Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 5:4

52 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα,

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

41–52 από 52

Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Εἰς τὰς ἐπιστολὰς τοῦ Παύλου
Αὐτὰ μὲν οὖν τὰ παρόντα λυπηρὰ, ἱκανὰ ἡμᾶς καλλωπίσαι, καὶ ποιῆσαι μεγαλοφρονεῖν ἐπ᾽ αὐτοῖς. Καὶ καλῶς, καυχώμεθα, ἵνα κἂν τῷ οἰκείῳ προσώπῳ εἰσάγῃ τὴν παραίνεσιν. «Εἰδότες ὅτι ἡ θλίψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμὴν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα.» Ἐπειδὴ παράδοξον ἦν τὸ λεγόμενον, τοῦ τὰ λυπηρὰ ἡδονὴν αὐτοῖς ἐμποιεῖν, καὶ καύχημα, πιστοῦται αὐτῷ λογισμῷ. Ὃ δὲ λέγει τοιοῦτόν ἐστιν· Ἔχει μὲν καὶ πρὸ τῶν μελλόντων μέγιστον καρπὸν ἡ ὑπομονὴ καὶ ἡ θλίψις, καὶ εὐδόκιμον ποιεῖ τὸν πειραζόμενον· συντελεῖ δέ τι πρὸς τὰ μέλλοντα. Τὴν γὰρ ἐλπίδα ἀκμάζειν ποιεῖ ἐν ἡμῖν· οὐδὲν γὰρ οὕτω χρηστὰ ἐλπίζειν παρασκευάζει, ὡς ἀγαθὸν συνειδός. «Ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει. Ὅτι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἐκκέχυται ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν διὰ Πνεύματος ἁγίου τοῦ δοθέντος ἡμῖν. Ἔτι γὰρ Χριστὸς, ὄντων ἡμῶν ἀσθενῶν ἔτι, κατὰ καιρὸν ὑπὲρ ἀσεβῶν ἀπέθανεν. Μόλις γὰρ ὑπὲρ δικαίου τις ἀποθανεῖται· ὑπὲρ γὰρ τοῦ ἀγαθοῦ τάχα καὶ τολμᾷ τις ἀποθανεῖν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αυτά, λοιπόν, τα παρόντα λυπηρά είναι ικανά να μας κοσμήσουν και να μας κάνουν να μεγαλοφρονούμε γι' αυτά. Και ορθώς λέει «καυχώμεθα», ώστε χρησιμοποιώντας το δικό του πρόσωπο να εισαγάγει την παραίνεση. «Γνωρίζοντας ότι η θλίψη κατεργάζεται υπομονή, και η υπομονή δοκιμή, και η δοκιμή ελπίδα.» Επειδή ήταν παράδοξο αυτό που ειπώθηκε, το ότι δηλαδή τα λυπηρά τους προξενούν χαρά και καύχημα, το επιβεβαιώνει με συλλογισμό. Αυτό δε που λέει είναι το εξής: Η υπομονή και η θλίψη έχουν μέγιστο καρπό και πριν από τα μελλοντικά, και καθιστούν δόκιμο εκείνον που δοκιμάζεται· συμβάλλουν όμως και σε κάτι ως προς τα μελλοντικά. Διότι κάνουν την ελπίδα να ακμάζει μέσα μας· επειδή τίποτα δεν μας προετοιμάζει τόσο πολύ στο να τρέφουμε αγαθές ελπίδες, όσο η αγαθή συνείδηση. «Η δε ελπίδα δεν καταισχύνει. Διότι η αγάπη του Θεού έχει εκχυθεί στις καρδιές μας διά του Αγίου Πνεύματος που μας δόθηκε. Επειδή ο Χριστός, ενώ εμείς ήμασταν ακόμη ασθενείς, κατά τον καθορισμένο καιρό πέθανε υπέρ των ασεβών. Διότι με δυσκολία θα πεθάνει κανείς υπέρ ενός δικαίου· για τον αγαθό, βέβαια, ίσως και να τολμήσει κάποιος να πεθάνει.»
