Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 6:12

Αλλά δεν έκαναν λάθος οι απόστολοι που ερμήνευσαν έτσι· διότι μαζί με τον βασιλιά Ηρώδη υπέδειξαν και τον διάβολο που βασιλεύει στην αμαρτία, και μαζί με τον άρχοντα Πιλάτο επισήμαναν τις αρχές και τις εξουσίες των δαιμόνων, για τις οποίες έλεγε ο απόστολος: «Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα», και πάλι: «Διότι η πάλη μας δεν είναι προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τις αρχές, προς τις εξουσίες, προς τους κοσμοκράτορες». Επειδή, δηλαδή, αυτός που σταυρωνόταν ήταν Θεός εν σαρκί, και ο αόρατος υβριζόταν στο πρόσωπο του ορωμένου, οι δαίμονες μαζί με τους ανθρώπους και οι άσαρκοι μαζί με τους σαρκικούς συγκεντρώθηκαν εναντίον του. Θέλεις να δεις βασιλιάδες και άρχοντες συγκεντρωμένους εναντίον του Χριστού; Όταν ο Χριστός ανέβηκε στο όρος για να πειραστεί από τον διάβολο, τότε ο αρχιδαίμονας συγκέντρωσε «όλες τις βασιλείες του κόσμου και τη δόξα τους σε μια στιγμή του χρόνου». Και εμφανίστηκε μαζί με όλα αυτά, για να εξαφανιστεί μαζί με όλα αυτά· και πάλευε επιστρατεύοντάς τα όλα, για να πέσει και να ηττηθεί σε όλα. Έτσι έκανε αυτό που δεν ήξερε, και έπαθε αυτό που αγνοούσε· και αυτός που προηγουμένως ζητούσε να τον προσκυνήσουν, ριχνόταν πίσω ακούγοντας: «Ύπαγε οπίσω μου, Σατανά· διότι είναι γραμμένο ότι [...] απομακρύνθηκε από αυτόν ο διάβολος μέχρι την κατάλληλη στιγμή», καιροφυλακτώντας για τον καιρό του σταυρού.

Για το ότι βασιλιάς είναι και ο θάνατος της ασέβειας, ο Παύλος λέει: «Αλλά βασίλευσε ο θάνατος από τον Αδάμ μέχρι τον Μωυσή.» Ότι, επίσης, και η κακοποιός αμαρτία είναι βασιλιάς: «Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα.» Και ότι ο νηπιοκτόνος Ηρώδης είναι βασιλιάς, έχει γραφτεί: «Όταν άκουσε, δε, ο βασιλιάς Ηρώδης τη φήμη για τον Ιησού, ταράχθηκε, και μαζί του όλη η Ιερουσαλήμ.» Πέμπτος είναι ο άλλος Ηρώδης.

Τίποτε άλλο δεν κραυγάζει η αναβολή παρά αυτά: ας βασιλεύσει μέσα μου πρώτα η αμαρτία, και έπειτα κάποτε θα βασιλεύσει και ο Κύριος. Θα παραδώσω τα μέλη μου ως όπλα αδικίας στην ανομία· και έπειτα κάποτε θα τα παραδώσω και ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό.

Πρέπει δε να γνωρίζουμε ότι και στη ζωή του καθενός μας, όταν η αμαρτία που βασιλεύει στο θνητό μας σώμα πεθάνει, τότε πραγματώνεται μέσα μας ο λόγος του Κυρίου. Διότι ίσως κάθε αμαρτία έχει κάποια αναλογία προς καθέναν από τους βασιλείς που κατηγορούνται και είναι γενικώς αξιοκατάκριτοι στις Γραφές, των οποίων τα ονόματα αναφέρονται σε πολλά σημεία σε ολόκληρη τη Γραφή· όπως και τώρα ο Άχαζ ερμηνεύεται ως «κατάσχεση», αποτελώντας σύμβολο ενός πονηρού δόγματος που έχει προκαταλάβει και κατέχει την ψυχή μας. Όταν αυτό πεθάνει, η ψυχή μας, ελευθερωμένη από αυτό που την κατέχει, καθίσταται ικανή να θεωρήσει το ρήμα εναντίον των αλλοφύλων.

