Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 16:7

Ασπασθείτε τον Ανδρόνικο και την Ιουνία, τους συγγενείς μου. Φαίνεται μεν ότι και αυτό αποτελεί εγκώμιο, όμως εκείνο που ακολουθεί είναι πολύ μεγαλύτερο. Και ποιο είναι αυτό; «Και τους συναιχμαλώτους μου». Διότι αυτό αποτελεί το μέγιστο στεφάνι, τη μεγάλη ανακήρυξη.

Και πού έγινε αιχμάλωτος ο Παύλος, για να πει «τους συναιχμαλώτους μου»; Αιχμάλωτος μεν δεν έγινε, υπέφερε όμως δεινά πολύ χειρότερα από τους αιχμαλώτους, καθώς όχι μόνο αποξενωνόταν από την πατρίδα και την οικία του, αλλά και πάλευε με την πείνα, τον συνεχή θάνατο και μύρια άλλα κακά. Διότι για τον αιχμάλωτο το μόνο φοβερό είναι αυτό, ότι δηλαδή, αποξενωμένος από τους δικούς του, γίνεται συχνά δούλος αντί για ελεύθερος· εδώ όμως μπορεί κανείς να μιλήσει για σωρεία πειρασμών, τους οποίους υπέμενε αυτός ο μακάριος, ο οποίος συρόταν και περιφερόταν, μαστιγωνόταν και δενόταν με δεσμά, λιθοβολούνταν, καταποντιζόταν στη θάλασσα, έχοντας αναρίθμητους που τον επιβουλεύονταν. Και οι μεν αιχμάλωτοι δεν έχουν πλέον κανέναν εχθρό μετά την απαγωγή τους, αλλά απολαμβάνουν και πολλή φροντίδα από εκείνους που τους συνέλαβαν· αυτός όμως βρισκόταν διαρκώς ανάμεσα σε εχθρούς, και παντού έβλεπε δόρατα, ακονισμένα ξίφη, παρατάξεις και μάχες. Επειδή λοιπόν ήταν φυσικό να έχουν συμμετάσχει και αυτοί σε πολλούς κινδύνους μαζί του, τους ονομάζει συναιχμαλώτους του, όπως ακριβώς λέει και αλλού: «Ο Αρίσταρχος ο συναιχμάλωτός μου». Έπειτα ακολουθεί και άλλος έπαινος: «Οι οποίοι είναι διακεκριμένοι μεταξύ των αποστόλων». Μολονότι και μόνο το να είναι κανείς απόστολος είναι σπουδαίο, το να είναι όμως και διακεκριμένος ανάμεσα σε αυτούς, αναλογίσου πόσο μεγάλο εγκώμιο είναι· και ήταν διακεκριμένοι από τα έργα τους, από τα κατορθώματά τους. Ω, πόση ήταν η πνευματική σοφία και αρετή αυτής της γυναίκας, ώστε να αξιωθεί ακόμη και της ονομασίας των αποστόλων.

Και δεν σταματά εδώ, αλλά προσθέτει πάλι ένα άλλο εγκώμιο, λέγοντας: «Οι οποίοι και πριν από εμένα υπήρξαν στον Χριστό». Διότι και αυτό αποτελεί μέγιστο έπαινο, το να προπορευθεί κανείς και να έλθει πριν από τους άλλους. Και παρατήρησε την άγια ψυχή, πόσο καθαρή ήταν από την κενοδοξία. Διότι, μετά από τόση και τέτοια δόξα, τοποθετεί άλλους πριν από τον εαυτό του, και δεν αποκρύπτει ότι εκείνος ήλθε ύστερα από αυτούς, ούτε ντρέπεται να το ομολογεί αυτό. Και γιατί θαυμάζεις αν δεν ντρέπεται γι' αυτό, από τη στιγμή που δεν διστάζει να εκθέσει δημοσίως και τον προηγούμενο βίο του, αποκαλώντας τον εαυτό του βλάσφημο και διώκτη; Επειδή, λοιπόν, δεν είχε με ποιον άλλο τρόπο να τους προβάλει σε σχέση με τους άλλους, αναλογίστηκε τον εαυτό του που προσήλθε μετά τους άλλους, και βρήκε τρόπο και από αυτό να συνθέσει έπαινο για εκείνους, λέγοντας: «Οι οποίοι και πριν από εμένα υπήρξαν στον Χριστό». «Ασπασθείτε τον Αμπλία, τον αγαπητό μου». Πάλι εγκωμιάζει αυτόν με γνώμονα την αγάπη· διότι η αγάπη του Παύλου ήταν ένεκα του Θεού και περιείχε αναρίθμητα αγαθά. Διότι, αν το να αγαπάται κανείς από βασιλιά είναι σπουδαίο, το να αγαπάται από τον Παύλο πόσο μεγάλο εγκώμιο είναι; Διότι δεν θα τον είχε ελκύσει σε τόσο θερμή αγάπη, αν δεν είχε αποκτήσει πολλή αρετή. Επειδή γνωρίζει ότι, όσους ζουν στην κακία και την παρανομία, όχι μόνο δεν τους αγαπά, αλλά και τους αναθεματίζει· όπως όταν λέει: «Εάν κάποιος δεν αγαπά τον Κύριο Ιησού Χριστό, ας είναι ανάθεμα»· και, «Εάν κάποιος σας ευαγγελίζεται κάτι διαφορετικό από εκείνο που παραλάβατε, ας είναι ανάθεμα». «Και τον Ουρβανό τον συνεργό μου στον Χριστό».