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωσὴφ Βρυέννιος Παραμυθητικὸς πρὸς τοὺς ἐν Κρήτῃ μοναχούς
Ἀνὴρ ἀπείραστος ἀδόκιμος. Καὶ ἔτι ὑπόδειγμα λάβετε, ἀδελφοί μου, τῆς κακοπαθείας καὶ τῆς μακροθυμίας τοὺς προφήτας, οἳ ἐλάλησαν τῷ ὀνόματι Κυρίου. «Ἰδοὺ μακαρίζομεν τοὺς ὑπομένοντας». Τούτῳ συνῳδὰ καὶ ὁ κορυφαῖος τῶν ἀποστόλων ὑποτίθεται Πέτρος καὶ φησὶν «εἰ δέον ἐστὶ λυπηθέντες ἐν ποικίλοις πειρασμοῖς, ἵνα τὸ δοκίμιον ὑμῶν τῆς πίστεως πολυτιμότερον χρυσίου τοῦ ἀπολλυμένου διὰ πυρὸς δὲ δοκιμαζομένου εὑρεθῇ εἰς ἔπαινον καὶ τιμὴν καὶ δόξαν ἐν τῇ ἀποκαλύψει Ἰησοῦ Χριστοῦ». Καὶ αὖθις «τοῦτο χάρις, εἰ διὰ συνείδησιν Θεοῦ, ὑποφέρει τις λύπας πάσχων ἀδίκως· ποῖον γὰρ κλέος εἰ ἁμαρτάνοντες καὶ κολαφιζόμενοι ὑπομενεῖτε. ἀλλ’ εἰ ἀγαθοποιοῦντες καὶ πάσχοντες ὑπομενεῖτε, τοῦτο χάρις παρὰ Θεῷ· εἰς τοῦτο γὰρ ἐκλήθητε· ὅτι καὶ Χριστὸς ἔπαθεν ὑπὲρ ἡμῶν ἡμῖν ὑπολιμπάνων ὑπογραμμόν, ἵνα ἐπακολουθήσητε τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ· ὃς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ· ὃς λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει, πάσχων οὐκ ἠπείλει· παρεδίδου δὲ τῷ κρίνοντι δικαίως». Σὺν τούτοις καὶ τὸ τοῦ Χριστοῦ στόμα ὁ Παῦλος φησὶν ὅτι «δικαιωθέντες ἐκ πίστεως εἰρήνην ἔχωμεν πρὸς τὸν Θεόν· οὐ μόνον δὲ ἀλλὰ καὶ καυχώμεθα ἐν ταῖς θλίψεσιν, εἰδότες ὅτι ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα· ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Άνδρας απείραστος είναι αδόκιμος. Και ακόμη, αδελφοί μου, λάβετε ως υπόδειγμα κακοπάθειας και μακροθυμίας τους προφήτες, οι οποίοι μίλησαν στο όνομα του Κυρίου. «Ιδού, μακαρίζουμε αυτούς που υπομένουν». Σε συμφωνία με αυτά, και ο κορυφαίος των αποστόλων Πέτρος συμβουλεύει και λέει: «αν είναι ανάγκη να λυπηθείτε μέσα σε ποικίλους πειρασμούς, ώστε η δοκιμασμένη πίστη σας, που είναι πολυτιμότερη από το χρυσάφι το οποίο φθείρεται αλλά δοκιμάζεται με τη φωτιά, να βρεθεί για έπαινο και τιμή και δόξα κατά την αποκάλυψη του Ιησού Χριστού». Και πάλι: «Αυτό είναι χάρη, αν κάποιος χάριν της συνείδησής του απέναντι στον Θεό, υποφέρει λύπες πάσχοντας άδικα· διότι τι είδους δόξα είναι αν αμαρτάνετε, ραπίζεστε και το υπομένετε; Αν όμως αγαθοποιώντας και πάσχοντας το υπομένετε, αυτό είναι χάρη ενώπιον του Θεού. Διότι γι' αυτό κληθήκατε, επειδή και ο Χριστός έπαθε για εμάς, αφήνοντάς μας υπόδειγμα, για να ακολουθήσετε τα ίχνη του· ο οποίος δεν έπραξε αμαρτία, ούτε βρέθηκε δόλος στο στόμα του· ο οποίος, όταν λοιδορούνταν δεν ανταπέδιδε τις λοιδορίες, όταν έπασχε δεν απειλούσε, αλλά άφηνε την υπόθεση σε εκείνον που κρίνει δίκαια». Μαζί με αυτούς και το στόμα του Χριστού, ο Παύλος, λέει ότι «αφού δικαιωθήκαμε από την πίστη, έχουμε ειρήνη με τον Θεό· και όχι μόνο αυτό, αλλά καυχώμαστε και στις θλίψεις, γνωρίζοντας ότι η θλίψη κατεργάζεται την υπομονή, η υπομονή τη δοκιμή, και η δοκιμή την ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός Κανόνες παρακλητικοί