«Εάν τηρήσετε τις εντολές μου, θα μείνετε στην αγάπη μου, καθώς εγώ έχω τηρήσει τις εντολές του Πατέρα μου και μένω στην αγάπη του.» «Χωρίς να δίνουμε σε τίποτα καμία αφορμή για πρόσκομμα, για να μην κατηγορηθεί η διακονία μας· αλλά σε κάθε τι συνιστώντας τους εαυτούς μας ως διάκονοι του Θεού», ας αποδείξουμε αψευδή και αληθινή την υπόσχεση που δώσαμε στο βάπτισμα, με το να τηρούμε εκείνα που ειπώθηκαν προτρεπτικά από τον Απόστολο προς όσους έχουν συμφυτευθεί και συνεγερθεί με τον Χριστό, ως εξής: «Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να την υπακούτε στις επιθυμίες του. Ούτε να προσφέρετε τα μέλη σας στην αμαρτία ως όπλα αδικίας, αλλά να παραστήσετε τους εαυτούς σας στον Θεό, ως ζωντανούς μέσα από τους νεκρούς, και τα μέλη σας ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό.»

Μέσα από αυτά μας δίδαξε να προφυλάσσουμε τους εαυτούς μας, ώστε να μη δεχθούμε εις μάτην τόσο μεγάλη και τέτοιας λογής χάρη, λέγοντας αυτά που προανέφερα: «Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε σε αυτήν σύμφωνα με τις επιθυμίες του. Ούτε να παραχωρείτε τα μέλη σας στην αμαρτία ως όπλα αδικίας, αλλά να προσφέρετε τους εαυτούς σας στον Θεό ως ζωντανούς εκ νεκρών, και τα μέλη σας ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό», και τα λοιπά.

Έτσι και εσείς να θεωρείτε τους εαυτούς σας νεκρούς μεν ως προς την αμαρτία, ζωντανούς δε για τον Θεό εν Χριστώ Ιησού. Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να της υπακούετε μέσω των επιθυμιών του, ούτε να παραδίδετε τα μέλη σας στην αμαρτία ως όπλα αδικίας, αλλά να παραδώσετε τους εαυτούς σας στον Θεό ως ζωντανούς εκ νεκρών, και τα μέλη σας στον Θεό ως όπλα δικαιοσύνης», και τα εξής.

Σύναψε δε απαράβατη συνθήκη να ακολουθεί σε όλα τον Κύριο, το οποίο σημαίνει να ζει για τον Θεό ολοκληρωτικά, εκπληρώνοντας στο ακέραιο τα λεγόμενα από τον Απόστολο: άλλοτε μεν, «Σας παρακαλώ λοιπόν, αδελφοί, διά των οικτιρμών του Θεού, να παραστήσετε τα σώματά σας ως θυσία ζωντανή, άγια, ευάρεστη στον Θεό, που είναι η λογική σας λατρεία», και τα εξής· άλλοτε δε, «Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε στις επιθυμίες του· ούτε να παραδίδετε τα μέλη σας ως όπλα αδικίας στην αμαρτία· αλλά να παραστήσετε τους εαυτούς σας στον Θεό ως ζωντανούς εκ νεκρών, και τα μέλη σας ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό»· και ανάμεσα σε αυτές και σε παρόμοιες διδασκαλίες λέγοντας πάλι: «Δεν υπάρχει Ιουδαίος ούτε Έλληνας· δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος· δεν υπάρχει άρρεν και θήλυ· διότι όλοι εσείς είστε ένας εν Χριστώ Ιησού», ώστε να γίνουμε άξιοι όλοι μας, σαν ένας άνθρωπος, να ακούσουμε: «Έλα, αγαθέ δούλε· σε λίγα ήσουν πιστός, σε πολλά θα σε καταστήσω· είσελθε στη χαρά του Κυρίου σου». Αυτής της χαράς θα αξιωθούμε, εάν ο καθένας μας, στην αποστολή στην οποία κλήθηκε και του έλαχε, με αυξημένη επιμέλεια και άοκνη προθυμία πολλαπλασιάσει τη χάρη που του δόθηκε, όπως είναι γεγραμμένο.

