Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 6:1

Πείθομαι. ΚΥΡ. Και αυτός μεν είναι ο ένας τρόπος με τον οποίο μπορούμε να ευαρεστούμε τον Θεό, ένας άλλος όμως θα μπορούσε να κατορθωθεί σωστά και πάλι ως εξής. Διότι πρέπει εμείς, νεκρώνοντας τα μέλη μας τα επί της γης, δηλαδή την πορνεία, την ακαθαρσία, το πάθος, την κακή επιθυμία και την πλεονεξία, να δίνουμε την εντύπωση ότι έχουμε ήδη πεθάνει ως προς την αμαρτία, και μάλιστα ολοκληρωτικά, χωρίς να ζούμε πλέον μέσα σε αυτήν. Και θα μας βεβαιώσει λέγοντας ο θεσπέσιος Παύλος: «Τι λοιπόν θα πούμε; Θα επιμένουμε στην αμαρτία, για να περισσέψει η χάρη; Μη γένοιτο! Εμείς, οι οποίοι πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς είναι δυνατόν να ζήσουμε ακόμα μέσα σε αυτήν;» Όπως λοιπόν, στο να επιλέξουμε να ζούμε για τον Χριστό, ο νόμος υπέβαλλε σε καταδίκες τη μερική νέκρωση, έτσι και στο να πεθάνουμε ως προς την αμαρτία, το να ζούμε μέσα σε αυτήν θα ήταν και πάλι μολυσμός, μη απαλλαγμένος από τη διάταξη του νόμου. Γι' αυτόν τον λόγο λέει ότι, αν εμφανιστεί λέπρα σε ολόκληρο το σώμα, και σαν μια νέκρωση προχωρήσει σε κάθε μέλος, θα μπορούσε να υποδηλώνει αυτόν που έχει πεθάνει ως προς την αμαρτία· και τότε δεν υπάρχει πλέον μολυσμός στο σώμα.

Ο Παύλος όμως δεν έλεγε κάτι τέτοιο· διορθώνοντάς το λοιπόν, λέει: «Τι λοιπόν; Θα επιμείνουμε στην αμαρτία, για να πλεονάσει η χάρη; Μη γένοιτο». Διότι μίλησα, λέει, για τα παρελθόντα χρόνια, όχι για να κάνουμε την αμαρτία συνήθεια. Απομακρύνοντας λοιπόν αυτή την υπόνοια, δήλωσε ότι πλέον αυτό είναι και αδύνατον. «Διότι εμείς», λέει, «που πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς θα ζήσουμε πλέον μέσα σε αυτήν;»

Διότι εκείνη μεν μας έδιωξε από την παρούσα ζωή· η δε χάρη, όταν ήλθε, δεν μας δώρισε την παρούσα, αλλά την αθάνατη και αιώνια. Και πρόξενος όλων αυτών για εμάς είναι ο Χριστός. Μην αμφιβάλλεις, λοιπόν, για τη ζωή, εφόσον κατέχεις τη δικαιοσύνη· διότι η δικαιοσύνη είναι ανώτερη από τη ζωή, αφού είναι και μητέρα της. Τι θα πούμε λοιπόν; Να επιμένουμε στην αμαρτία, για να περισσέψει η χάρη; Μη γένοιτο. Πάλι μεταβαίνει στον ηθικό λόγο, χωρίς να τον εισάγει εξαρχής ως κύριο θέμα, για να μη φανεί σε πολλούς φορτικός και επαχθής, αλλά ως φυσική ακολουθία των δογμάτων. Διότι, εάν και με τόση ποικιλία στον λόγο του ήταν προσεκτικός, μήπως τυχόν εκείνοι δυσαρεστηθούν με τα λεγόμενα (γι' αυτό και έλεγε: «Σας έγραψα κάπως πιο τολμηρά σε μερικά σημεία»), πολύ περισσότερο θα τους φαινόταν σκληρότερος, εάν δεν το έκανε αυτό. Επειδή, λοιπόν, απέδειξε ότι η χάρη είναι μεγάλη, εφόσον θεράπευσε μεγάλα αμαρτήματα, εξαιτίας αυτού φαινόταν στους ανόητους ότι τα λεγόμενά του αποτελούσαν προτροπή προς την αμαρτία. Διότι, εάν γι' αυτόν τον λόγο, λέει, φάνηκε μεγαλύτερη η χάρη, επειδή διαπράξαμε μεγάλα αμαρτήματα, ας μην πάψουμε να αμαρτάνουμε, για να αποδειχθεί ακόμη περισσότερη η χάρη. Για να μη λένε, λοιπόν, ή υπονοούν τέτοια πράγματα, δες πώς ανατρέπει τον αντίλογο: πρώτα με την κατηγορηματική άρνηση, λέγοντας: «Μη γένοιτο», πράγμα που συνηθίζει να κάνει για όσα θεωρούνται ομολογουμένως εντελώς άτοπα· έπειτα παραθέτει και ένα αναντίρρητο επιχείρημα. Ποιο είναι αυτό; Εμείς οι οποίοι πεθάναμε, λέει, ως προς την αμαρτία, πώς είναι δυνατόν να ζήσουμε πλέον μέσα σε αυτήν;