ᾨδὴ ἕκτη. Τὴν θείαν ταύτην καὶ πάντιμον Τοῦ Παύλου λέγοντος ἄκουσον, «θλίψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ τὴν δοκιμήν, ταύτης γέννημα καλόν, ἐλπίς», ψυχή μου, «ἡ ἀκαταίσχυντος». Ἡδυπαθῶν ἐπαλγύνομαι, βρωμάτων καὶ πομάτων λειπόμενος καὶ δοξαρίου μικροῦ, γογγύζων ὡς Ἰουδαῖοι ποτὲ ἐν τῇ ἐρήμῳ, κόρον τοῦ μάννα ἔχοντες.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ωδή έκτη. Την θεία αυτή και πάντιμη. Άκουσε τον Παύλο που λέει: «η θλίψη κατεργάζεται υπομονή, η δε υπομονή δοκιμή, και το καλό γέννημα αυτής είναι η ελπίδα», ψυχή μου, «η οποία δεν καταντροπιάζει». Επειδή αγαπώ τις ηδονές, υποφέρω όταν στερούμαι φαγητά και ποτά και λίγη ασήμαντη δόξα, γογγύζοντας όπως οι Ιουδαίοι κάποτε στην έρημο, ενώ είχαν χορτάσει το μάννα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής Ἐπιστολαί
Μὴ τοίνυν ἐκκακήσωμεν ἐν ταῖς θλίψεσι, τίμιε Πάτερ, εἰδότες ὡς ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει, βεβαίαν ἔχουσα τὴν ὑπὲρ ὧν πάσχομεν αἰωνίων ἀπόλαυσιν ἀγαθῶν· ἀλλὰ γενναίως ἐνέγκωμεν τὰ συμβαίνοντα, πρὸς τὸν ἀρχηγὸν ἀφορῶντες τῆς σωτηρίας ἡμῶν Ἰησοῦν· ὃς Θεὸς ὢν ἀληθινός, τὸν ὑπὲρ ἡμῶν θέλων κατεδέξατο θάνατον· ἵνα πάσχοντες χαίρωμεν, σύμφυτοι αὐτῷ γενόμενοι διὰ θανάτου πρὸς ἀνάστασιν ζυμούμενοι ζωῆς ἀκαταλύτου. Ἐπειδὴ θείου νόμου καθέστηκε βούλησις, καλοποιοῦντας ἡμᾶς πάσχειν ἀδίκως, ὡς Χριστοῦ μαθητὰς εἰς τὴν τῆς ἁμαρτίας κατάκρισιν· ἣν δι’ ἀπάτης ὁ νοητὸς ὄφις παραβῆναι τὴν θείαν ἐντολήν, καὶ τῶν αἰωνίων προτιμῆσαι τὰ πρόσκαιρα παραπείσας τὸν ἄνθρωπον, ἐπεισήγαγεν· ὃν πατεῖν ἐξουσίαν ἐλάβομεν, τὴν φυλάττουσαν χάριν φυλάττοντες τῇ τηρήσει τῶν ἐντολῶν φρουρουμένην· ἥτις μόνῃ κακοπαθείᾳ σαρκὸς ἑκουσίῳ τε καὶ ἀκουσίῳ, συλλογισμῷ σώφρονι κατορθοῦται τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Κύριον. ᾯ πᾶσαν προσηλώσας σου τὴν ἐπιθυμίαν, οὐκ αἰσθάνῃ τῶν θλιβερῶν, ὅσιε Πάτερ· νικῶσαν ἔχων τὴν παροῦσαν θλίψιν, τὴν χαρὰν τῶν ἐλπιζομένων· ὧν τύχοιμεν ἅπαντες, Χριστοῦ τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν ταῦτα, καθὼς οἶδεν, ἡμῖν ὡς ἕκαστος ἄξιός ἐστι διανέμοντος· τῇ πρεσβείᾳ τῆς ἀχράντου καὶ παναγίας αὐτοῦ Μητρὸς ἀειπαρθένου, καὶ πάντων τῶν ἁγίων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Ας μην αποκάμουμε λοιπόν στις θλίψεις, τίμιε Πάτερ, γνωρίζοντας ότι η θλίψη κατεργάζεται υπομονή, και η υπομονή δοκιμή, και η δοκιμή ελπίδα, και η ελπίδα δεν καταισχύνει, εφόσον έχει βέβαιη την απόλαυση των αιώνιων αγαθών για τα οποία υποφέρουμε. Αντιθέτως, ας υπομείνουμε γενναία τα όσα συμβαίνουν, αποβλέποντας στον αρχηγό της σωτηρίας μας, τον Ιησού· ο οποίος, αν και είναι αληθινός Θεός, καταδέχθηκε εκουσίως τον θάνατο για χάρη μας, ώστε όταν πάσχουμε να χαιρόμαστε, γινόμενοι σύμφυτοι με Αυτόν μέσω του θανάτου και ζυμωνόμενοι για την ανάσταση της ακατάλυτης ζωής. Επειδή αποτέλεσε βούλημα του θείου νόμου να πάσχουμε άδικα ενώ πράττουμε το καλό, ως μαθητές του Χριστού, προς καταδίκη της αμαρτίας. Αυτήν (την αμαρτία) την εισήγαγε μέσω απάτης ο νοητός όφις, παραπείθοντας τον άνθρωπο να παραβεί τη θεία εντολή και να προτιμήσει τα πρόσκαιρα από τα αιώνια. Αυτόν λάβαμε την εξουσία να καταπατούμε, διαφυλάσσοντας τη χάρη