Γι' αυτό λοιπόν και έλεγε: «Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε στις επιθυμίες του, ούτε να παραδίνετε τα μέλη σας ως όπλα αδικίας στην αμαρτία, αλλά να προσφέρετε τους εαυτούς σας στον Θεό σαν ζωντανούς που αναστήθηκαν από τους νεκρούς, και τα μέλη σας ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό. Διότι η αμαρτία δεν θα σας κυριεύσει πλέον· επειδή δεν είστε κάτω από τον νόμο, αλλά κάτω από τη χάρη.» Πρόσεξε λοιπόν πώς προστάζει να απομακρυνθούμε από τη σκιά του νόμου, και μάλλον να καταφύγουμε στη χάρη του Χριστού. Όμως δεν αγνόησε ο πνευματοφόρος ότι οπωσδήποτε κάποιοι θα πουν, ή μάλλον θα συλλογιστούν, ότι άρα οι πατέρες έχουν αστοχήσει ως προς την ευθεία οδό και ζωή· και ότι ο νόμος δεν τους ωφέλησε καθόλου, και είναι πια μάταια τα καυχήματα της δικής τους πολιτείας. Διότι αν είναι παράλογο να ζητά κανείς να βρίσκεται υπό τον νόμο, και αυτός ήταν ο σκοπός του βίου των αρχαίων, πώς δεν είναι αλήθεια να πούμε ότι αστόχησαν από το πρέπον; Αγωνίζεται, λοιπόν, αυτός που έχει τον Χριστό μέσα του· και από τη μία διαμορφώνει έξυπνα το επιχείρημα ώστε να φαίνεται ότι θέλει να συμφωνήσει με εκείνους που έχουν ζήσει υπό τον νόμο, αλλά από την άλλη τους μεταπείθει με διάφορους τρόπους στο να θεωρούν ότι, εφόσον ο καιρός καλεί στην πίστη, δεν πρέπει να θέλουν να προσκολλώνται υπερβολικά στις παλαιές συνήθειες. Για τον λόγο αυτό λέει: «Ή αγνοείτε, αδελφοί, διότι μιλώ σε ανθρώπους που γνωρίζουν τον νόμο, ότι ο νόμος κυριεύει τον άνθρωπο για όσο χρόνο ζει;»

ΜΥΣΤΑΓΩΓΙΚΗ ΚΑΤΗΧΗΣΗ Β΄ ΠΕΡΙ ΒΑΠΤΙΣΜΑΤΟΣ Και ανάγνωσμα από την προς Ρωμαίους επιστολή: «Ή αγνοείτε ότι όσοι βαπτιστήκαμε στον Χριστό Ιησού, στον θάνατό του βαπτιστήκαμε;» έως το: «διότι δεν είστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη». Σας είναι χρήσιμες οι καθημερινές μυσταγωγίες και οι νέες διδασκαλίες, επειδή εξαγγέλλουν καινούργια πράγματα, και μάλιστα σε εσάς, που έχετε ανακαινιστεί από την παλαιότητα στην καινότητα. Γι' αυτόν τον λόγο, είναι ανάγκη να σας παραθέσω τη συνέχεια της χθεσινής μυσταγωγίας, για να μάθετε τίνος πράγματος ήταν σύμβολα όσα τελέστηκαν από εσάς στον εσωτερικό οίκο.

Έπειτα, μετά από αυτά, λες εκείνη την προσευχή, την οποία ο Σωτήρας παρέδωσε στους δικούς του μαθητές, ονομάζοντας τον Θεό Πατέρα με καθαρή συνείδηση και λέγοντας: «Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς». Ώ, της μέγιστης φιλανθρωπίας του Θεού! Σε αυτούς που απομακρύνθηκαν από αυτόν και έφτασαν στα έσχατα κακά, δώρισε τόση αμνηστία των κακών και μετοχή της χάριτος, ώστε να τον επικαλούνται ως Πατέρα. Πάτερ ημών, ο εν τοις ουρανοίς. Ουρανοί δε θα μπορούσαν να είναι και εκείνοι που φορούν την εικόνα του επουράνιου, στους οποίους ο Θεός κατοικεί και εμπεριπατεί. «Αγιασθήτω το όνομά σου». Άγιο είναι από τη φύση του το όνομα του Θεού, είτε το λέμε είτε δεν το λέμε. Επειδή όμως σε αυτούς που αμαρτάνουν μερικές φορές βεβηλώνεται, σύμφωνα με το «Εξαιτίας σας το όνομά μου βλασφημείται πάντοτε ανάμεσα στα έθνη», προσευχόμαστε να αγιαστεί μέσα μας το όνομα του Θεού· όχι επειδή από μη άγιο γίνεται άγιο, αλλά επειδή γίνεται άγιο μέσα μας, καθώς αγιαζόμαστε και πράττουμε έργα άξια του αγιασμού. «Ελθέτω η βασιλεία σου». Γνώρισμα καθαρής ψυχής είναι το να λέει με παρρησία: «Ελθέτω η βασιλεία σου». Διότι αυτός που άκουσε τον Παύλο να λέει: «Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα», αλλά έχει καθαρίσει τον εαυτό του με πράξη και με σκέψη και με λόγο, θα πει στον Θεό: «Ελθέτω η βασιλεία σου». «Γενηθήτω το θέλημά σου, ως εν ουρανώ, και επί της γης.»

