεών, η οποία στάθηκε προστάτις πολλών, καθώς και εμού του ιδίου. Τι λέγεις, Παύλε; Μια γυναίκα έγινε προστάτις σου, και δεν ντρέπεσαι ούτε κοκκινίζεις λέγοντας αυτά; Δεν ντρέπομαι, λέει, αλλά απεναντίας καυχώμαι για αυτό· άλλωστε και ο δικός μου Δεσπότης δεν ντράπηκε να έχει μητέρα γυναίκα. Έγινε δε προστάτις μου, όχι απλώς επειδή ήταν γυναίκα, αλλά επειδή διέθετε πνευματική σοφία και ήταν κοσμημένη με ευλάβεια. Και πώς έγινε προστάτις του Παύλου;

Αμήν.» Με ευχή επισφραγίζει τον λόγο. ΚΕΦΑΛ. ΙΣΤ΄. «Σας συνιστώ δε τη Φοίβη, την αδελφή μας, η οποία είναι διάκονος της Εκκλησίας στις Κεγχρεές, για να την υποδεχθείτε εν Κυρίω με τρόπο αντάξιο των αγίων, και να της συμπαρασταθείτε σε όποιο ζήτημα σας έχει ανάγκη.

Ότι δε το «συνίστησιν» χρησιμοποιείται αντί του «καθιστά κατάδηλο», «το κάνει εμφανές ώστε να αναγνωρίζεται από όλους», ο ίδιος ο κήρυκας της αλήθειας παρίσταται ως μάρτυρας του εαυτού του και μας παρέχει τη διδασκαλία ολοφάνερη μέσω της μαρτυρίας του. Διότι, στέλνοντας επιστολή στους Ρωμαίους, λέει: «συνιστώ σε εσάς τη Φοίβη, την αδελφή μας, η οποία είναι διάκονος της εκκλησίας στις Κεγχρεές». Είναι φανερό, δηλαδή, ότι το «συνιστώ» χρησιμοποιείται αντί του «παρουσιάζω», «θέλω να αναγνωριστεί», «σας προτρέπω να τη γνωρίσετε»· για ποιο λόγο; «Για να την υποδεχθείτε εν Κυρίω με τρόπο άξιο των αγίων». Όπως λοιπόν εδώ το «συνιστώ» δεν χρησιμοποιείται αντί του δίνω υπόσταση ούτε αντί του φέρνω στην ύπαρξη, αλλά υποδηλώνει το να γίνει γνωστή, να αναγνωριστεί και να καταστεί εμφανής η μακαρία Φοίβη σε όσους βρίσκονται στη Ρώμη, το ίδιο συμβαίνει και εδώ.