Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 16:5

ΟΜΙΛΙΑ ΛΑ΄. Ασπασθείτε τον Επαίνετο, τον αγαπητό μου, ο οποίος αποτελεί την απαρχή της Αχαΐας στον Χριστό. α΄. Θεωρώ ότι πολλοί, ακόμη και από εκείνους που φαίνονται να είναι πολύ επιμελείς, προσπερνούν αυτό το μέρος της επιστολής ως περιττό και ως μη περιέχον τίποτα το σπουδαίο. Και νομίζω ότι το ίδιο ακριβώς παθαίνουν και με τη γενεαλογία που βρίσκεται στο Ευαγγέλιο· επειδή δηλαδή πρόκειται για έναν κατάλογο ονομάτων, νομίζουν ότι δεν έχουν να αποκομίσουν κανένα μεγάλο κέρδος από αυτό.

Διότι όλα αυτά είναι τύποι, και γράφτηκαν για δική μας νουθεσία, λέει. Γι' αυτό και στον Τιμόθεο έλεγε: «Να προσέχεις την ανάγνωση, την παράκληση», προτρέποντάς τον στην ανάγνωση των παλαιών βιβλίων, έναν άνθρωπο που είχε τόσο πολύ Πνεύμα, ώστε και δαιμόνια να διώχνει και νεκρούς να ανασταίνει. Ας ασχοληθούμε λοιπόν με τα προκείμενα. «Ασπασθείτε τον Επαίνετο, τον αγαπητό μου». Αξίζει στο σημείο αυτό να παρατηρήσουμε πώς απονέμει στον καθένα τους επαίνους με διαφορετικό τρόπο. Διότι δεν είναι καθόλου μικρός αυτός ο έπαινος, αλλά πάρα πολύ μεγάλος και ενδεικτικός μεγάλης αρετής, το να είναι κανείς αγαπητός στον Παύλο, ο οποίος δεν γνώριζε να αγαπά χαριστικά, αλλά με δίκαιη κρίση. Έπειτα ακολουθεί και άλλο εγκώμιο: «Ο οποίος είναι απαρχή της Αχαΐας». Είτε, δηλαδή, εννοεί αυτό: ότι προηγήθηκε όλων των άλλων και πίστεψε, πράγμα που δεν αποτελεί μικρό έπαινο, είτε ότι επιδεικνύει περισσότερη ευλάβεια από όλους τους άλλους. Γι' αυτό, λέγοντας «Ο οποίος είναι απαρχή της Αχαΐας», δεν σιώπησε, ώστε να μην υποπτευθείς κάποια κοσμική δόξα, αλλά πρόσθεσε, «στον Χριστό». Διότι, εάν στις πολιτικές υποθέσεις αυτός που πρωτεύει θεωρείται μεγάλος και λαμπρός, πολύ περισσότερο συμβαίνει αυτό στα πνευματικά. Επειδή μάλιστα ήταν φυσικό να προέρχονται από ταπεινή γενιά, αναφέρει την αληθινή ευγένεια και την πρωτοκαθεδρία, στολίζοντάς τον με αυτά. Και λέει ότι είναι απαρχή όχι μόνο της Κορίνθου, αλλά και ολόκληρου του έθνους, σαν να έχει γίνει θύρα και είσοδος για τους υπόλοιπους.

Διότι και αυτή υπήρξε προστάτιδα πολλών, αλλά και εμού του ιδίου. Ασπαστείτε την Πρίσκα και τον Ακύλα, τους συνεργάτες μου εν Χριστώ Ιησού· οι οποίοι για τη ζωή μου διακινδύνευσαν τον ίδιο τους τον τράχηλο, τους οποίους δεν ευχαριστώ μόνο εγώ, αλλά και όλες οι εκκλησίες των εθνών· ασπαστείτε και την κατ' οίκον εκκλησία τους. Ασπαστείτε τον Επαίνετο, τον αγαπητό μου, ο οποίος αποτελεί την απαρχή της Ασίας για τον Χριστό. Ασπαστείτε τη Μαριάμ, η οποία κοπίασε πολύ για εμάς. Ασπαστείτε τον Ανδρόνικο και την Ιουνία, τους συγγενείς μου και συναιχμαλώτους μου, οι οποίοι είναι διακεκριμένοι μεταξύ των αποστόλων, και οι οποίοι υπήρξαν εν Χριστώ πριν από εμένα. Ασπαστείτε τον Αμπλία, τον αγαπητό μου εν Κυρίω. Ασπαστείτε τον Ουρβανό, τον συνεργάτη μας εν Χριστώ, και τον Στάχυ, τον αγαπητό μου. Ασπαστείτε τον Απελλή, τον δόκιμο εν Χριστώ. Ασπαστείτε εκείνους που ανήκουν στην οικογένεια του Αριστοβούλου.