που μας προστατεύει, η οποία φρουρείται με την τήρηση των εντολών· πράγμα που κατορθώνεται σε όσους αγαπούν τον Κύριο μόνο με την εκούσια και ακούσια κακοπάθεια της σάρκας, με σώφρονα λογισμό. Σε Αυτόν έχοντας προσηλώσει όλη σου την επιθυμία, δεν αισθάνεσαι τα θλιβερά γεγονότα, όσιε Πάτερ, έχοντας τη χαρά των ελπιζομένων αγαθών, η οποία νικά την παρούσα θλίψη. Αυτά είθε να τα επιτύχουμε όλοι μας, καθώς ο Χριστός, ο μέγας Θεός και Σωτήρας μας, τα διανέμει σε εμάς όπως Εκείνος γνωρίζει, ανάλογα με το πόσο άξιος είναι ο καθένας· με τις πρεσβείες της άχραντης και παναγίας Μητέρας Του, της Αειπαρθένου, και όλων των αγίων.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Κατηχήσεις
Καὶ πάλιν· «Πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου», φησὶν ὁ θεῖος ἀδελφόθεος, «ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις», εἰδότες «ὅτι τὸ δοκίμιον τῆς πίστεως ὑμῶν κατεργάζεται ὑπομονήν· ἡ δὲ ὑπομονὴ ἔργον τέλειον ἐχέτω». Ταῦτα συνᾴδων καὶ ὁ θεῖος Παῦλος φησίν, «ἡ θλῖψις», λέγων, «ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει».
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Και πάλι: «Να θεωρήσετε απόλυτη χαρά, αδελφοί μου», λέει ο θείος αδελφόθεος, «όταν περιπέσετε σε ποικίλους πειρασμούς», γνωρίζοντας «ότι η δοκιμασία της πίστης σας κατεργάζεται υπομονή· η δε υπομονή ας έχει τέλειο έργο». Συμφωνώντας με αυτά και ο θείος Παύλος αναφέρει, λέγοντας: «η θλίψη κατεργάζεται υπομονή, η δε υπομονή δοκιμή, η δε δοκιμή ελπίδα, και η ελπίδα δεν καταισχύνει».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος Πεντήκοντα κεφάλαια
Τούτου γὰρ τῆς ὑπομονῆς καὶ ὁ θεῖος Ἰακὼβ ὁ ἀδελφόθεος μνείαν ποιησάμενος ἔλεγε· «Τὴν ὑπομονὴν Ἰὼβ ἠκούσατε καὶ τὸ τέλος Κυρίου οἴδατε». Καὶ ὁ Παῦλος· «Καυχώμεθα», φησίν, «ἐν ταῖς θλίψεσι»· καὶ δηλῶν τὴν ἐντεῦθεν τικτομένην ὠφέλειαν ἔλεγεν· «Ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ <δὲ> ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει». Καὶ αὖθις· «Ὑπομονῆς», φησίν, «ἔχετε χρείαν, ἵνα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ποιήσαντες κομίσησθε τὴν ἐπαγγελίαν· ἔτι γὰρ μικρὸν ὅσον ὅσον, ὁ ἐρχόμενος ἥξει καὶ οὐ χρονιεῖ, ὁ δὲ δίκαιος ἐκ πίστεως ζήσεται»· καί· «Ὅ τις βλέπει», φησί, «τί καὶ ἐλπίζει; Εἰ δὲ ὃ οὐ βλέπομεν ἐλπίζομεν, δι’ ὑπομονῆς ἀπεκδεχόμεθα». Καὶ πάλιν· «Λογιζόμεθα γάρ», φησίν, «ὅτι οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς». Οἷα, φησί, καὶ ὅσα ἄν τις ὑποστῇ πάθη καὶ θλίψεις διὰ τὸν Θεόν, κἄντε δι’ αἵματος καὶ μαρτυρίου, κἄντε δι’ ἀσκήσεως καὶ ἀρετῆς καὶ πόνων πνευματικῶν, κἄντε δι’ ὕβρεων καὶ ζημιῶν καὶ ἁρπαγῆς ὑπαρχόντων, κἄντε διὰ πενιῶν καὶ ἀρρωστιῶν καὶ ἄλλων τινῶν θλίψεων πολυπλόκων, ἑκουσίων τε καὶ ἀκουσίων, συμβαινόντων ἡμῖν, μόνον κατὰ Θεὸν καὶ μὴ ὡς κακούργων πασχόντων ἡμῶν, οὐκ ἄξια, φησί, ταῦτα πάντα τὰ πάθη πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν τῆς θείας ἀντιδόσεως.