Διότι και αυτή υπήρξε προστάτιδα πολλών, αλλά και εμού του ιδίου. Ασπαστείτε την Πρίσκα και τον Ακύλα, τους συνεργάτες μου εν Χριστώ Ιησού· οι οποίοι για τη ζωή μου διακινδύνευσαν τον ίδιο τους τον τράχηλο, τους οποίους δεν ευχαριστώ μόνο εγώ, αλλά και όλες οι εκκλησίες των εθνών· ασπαστείτε και την κατ' οίκον εκκλησία τους. Ασπαστείτε τον Επαίνετο, τον αγαπητό μου, ο οποίος αποτελεί την απαρχή της Ασίας για τον Χριστό. Ασπαστείτε τη Μαριάμ, η οποία κοπίασε πολύ για εμάς. Ασπαστείτε τον Ανδρόνικο και την Ιουνία, τους συγγενείς μου και συναιχμαλώτους μου, οι οποίοι είναι διακεκριμένοι μεταξύ των αποστόλων, και οι οποίοι υπήρξαν εν Χριστώ πριν από εμένα. Ασπαστείτε τον Αμπλία, τον αγαπητό μου εν Κυρίω. Ασπαστείτε τον Ουρβανό, τον συνεργάτη μας εν Χριστώ, και τον Στάχυ, τον αγαπητό μου. Ασπαστείτε τον Απελλή, τον δόκιμο εν Χριστώ. Ασπαστείτε εκείνους που ανήκουν στην οικογένεια του Αριστοβούλου.

«Γρηγορείτε». Και αυτό το έλεγε για να τους προκαλέσει φόβο, ώστε γνωρίζοντας ότι θα του αναφέρει ό,τι τυχόν υποστεί, να γίνουν πιο επιεικείς. Δείχνει όμως και πολλή αγάπη προς αυτούς, διότι έστειλε για χάρη τους έναν τόσο χρήσιμο άνθρωπο. «Να στέκεστε σταθεροί στην πίστη, να δείχνετε ανδρεία, να κραταιώνεστε». Όχι στην εξωτερική σοφία. «Όλα σας τα έργα ας γίνονται με αγάπη. Σας παρακαλώ δε, αδελφοί, γνωρίζετε τον οίκο του Στεφανά και του Φουρτουνάτου, ότι είναι»· επειδή και όλα τα προαναφερθέντα σφάλματα, λέει, προκύπτουν από το γεγονός ότι έχει παραμεληθεί αυτή η αγάπη. «Η απαρχή της Αχαΐας, και ότι έταξαν τους εαυτούς τους στη διακονία των αγίων, ώστε και εσείς να υποτάσσεστε σε τέτοιους ανθρώπους, και σε καθέναν που συνεργάζεται και κοπιάζει». Και στην αρχή τον μνημονεύει λέγοντας: «Βάπτισα δε και τον οίκο του Στεφανά»· και τώρα τον ονομάζει απαρχή, όχι μόνο της Κορίνθου, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας. Και δεν είναι μικρό εγκώμιο αυτό, το να προσέλθει κανείς πρώτος στον Χριστό. Γι' αυτό και στην προς Ρωμαίους Επιστολή, εγκωμιάζοντας κάποιους γι' αυτόν τον λόγο, έλεγε: «Οι οποίοι και πριν από εμένα υπήρξαν στον Χριστό».