Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 16:21

βʹ. Πρόσεξε πώς δεν παραθέτει ούτε την προσευχή χωρίς τα έργα ούτε τα έργα χωρίς την προσευχή. Διότι, αφού πρώτα βεβαίωσε την υπακοή τους, τότε προσευχήθηκε, δείχνοντας ότι έχουμε ανάγκη και από τα δύο, και από εκείνα που προέρχονται από εμάς και από εκείνα που προέρχονται από τον Θεό, εάν πρόκειται να σωθούμε με ασφάλεια. Διότι, όχι μόνο στο παρελθόν, αλλά και τώρα, ακόμη κι αν είμαστε σπουδαίοι και ενάρετοι, έχουμε ανάγκη από τη δική Του χάρη: «Σας ασπάζεται ο Τιμόθεος ο συνεργάτης μου». Είδες πάλι τα συνηθισμένα εγκώμια; «Και ο Λούκιος και ο Ιάσων και ο Σωσίπατρος οι συγγενείς μου». Αυτόν τον Ιάσονα τον μνημονεύει και ο Λουκάς, και μας παρουσιάζει την ανδρεία του λέγοντας, ότι τον οδηγούσαν προς τους πολιτάρχες κραυγάζοντας. Είναι δε επόμενο και οι υπόλοιποι να συγκαταλέγονται στους διακεκριμένους· διότι δεν θα μνημόνευε απλώς συγγενείς, εάν δεν του έμοιαζαν ως προς την ευσέβεια.

Η χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να είναι μαζί σας. Αμήν. Σας ασπάζονται ο Τιμόθεος ο συνεργάτης μου, και ο Λούκιος, και ο Ιάσων, και ο Σωσίπατρος οι συγγενείς μου. Σας ασπάζομαι εν Κυρίω εγώ ο Τέρτιος, που έγραψα την επιστολή. Σας ασπάζεται ο Γάιος, που φιλοξενεί εμένα και όλη την Εκκλησία, και ο Κούαρτος ο αδελφός. Η χάρη του Κυρίου μας. «Σε Εκείνον δε που δύναται να σας στηρίξει σύμφωνα με το ευαγγέλιό μου». Πάλι καταπιάνεται με εκείνους τους ασθενείς, και προς αυτούς στρέφει τον λόγο. Διότι, όταν μεν τους επιτιμούσε, έκανε την επιτίμηση κοινή. Τώρα όμως, επειδή προσεύχεται γι' αυτούς, καταθέτει την ικεσία. Λέγοντας δε, «να σας στηρίξει», δηλώνει τούτο, ότι δεν είχαν ακόμη εδραιωθεί, αλλά, αν και στέκονταν, κλονίζονταν. «Και το κήρυγμα του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με την αποκάλυψη του μυστηρίου που είχε αποσιωπηθεί σε χρόνους αιώνιους». Δηλαδή, αυτό που Εκείνος κήρυξε. Αν όμως Εκείνος το κήρυξε, τα δόγματα δεν είναι δικά μας, αλλά δικοί Του είναι οι νόμοι. «Που φανερώθηκε δε τώρα μέσω των προφητικών Γραφών, σύμφωνα με την επιταγή του αιώνιου Θεού, προς υπακοήν της πίστεως». Εδώ διαλύει τον φόβο του ασθενούς. Τι δηλαδή φοβάσαι, λέει, μήπως απομακρυνθείς από τον νόμο; Αυτό το θέλει ο νόμος· αυτό προέλεγε εξ αρχής. Εάν όμως εξετάζεις για ποιον λόγο φανερώθηκε τώρα, δεν κάνεις κάτι ασφαλές, περιεργαζόμενος τα μυστήρια του Θεού και ζητώντας ευθύνες. Γι' αυτό πρόσθεσε, «προς υπακοήν της πίστεως».