Διότι, λέγει, μην νομίσεις, επειδή πέθανε μία φορά, ότι είναι θνητός· άλλωστε, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο παραμένει αθάνατος· διότι ο θάνατός του έγινε θάνατος του θανάτου. Και επειδή πέθανε, γι' αυτό και δεν πεθαίνει πλέον· διότι και εκείνον τον θάνατο, «για την αμαρτία» τον πέθανε. Τι σημαίνει «για την αμαρτία»; Δηλαδή, δεν ήταν ο ίδιος υπόχρεος σε αυτόν τον θάνατο, αλλά τον υπέστη εξαιτίας της δικής μας αμαρτίας. Διότι, για να την εξαλείψει και να αποκόψει τα νεύρα και όλη της τη δύναμη, γι' αυτό τον λόγο πέθανε. Είδες πώς προκάλεσε φόβο; Διότι, αν δεν πεθαίνει δεύτερη φορά, δεν υπάρχει ούτε δεύτερο λουτρό· και εφόσον δεν υπάρχει δεύτερο λουτρό, μήτε κι εσύ να έχεις ροπή προς την αμαρτία. Διότι όλα αυτά τα λέγει, αντιτασσόμενος σε εκείνο το: «Ας πράξουμε τα κακά, για να έλθουν τα αγαθά», και στο: «Να επιμείνουμε στην αμαρτία, για να πλεονάσει η χάρις».

Και εφόσον παραβαίνονται όλες, εύλογα η αμαρτία είναι μεγαλύτερη. ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤʹ. «Τι λοιπόν θα πούμε; Να επιμένουμε στην αμαρτία, για να περισσέψει η χάρη; Μη γένοιτο· εμείς οι οποίοι πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς θα ζήσουμε πλέον σε αυτήν;» Επανέρχεται πάλι στον προηγούμενο λόγο· και το νόημα είναι το εξής: Διαβάλλοντας κάποιοι τον Απόστολο, έλεγαν: «Επειδή αμαρτήσαμε πολύ, ας μην πάψουμε να αμαρτάνουμε, για να μας δοθεί περισσότερη χάρη»· το αναιρεί όμως αυτό, πρώτον μεν, με την απαγόρευση, λέγοντας «μη γένοιτο!», όπως συνηθίζεται να λέγεται για τα αναμφισβήτητα κακά. Έπειτα και με αναντίρρητο συλλογισμό: «Εμείς», λέει, «που πεθάναμε ως προς την αμαρτία, πώς θα ζήσουμε σε αυτήν;». Και αυτό που λέει σημαίνει το εξής: Γίναμε νεκροί ως προς την αμαρτία, αφού πιστέψαμε και φωτιστήκαμε (βαπτιστήκαμε)· και το «νεκροί» σημαίνει το να μην την υπακούμε πλέον. «Ή μήπως αγνοείτε ότι, όσοι βαπτιστήκαμε στον Ιησού Χριστό, στον θάνατό του βαπτιστήκαμε; Συνταφήκαμε, λοιπόν, μαζί του διά του βαπτίσματος στον θάνατο, ώστε, όπως ακριβώς ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς διά της δόξας του Πατρός, έτσι κι εμείς να πορευθούμε σε μια νέα ζωή. Διότι, εάν έχουμε γίνει σύμφυτοι με το ομοίωμα του θανάτου του, θα γίνουμε και με της ανάστασής του.» Επειδή αυτό που ειπώθηκε ήταν ασφαλές, μας το επεξηγεί. Τι σημαίνει, λοιπόν, «βαπτιστήκαμε στον θάνατό του»; Σημαίνει το να πεθάνουμε κι εμείς, όπως ακριβώς εκείνος.