Επομένως, εάν θέλεις να μάθεις για ποιον λόγο, ενώ δημιουργηθήκαμε με τιμή και εγκατασταθήκαμε στον παράδεισο, τελικά παραβληθήκαμε με τα ανόητα κτήνη και γίναμε όμοιοι με αυτά, έχοντας εκπέσει από την άχραντη δόξα, μάθε ότι αυτό συνέβη επειδή, γινόμενοι μέσω της παρακοής δούλοι στα πάθη της σάρκας, εξορίσαμε τους εαυτούς μας από τη μακάρια χώρα των ζώντων και, έχοντας αιχμαλωτιστεί, καθόμαστε ακόμη δίπλα στους ποταμούς της Βαβυλώνας· και επειδή καθόμαστε ακόμη στην Αίγυπτο, δεν κληρονομήσαμε ακόμη τη γη της επαγγελίας που ρέει μέλι και γάλα· δεν ζυμωθήκαμε ακόμη με το προζύμι της ειλικρίνειας και της αλήθειας, αλλά βρισκόμαστε ακόμη στο πονηρό προζύμι της σάρκας· δεν ραντίστηκε ακόμη η καρδιά μας με το αίμα του αμνού του Θεού, διότι η παγίδα του άδη και το κεντρί της κακίας εδρεύουν ακόμη μέσα της· δεν λάβαμε ακόμη την αγαλλίαση του σωτηρίου χρίσματος, διότι το κεντρί του θανάτου είναι ακόμη ριζωμένο μέσα μας· δεν ενδυθήκαμε ακόμη τον καινό άνθρωπο που δημιουργήθηκε κατά Θεόν εν θεότητι, επειδή δεν φροντίσαμε ακόμη να απεκδυθούμε τον παλαιό άνθρωπο που φθείρεται σύμφωνα με τις απατηλές επιθυμίες· δεν φορέσαμε ακόμη την εικόνα του επουράνιου, ώστε να γίνουμε σύμμορφοι με τη δόξα Του, διότι φοράμε ακόμη την εικόνα του χοϊκού· δεν προσκυνήσαμε ακόμη τον Θεό εν πνεύματι και αληθεία, επειδή η αμαρτία βασιλεύει στο θνητό μας σώμα· δεν είδαμε ακόμη τη δόξα του αφθάρτου, διότι ακόμη ενεργούμε υπό τη σκιά· δεν ενδυθήκαμε ακόμη τα όπλα και τα έργα του φωτός· δεν μεταμορφωθήκαμε ακόμη με την ανακαίνιση του νου μας, διότι ακόμη συσχηματιζόμαστε με τούτον τον αιώνα· δεν συνδοξαστήκαμε ακόμη με τον Χριστό, επειδή δεν συμπάσχουμε μαζί Του· δεν βαστάσαμε ακόμη τα στίγματά Του στη σάρκα μας, μετέχοντας στο μυστήριο του σταυρού του Χριστού, διότι βρισκόμαστε ακόμη στα σαρκικά πάθη και τις επιθυμίες· δεν γίναμε ακόμη κληρονόμοι του Χριστού, διότι υπάρχει ακόμη μέσα μας πνεύμα δουλείας και όχι υιοθεσίας· δεν γίναμε ακόμη ναός του Θεού και κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος, διότι είμαστε ακόμη ναός ειδώλων και δοχείο πονηρών πνευμάτων.