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι την υπομονή αυτού μνημονεύοντας και ο θείος Ιάκωβος ο αδελφόθεος έλεγε: «Την υπομονή του Ιώβ ακούσατε και το τέλος του Κυρίου γνωρίζετε». Και ο Παύλος λέει: «Καυχόμαστε για τις θλίψεις»· και δηλώνοντας την ωφέλεια που γεννιέται από αυτές έλεγε: «Η θλίψη εργάζεται την υπομονή, η υπομονή τη δοκιμή, η δοκιμή την ελπίδα, και η ελπίδα δεν καταισχύνει». Και πάλι: «Έχετε ανάγκη υπομονής», λέει, «έτσι ώστε, αφού κάνετε το θέλημα του Θεού, να λάβετε την υπόσχεση· διότι ακόμη λίγο χρόνο, και εκείνος που έρχεται θα φθάσει και δεν θα καθυστερήσει, και ο δίκαιος θα ζήσει εκ πίστεως»· και: «Αυτό που κάποιος βλέπει», λέει, «γιατί και να το ελπίζει; Εάν όμως ελπίζουμε σε αυτό που δεν βλέπουμε, το περιμένουμε με υπομονή». Και πάλι: «Διότι θεωρούμε», λέει, «ότι τα παθήματα του τωρινού καιρού δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη μέλλουσα δόξα που πρόκειται να αποκαλυφθεί σε εμάς». Δηλαδή, λέει, τέτοια και τόσα παθήματα και θλίψεις αν υποστεί κάποιος για τον Θεό, είτε με αίμα και μαρτύριο, είτε με άσκηση και αρετή και πνευματικούς κόπους, είτε με ύβρεις και ζημίες και αρπαγή των υπαρχόντων, είτε με φτώχειες και αρρώστιες και άλλες πολύπλοκες θλίψεις, εκούσιες και ακούσιες, που μας συμβαίνουν, αρκεί μόνο να πάσχουμε σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και όχι ως κακούργοι, όλα αυτά τα παθήματα, λέει, δεν είναι άξια να συγκριθούν με τη μέλλουσα δόξα της θείας ανταπόδοσης.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μέγας Φώτιος Ἐπιστολαὶ καὶ Ἀμφιλόχια
πῶς δὲ πιστεύσουσιν οὗ οὐκ ἤκουσαν; πῶς δὲ ἀκούσουσι χωρὶς κηρύσσοντος; πῶς δὲ κηρύξουσιν, ἐὰν μὴ ἀποσταλῶσιν; καθὼς γέγραπται, ὡς ὡραῖοι οἱ πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην, τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ ἀγαθά’· πάλιν ‘εἴ τις οὖν παράκλησις ἐν Χριστῷ, εἴ τι παραμύθιον ἀγάπης, εἴ τι σπλάγχνα καὶ οἰκτιρμοί, πληρώσατέ μου τὴν χαράν’· εἶτα ‘ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα, ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει’.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Πώς δε θα πιστέψουν σε εκείνον για τον οποίο δεν άκουσαν; Πώς δε θα ακούσουν χωρίς κάποιον να κηρύττει; Πώς δε θα κηρύξουν, εάν δεν αποσταλούν; Όπως είναι γραμμένο: «Πόσο ωραία είναι τα πόδια εκείνων που ευαγγελίζονται την ειρήνη, εκείνων που ευαγγελίζονται τα αγαθά»· πάλι: «Εάν λοιπόν υπάρχει κάποια παρηγοριά εν Χριστώ, εάν υπάρχει κάποια παραμυθία αγάπης, εάν υπάρχουν σπλάχνα και οικτιρμοί, κάντε την χαρά μου πλήρη»· έπειτα: «η θλίψη κατεργάζεται την υπομονή, η δε υπομονή τη δοκιμή, η δε δοκιμή την ελπίδα, και η ελπίδα δεν καταισχύνει».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος Λόγος κγ΄
ὁρᾷς ὅτι τῷ τοιούτῳ ἁγίῳ ἀνδρὶ αἱ θλίψεις εἰς συμφέρον ἦσαν. ἔτι, ὥς φησιν ὁ αὐτός, «ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα· ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει». ὥστε αἱ θλίψεις εἰς συμφέρον καὶ εἰς τὸ δοκιμωτέραν τὴν ψυχὴν ἀπεργάσασθαι τυγχάνουσιν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Βλέπεις ότι για έναν τέτοιο άγιο άνδρα οι θλίψεις ήταν προς όφελος. Ακόμη, όπως λέει ο ίδιος, «η θλίψη κατεργάζεται υπομονή, η δε υπομονή δοκιμή, η δε δοκιμή ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει». Επομένως, οι θλίψεις αποβαίνουν προς συμφέρον και συντελούν στο να καταστεί η ψυχή περισσότερο δοκιμασμένη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος Λόγοι
