Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 3:7

Σαν να μιλούσε κανείς, λέει, με ανθρώπινη λογική· διότι η δίκαιη κρίση του Θεού υπερβαίνει κατά πολύ αυτά που σε εμάς φαίνονται ότι είναι δίκαια, και έχει και κάποιους άλλους ανεξιχνίαστους λόγους. Έπειτα, επειδή ήταν ασαφές, λέει πάλι το ίδιο για δεύτερη φορά: «Αν δηλαδή η αλήθεια του Θεού, μέσα από το δικό μου ψεύδος, περίσσευσε για τη δόξα Του, γιατί πλέον κρίνομαι κι εγώ ως αμαρτωλός;». Διότι αν ο Θεός, λέει, φάνηκε φιλάνθρωπος και δίκαιος και αγαθός εξαιτίας των παραβάσεών σου, όχι μόνο δεν πρέπει να τιμωρηθείς, αλλά και να ευεργετηθείς. Αν όμως συμβαίνει αυτό, θα προκύψει εκείνο το άτοπο, το οποίο διαδίδεται από πολλούς, ότι δηλαδή από τα κακά προέρχονται τα καλά, και ότι τα κακά είναι αίτια των καλών. Και αναγκαστικά θα προκύψει ένα από τα δύο: ή όταν τιμωρεί να φαίνεται άδικος, ή όταν δεν τιμωρεί να αντλεί τον θρίαμβό Του από τα δικά μας κακά· πράγματα που είναι και τα δύο υπερβολικά άτοπα. Αυτό ακριβώς αποδεικνύοντας και ο ίδιος, παρουσίασε ως πατέρες τέτοιων δοξασιών τους Έλληνες, θεωρώντας ότι αρκεί για την καταδίκη αυτών των ισχυρισμών η ποιότητα των προσώπων που τα λένε. Διότι τότε μας διακωμωδούσαν λέγοντας: «Ας κάνουμε τα κακά, για να έρθουν τα αγαθά»· γι' αυτό και το διατύπωσε με σαφήνεια λέγοντας τα εξής: «Και γιατί να μην πούμε, όπως ακριβώς συκοφαντούμαστε και καθώς ισχυρίζονται μερικοί ότι εμείς λέμε: Ας κάνουμε τα κακά, για να έρθουν τα αγαθά; Των οποίων η καταδίκη είναι δίκαιη».

Διότι εκείνος που εφαρμόζει σωστά τον νόμο αναδεικνύει τον νομοθέτη μεγάλο περισσότερο από εκείνον που τον παραβαίνει και τιμωρείται· αυτό το λέω με ανθρώπινα κριτήρια, εκφράζομαι κατά τα ανθρώπινα μέτρα, επειδή μέσω του παραδείγματος φέρνει τη λύση. «Εάν δε η αλήθεια του Θεού μέσα από το δικό μου ψεύδος περίσσευσε για τη δόξα Του, γιατί πλέον κι εγώ κρίνομαι ως αμαρτωλός; Και γιατί να μην πούμε, όπως ακριβώς συκοφαντούμαστε και όπως ισχυρίζονται μερικοί ότι εμείς λέμε: "Ας κάνουμε τα κακά, για να έρθουν τα αγαθά"; Η καταδίκη αυτών είναι δίκαιη». Πάλι παραθέτει το ίδιο ζήτημα εκτενέστερα· και το νόημα είναι το εξής: Εάν ισχυρίζεστε αυτό, ότι δηλαδή το ψέμα σας συνήργησε στη δόξα του Θεού, κάνετε το ίδιο με εκείνους που με διαβάλλουν λέγοντας ότι δήθεν είπα πως από τα κακά προέρχονται τα καλά. Εάν όμως εγώ δεν αποφάνθηκα κάτι τέτοιο, και η καταδίκη εκείνων που με διαβάλλουν γι' αυτά είναι δίκαιη, απομένει να αποδειχθείτε και εσείς ένοχοι της ίδιας καταδίκης. Τι ήταν όμως αυτό για το οποίο διέσυραν τον Απόστολο;

Ρωμ. 3,5-8. Μέσα από αυτά εγείρει μια μεγάλη απορία, την οποία και επιλύει με πολλή σοφία και σύνεση. «Εάν δεν αμάρτανα», λέει ότι θα πουν μερικοί, «δεν θα φανερωνόταν ο Θεός αληθινός, ούτε δίκαιος, ούτε θα είχε νικήσει». Προς αυτούς απαντά: «Εάν εσύ είσαι η αιτία της νίκης, της αλήθειας και της δικαιοσύνης του, τότε πώς σε τιμωρεί όταν αμαρτάνεις; Πώς σου επιβάλλει ποινή; Μήπως θα τον αποκαλέσεις άδικο; Και για ποια δικαιοσύνη του ισχυριζόσουν ότι είσαι η αιτία;» Διότι νομίζω ότι αυτό ακριβώς εννοεί λέγοντας: «Επειδή πώς θα κρίνει ο Θεός τον κόσμο;» αντί του «πώς τον αποκαλούσες δίκαιο και κριτή;». Διότι με τα επιχειρήματα με τα οποία υποστήριζες ότι είσαι η αιτία της δικαιοσύνης του, τον αναγνώριζες ως κριτή και δίκαιο· καθώς η δικαιοσύνη είναι ο σκοπός της κρίσεως. Εάν λοιπόν επιφέρει την οργή του σε όσους αμαρτάνουν, πώς είναι αυτοί αιτία της δικαιοσύνης του; Αλλά, λέει, θα τον αποκαλέσεις άδικο; Δεν μπορείς όμως να το πεις αυτό· διότι μέσα από την ίδια την απορία σου τον αναγνώρισες ως δίκαιο. Επομένως, εκείνοι που αμαρτάνουν δεν είναι η αιτία ούτε της νίκης, ούτε της αλήθειας, ούτε της δικαιοσύνης. Έπειτα προάγει το επιχείρημα και με έναν άλλο τρόπο: Εάν εξαιτίας του δικού μου ψεύδους, όπως λες, δοξάζεται ο Θεός ως αληθινός, τότε θα έπρεπε μάλλον να απολαμβάνω τιμή και όχι κατάκριση. Και θα έπρεπε να ψεύδομαι και να αμαρτάνω περισσότερο, ώστε να δοξάζεται περισσότερο ο Θεός και εγώ να απολαμβάνω περισσότερα αγαθά. Αλλά βέβαια, κανείς δεν θα τολμούσε να πει κάτι τέτοιο· διότι το άτοπο είναι προφανές.