Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 16:9

Και δεν σταματά εδώ, αλλά προσθέτει πάλι ένα άλλο εγκώμιο, λέγοντας: «Οι οποίοι και πριν από εμένα υπήρξαν στον Χριστό». Διότι και αυτό αποτελεί μέγιστο έπαινο, το να προπορευθεί κανείς και να έλθει πριν από τους άλλους. Και παρατήρησε την άγια ψυχή, πόσο καθαρή ήταν από την κενοδοξία. Διότι, μετά από τόση και τέτοια δόξα, τοποθετεί άλλους πριν από τον εαυτό του, και δεν αποκρύπτει ότι εκείνος ήλθε ύστερα από αυτούς, ούτε ντρέπεται να το ομολογεί αυτό. Και γιατί θαυμάζεις αν δεν ντρέπεται γι' αυτό, από τη στιγμή που δεν διστάζει να εκθέσει δημοσίως και τον προηγούμενο βίο του, αποκαλώντας τον εαυτό του βλάσφημο και διώκτη; Επειδή, λοιπόν, δεν είχε με ποιον άλλο τρόπο να τους προβάλει σε σχέση με τους άλλους, αναλογίστηκε τον εαυτό του που προσήλθε μετά τους άλλους, και βρήκε τρόπο και από αυτό να συνθέσει έπαινο για εκείνους, λέγοντας: «Οι οποίοι και πριν από εμένα υπήρξαν στον Χριστό». «Ασπασθείτε τον Αμπλία, τον αγαπητό μου». Πάλι εγκωμιάζει αυτόν με γνώμονα την αγάπη· διότι η αγάπη του Παύλου ήταν ένεκα του Θεού και περιείχε αναρίθμητα αγαθά. Διότι, αν το να αγαπάται κανείς από βασιλιά είναι σπουδαίο, το να αγαπάται από τον Παύλο πόσο μεγάλο εγκώμιο είναι; Διότι δεν θα τον είχε ελκύσει σε τόσο θερμή αγάπη, αν δεν είχε αποκτήσει πολλή αρετή. Επειδή γνωρίζει ότι, όσους ζουν στην κακία και την παρανομία, όχι μόνο δεν τους αγαπά, αλλά και τους αναθεματίζει· όπως όταν λέει: «Εάν κάποιος δεν αγαπά τον Κύριο Ιησού Χριστό, ας είναι ανάθεμα»· και, «Εάν κάποιος σας ευαγγελίζεται κάτι διαφορετικό από εκείνο που παραλάβατε, ας είναι ανάθεμα». «Και τον Ουρβανό τον συνεργό μου στον Χριστό».

Αυτό το εγκώμιο είναι μεγαλύτερο από εκείνο· διότι αυτό περιέχει και εκείνο. «Και τον Στάχυ, τον αγαπητό μου». Πάλι με τα ίδια λόγια στεφανώνει και τούτον. «Ασπασθείτε τον Απελλή, τον δόκιμο εν Χριστώ». Τίποτε δεν είναι ίσο με αυτόν τον έπαινο, το να είναι δηλαδή κανείς ανεπίληπτος και να μη δίνει καμία λαβή στα ζητήματα που αφορούν τον Θεό. Διότι, όταν λέει «τον δόκιμο εν Χριστώ», συμπεριλαμβάνει κάθε αρετή. Και για ποιον λόγο δεν λέει πουθενά «τον κύριό μου τον τάδε» και «τον δεσπότη μου»; Επειδή αυτά τα εγκώμια είναι ανώτερα από εκείνα· διότι εκείνα είναι εκφράσεις απλής τιμής, ενώ τούτα αποτελούν γνωρίσματα αρετής. Αλλά και με αυτό το ίδιο τους τίμησε όχι τυχαία, με το να προσαγορεύει δηλαδή πολλούς από τους ταπεινότερους κοινωνικά μαζί με τους υψηλούς και σπουδαίους. Διότι με το να τους χαιρετήσει, και μάλιστα να τους χαιρετήσει όλους μαζί στην ίδια επιστολή, τους τίμησε όλους ομοίως· με το να παραθέσει όμως τα ιδιαίτερα εγκώμια για τον καθένα, μας φανέρωσε την ξεχωριστή αρετή του καθενός· έτσι ώστε ούτε φθόνο να γεννήσει με το να τιμήσει τους μεν και να αφήσει χωρίς τιμή τους δε, ούτε ραθυμία και σύγχυση να προκαλέσει με το να τους αξιώσει όλους των ιδίων επαίνων, εφόσον δεν ήταν άξιοι των ιδίων.

Διότι και αυτή υπήρξε προστάτιδα πολλών, αλλά και εμού του ιδίου. Ασπαστείτε την Πρίσκα και τον Ακύλα, τους συνεργάτες μου εν Χριστώ Ιησού· οι οποίοι για τη ζωή μου διακινδύνευσαν τον ίδιο τους τον τράχηλο, τους οποίους δεν ευχαριστώ μόνο εγώ, αλλά και όλες οι εκκλησίες των εθνών· ασπαστείτε και την κατ' οίκον εκκλησία τους. Ασπαστείτε τον Επαίνετο, τον αγαπητό μου, ο οποίος αποτελεί την απαρχή της Ασίας για τον Χριστό. Ασπαστείτε τη Μαριάμ, η οποία κοπίασε πολύ για εμάς. Ασπαστείτε τον Ανδρόνικο και την Ιουνία, τους συγγενείς μου και συναιχμαλώτους μου, οι οποίοι είναι διακεκριμένοι μεταξύ των αποστόλων, και οι οποίοι υπήρξαν εν Χριστώ πριν από εμένα. Ασπαστείτε τον Αμπλία, τον αγαπητό μου εν Κυρίω. Ασπαστείτε τον Ουρβανό, τον συνεργάτη μας εν Χριστώ, και τον Στάχυ, τον αγαπητό μου. Ασπαστείτε τον Απελλή, τον δόκιμο εν Χριστώ. Ασπαστείτε εκείνους που ανήκουν στην οικογένεια του Αριστοβούλου.

Ρωμ. 15,32 Και <να συναναπαυθώ μαζί σας>, πράγμα που έλεγε και στην αρχή: <δηλαδή να συμπαρηγορηθούμε διά της κοινής μεταξύ μας πίστεως>. Ρωμ. 16,9 <Και τον Στάχυ>. Για αυτόν λένε ότι έγινε ο πρώτος επίσκοπος του Βυζαντίου από τον Ανδρέα.