Οὐδὲ γὰρ τοσοῦτον παραχωρεῖ ὁ θεὸς ψυχὴν ἐπ᾽ αὐτὸν ἐλπίζουσαν καὶ αὐτὸν ὑπομένουσαν πειρασθῆναι, ὥστε καὶ ἐξαπορηθῆναι καὶ παραδοθῆναι εἰς πειρασμοὺς καὶ θλίψεις, ἃς οὐ δύναται ὑπενεγκεῖν, καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος· «πιστὸς ὁ θεός, ὃς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε, ἀλλὰ ποιήσει σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν τοῦ δύνασθαι ὑπενεγκεῖν». οὐδὲ γὰρ ὅσον βούλεται ὁ πονηρὸς πειράζει καὶ θλίβει τὴν ψυχήν, ἀλλ᾽ ὅσον παραχωρεῖται αὐτῷ ὑπὸ τοῦ θεοῦ, μόνον ἡ ψυχὴ γενναίως κρατείτω τὴν ἐλπίδα καὶ ἐν πίστει ἐκδεχέσθω τὴν παρ᾽ αὐτοῦ βοήθειαν καὶ ἀντίληψιν. καὶ ἀμήχανον αὐτὴν ἐγκαταλειφθῆναι, ἀλλ᾽ ὅσον ἀγωνίζεται διὰ πίστεως καὶ ἐλπίδος προσφεύγουσα τῷ θεῷ καὶ τὴν παρ᾽ αὐτοῦ βοήθειαν καὶ λύτρωσιν ἀδιστάκτως ἐκδεχομένη, τοσοῦτον ταχύτερον λυτροῦται αὐτὴν ὁ κύριος πάσης περιεχούσης θλίψεως. οἶδε γὰρ αὐτὸς πόσον ὀφείλει εἰς δοκιμασίαν καὶ παιδείαν καὶ πειρασμοὺς εἰσελθεῖν ἡ ψυχὴ καὶ τοσοῦτον παραχωρεῖ, μόνον αὐτὴ τῆς ὑπομονῆς καὶ ἐλπίδος ἐγκρατὴς γενέσθω εἰς τέλος καὶ οὐ μὴ καταισχυνθῇ, καθὼς εἴρηται· «ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα· ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει», καὶ πάλιν· «ὡς θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις» καὶ τὰ ἑξῆς.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι ο Θεός δεν επιτρέπει σε μια ψυχή που ελπίζει σε Αυτόν και τον αναμένει με υπομονή να πειραστεί τόσο πολύ, ώστε να περιέλθει σε απόγνωση και να παραδοθεί σε πειρασμούς και θλίψεις που δεν μπορεί να αντέξει, όπως λέει ο απόστολος: «πιστός είναι ο Θεός, ο οποίος δεν θα σας αφήσει να πειραστείτε πάνω από τις δυνάμεις σας, αλλά μαζί με τον πειρασμό θα δώσει και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον υποφέρετε». Διότι ο πονηρός δεν πειράζει και δεν θλίβει την ψυχή όσο θέλει, αλλά όσο του επιτρέπεται από τον Θεό· αρκεί μόνο η ψυχή να κρατά γενναία την ελπίδα και να περιμένει με πίστη τη δική Του βοήθεια και αντίληψη. Και είναι αδύνατον να εγκαταλειφθεί· απεναντίας, όσο αγωνίζεται προσφεύγοντας με πίστη και ελπίδα στον Θεό και προσδοκώντας χωρίς δισταγμό τη βοήθεια και τη λύτρωση από Αυτόν, τόσο ταχύτερα ο Κύριος τη λυτρώνει από κάθε θλίψη που την περισφίγγει. Διότι Εκείνος γνωρίζει πόσο πρέπει η ψυχή να υποβληθεί σε δοκιμασία, παιδαγωγία και πειρασμούς, και τόσο μόνο επιτρέπει· αρκεί αυτή να παραμείνει σταθερή στην υπομονή και την ελπίδα μέχρι τέλους και δεν πρόκειται να καταισχυνθεί, όπως έχει ειπωθεί: «η θλίψη κατεργάζεται την υπομονή, η δε υπομονή τη δοκιμή, η δε δοκιμή την ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει», και πάλι: «ως διάκονοι του Θεού, με πολλή υπομονή, σε θλίψεις, σε ανάγκες, σε στενοχώριες» και τα εξής.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος Λόγοι (Νόθος)
ὁρᾷς ὅτι τῷ τοιούτῳ ἁγίῳ ἀνδρὶ αἱ θλίψεις εἰς συμφέρον ἦσαν ἔτι, ὥς φησιν ὁ αὐτός, «ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα· ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει». ὥστε αἱ θλίψεις εἰς συμφέρον καὶ εἰς τὸ δοκιμωτέραν τὴν ψυχὴν ἀπεργάσασθαι τυγχάνουσιν.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Βλέπεις ότι για έναν τέτοιο άγιο άνδρα οι θλίψεις απέβησαν προς συμφέρον του, διότι, όπως λέει ο ίδιος, «η θλίψη κατεργάζεται υπομονή, η δε υπομονή δοκιμή, η δε δοκιμή ελπίδα· και η ελπίδα δεν καταισχύνει». Επομένως, οι θλίψεις αποβαίνουν προς συμφέρον και χρησιμεύουν στο να καταστήσουν την ψυχή πιο δοκιμασμένη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος Λόγοι (Νόθος)
Οὐδὲ γὰρ τοσοῦτον παραχωρεῖ ὁ θεὸς ψυχὴν ἐπ᾽ αὐτὸν ἐλπίζουσαν καὶ αὐτὸν ὑπομένουσαν πειρασθῆναι, ὥστε καὶ ἐξαπορηθῆναι καὶ παραδοθῆναι εἰς πειρασμοὺς καὶ θλίψεις, ἃς οὐ δύναται ὑπενέγκειν, καθὼς ὁ ἀπόστολός φησιν· «πιστὸς ὁ θεός, ὃς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε, ἀλλὰ ποιήσει σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν τοῦ δύνασθαι ὑπενέγκειν». οὐδὲ γὰρ ὅσον βούλεται ὁ πονηρὸς πειράζει καὶ θλίβει τὴν ψυχήν, ἀλλ᾽ ὅσον παραχωρεῖται αὐτῷ ὑπὸ τοῦ θεοῦ, μόνον ἡ ψυχὴ γενναίως κρατείτω τὴν ἐλπίδα καὶ ἐν πίστει ἐκδεχέσθω τὴν παρ᾽ αὐτοῦ βοήθειαν καὶ ἀντίληψιν. καὶ ἀμήχανον αὐτὴν ἐγκαταλειφθῆναι, ὅσον γὰρ ἀγωνίζεται διὰ πίστεως καὶ ἐλπίδος προσφεύγουσα τῷ θεῷ καὶ τὴν παρ᾽ αὐτοῦ βοήθειαν ἐκδεχομένη, τοσοῦτον ταχύτερον λυτροῦται αὐτὴν ὁ κύριος πάσης περιεχούσης θλίψεως. οἶδε γὰρ αὐτὸς πόσον ὀφείλει εἰς δοκιμασίαν καὶ παιδείαν καὶ πειρασμοὺς εἰσελθεῖν ἡ ψυχὴ 〈καὶ τοσοῦτον παραχωρεῖ, μόνον αὐτὴ τῆς ὑπομονῆς καὶ ἐλπίδος ἐγκρατὴς γενέσθω εἰς τέλος καὶ οὐ μὴ καταισχυνθῇ, καθὼς εἴρηται·〉 «ἡ θλῖψις (γὰρ) ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα· ἡ δὲ ἐλπὶς οὐ καταισχύνει» καὶ πάλιν· «ὡς θεοῦ διάκονοι, ἐν ὑπομονῇ πολλῇ, ἐν θλίψεσιν, ἐν ἀνάγκαις, ἐν στενοχωρίαις» καὶ τὰ ἑξῆς.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι δεν επιτρέπει ο Θεός να πειρασθεί τόσο πολύ μια ψυχή που ελπίζει σε Αυτόν και Τον περιμένει με υπομονή, ώστε να φτάσει σε απόγνωση και να παραδοθεί σε πειρασμούς και θλίψεις που δεν μπορεί να αντέξει, όπως λέει ο απόστολος: «πιστός είναι ο Θεός, ο οποίος δεν θα επιτρέψει να πειρασθείτε πάνω από τις δυνάμεις σας, αλλά μαζί με τον πειρασμό θα δώσει και τη διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον υποφέρετε». Διότι ο πονηρός δεν πειράζει και δεν θλίβει την ψυχή όσο ο ίδιος θέλει, αλλά όσο του επιτρέπεται από τον Θεό. Αρκεί μόνο η ψυχή να κρατά γενναία την ελπίδα και να περιμένει με πίστη τη βοήθεια και την προστασία από Αυτόν. Και είναι αδύνατον να εγκαταλειφθεί η ψυχή, διότι, όσο αγωνίζεται προστρέχοντας στον Θεό με πίστη και ελπίδα και προσδοκώντας τη δική Του βοήθεια, τόσο ταχύτερα την λυτρώνει ο Κύριος από κάθε θλίψη που την περιβάλλει. Διότι Αυτός γνωρίζει σε πόση δοκιμασία, διαπαιδαγώγηση και πειρασμούς οφείλει να εισέλθει η ψυχή και επιτρέπει ανάλογα, αρκεί αυτή να παραμείνει σταθερή στην υπομονή και την ελπίδα μέχρι τέλους, και τότε δεν πρόκειται να ντροπιαστεί, όπως έχει λεχθεί: «διότι η θλίψη κατεργάζεται υπομονή, η δε υπομονή δοκιμή, και η δοκιμή ελπίδα· η δε ελπίδα δεν ντροπιάζει» και πάλι: «ως διάκονοι του Θεού, με πολλή υπομονή, σε θλίψεις, σε ανάγκες, σε στενοχώριες» και τα εξής.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος Λόγοι (Νόθος)
Αἱ τοιαύτῃ οὖν συνέσει ἀγωνιζόμεναι ψυχαὶ καὶ τοιαύτῃ ἐλπίδι ὑπομένουσαι, πάσας τὰς θλίψεις διὰ τὴν πρὸς κύριον ἐλπίδα βεβαίως κρατοῦσαι οὐ καταισχυνθήσονται, δόκιμοι ἐν πειρασμοῖς εὑρεθεῖσαι κατὰ τὸ εἰρημένον· «τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ θεοῦ; θλῖψις ἢ στενοχωρία ἢ διωγμὸς ἢ λιμὸς ἢ γυμνότης ἢ κίνδυνος ἢ μάχαιρα»; καὶ τὰ ἑξῆς, καὶ πάλιν· «ἡ θλῖψις ὑπομονὴν κατεργάζεται, ἡ δὲ ὑπομονὴ δοκιμήν, ἡ δὲ δοκιμὴ ἐλπίδα», καὶ ὁ κύριος· «ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν», καὶ πάλιν· «ὁ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται», ὥστε πᾶσαι αἱ ἐπιφερόμεναι ὑπὸ τοῦ πονηροῦ θλίψεις τοῖς ἀνθρώποις, ἐὰν ἐλπίδι καὶ μακροθυμίᾳ γενναίως ὑπομείνωσιν, εἰς στηριγμὸν καὶ ἑδραιότητα γίνονται καὶ πλέον δοκίμους αὐτοὺς ἀπεργάζονται. λόγισαι γάρ μοι· ἐὰν ὅλης τῆς γῆς βασιλέα σε καταστήσωσι μόνον, καὶ τοὺς θησαυροὺς ὅλης τῆς οἰκουμένης μόνῳ σοὶ προσενέγκωσι, καὶ εἰ μόνος ἐβασίλευες καὶ ἐκράτεις τῆς οἰκουμένης, ἀφ᾽ οὗ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ἔκτισται ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, ἄρα ἀντικατήλλασσες τὴν μὴ ἀληθινὴν καὶ μὴ αἰώνιον καὶ μὴ ἀπέραντον ζωὴν τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας, ἥτις τῆς βασιλείας τέλος καὶ διαδοχὴν οὐκ ἔχει.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Οι ψυχές λοιπόν που αγωνίζονται με τέτοια σύνεση και υπομένουν με τέτοια ελπίδα, κρατώντας σταθερά σε όλες τις θλίψεις την ελπίδα προς τον Κύριο, δεν θα καταντροπιαστούν, αφού θα βρεθούν δόκιμες στους πειρασμούς σύμφωνα με αυτό που έχει ειπωθεί: «ποιος θα μας χωρίσει από την αγάπη του Θεού; θλίψη ή στενοχώρια ή διωγμός ή πείνα ή γυμνότητα ή κίνδυνος ή μάχαιρα;» και τα εξής, και πάλι: «η θλίψη κατεργάζεται υπομονή, η υπομονή δοκιμή, και η δοκιμή ελπίδα», και ο Κύριος: «με την υπομονή σας να κερδίσετε τις ψυχές σας», και πάλι: «αυτός που θα υπομείνει μέχρι τέλους, αυτός θα σωθεί». Επομένως, όλες οι θλίψεις που επιφέρονται από τον πονηρό στους ανθρώπους, εάν τις υπομείνουν γενναία με ελπίδα και μακροθυμία, γίνονται για αυτούς στήριγμα και εδραίωση και τους καθιστούν περισσότερο δόκιμους. Διότι, σκέψου: αν σε καθιστούσαν τον μοναδικό βασιλιά όλης της γης, και προσέφεραν τους θησαυρούς όλης της οικουμένης μόνο σε εσένα, και αν εσύ μόνος βασίλευες και κυριαρχούσες στην οικουμένη, από τότε που δημιουργήθηκε το ανθρώπινο γένος έως τη συντέλεια του αιώνος, άραγε θα αντάλλασσες τη μη αληθινή, μη αιώνια και μη απέραντη ζωή με τη βασιλεία των ουρανών, η οποία δεν έχει τέλος ούτε διαδοχή;
Περισσότερα
Λεπτομέρειες