Πώς λοιπόν και ο Παύλος λέει: «Ας μη βασιλεύει επομένως η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε στις επιθυμίες του· ούτε να προσφέρετε τα μέλη σας στην αμαρτία ως όπλα αδικίας, αλλά να προσφέρετε τους εαυτούς σας στον Θεό σαν ζωντανούς από τους νεκρούς, και τα μέλη σας στον Θεό ως όπλα δικαιοσύνης»· και πάλι: «Διότι, όπως ακριβώς προσφέρατε τα μέλη σας ως δούλα στην ακαθαρσία και την ανομία με σκοπό την ανομία, έτσι τώρα να προσφέρετε τα μέλη σας ως δούλα στη δικαιοσύνη με σκοπό τον αγιασμό»; 52. Γνώριζε, συνεπώς, ότι αυτό το σκήνωμα (το σώμα) μπορεί να κατευθύνεται και να ρέπει προς το αγαθό, ώστε να νεκρωθούν μέσα σε αυτό τα αμαρτήματα. Επειδή, πώς αλλιώς μπορεί ένας άνθρωπος, ακόμη και στη δική μας περίπτωση, να γίνει δούλος της δικαιοσύνης, εάν δεν υποτάξει προηγουμένως τα μέλη της σάρκας του ώστε να μην υπακούουν στην αμαρτία, αλλά στη δικαιοσύνη, πολιτευόμενος επάξια του Χριστού; Διότι το να αμαρτάνει κανείς και το να μην αμαρτάνει συντελείται μέσω του σώματος, καθώς η ψυχή το χρησιμοποιεί ως όργανο είτε για την αρετή είτε για την κακία.

Διότι βέβαια ο μακάριος Μωυσής (μιας και φθάσαμε πλέον και στις Κυριακές Γραφές) δεν γνωρίζει άραγε να ονομάζει σώμα αυτό που βλέπουμε; Αναφερόμενος σε εκείνον που άγγιξε κάτι ακάθαρτο, λέγει στους κανόνες περί καθαρμών: «και θα πλύνει τα ιμάτιά του και θα λούσει το σώμα του με νερό και θα παραμείνει ακάθαρτος έως το βράδυ». Και τι να πούμε για τον Ιώβ; Δεν γνωρίζει και αυτός να αποκαλεί σώμα αυτό που νεκρώνεται, λέγοντας: «μολύνεται το σώμα μου μέσα στη σήψη των σκωλήκων»; Αλλά και ο Σολομών αναφέρει ότι «σε κακόβουλη ψυχή δεν πρόκειται να εισέλθει η σοφία, ούτε θα κατοικήσει σε σώμα υποδουλωμένο στην αμαρτία». Και στο βιβλίο του Δανιήλ, για τους μάρτυρες λέγεται: «η φωτιά δεν κυρίευσε το σώμα τους, και ούτε μία τρίχα της κεφαλής τους δεν κάηκε». Και ο Κύριος λέγει στο Ευαγγέλιο: «Γι' αυτό σας λέω· μην μεριμνάτε για το τι θα φάτε ή τι θα ντυθείτε. Δεν αξίζει η ψυχή περισσότερο από την τροφή και το σώμα περισσότερο από το ένδυμα;» Αλλά και ο Απόστολος, λέγοντας «ας μην βασιλεύει λοιπόν η αμαρτία στο θνητό σας σώμα», αποδεικνύει ότι αναγνωρίζει ως σώμα αυτό ακριβώς που περιβαλλόμαστε, και πάλι: «αν όμως το πνεύμα Εκείνου που ανέστησε τον Ιησού κατοικεί μέσα σας, Εκείνος που ανέστησε τον Χριστό εκ νεκρών θα ζωοποιήσει και τα θνητά σας σώματα», και πάλι: «εάν πει το πόδι: επειδή δεν είμαι χέρι, δεν ανήκω στο σώμα, δεν σημαίνει εξαιτίας αυτού ότι δεν ανήκει στο σώμα», και πάλι: «και μην έχοντας κλονιστεί στην πίστη, ο Αβραάμ δεν έλαβε υπόψη του το δικό του νεκρωμένο σώμα».

Του Ιππολύτου: Αυτές οι 〈τρεις θυγατέρες〉, και έπειτα ξεχωριστά άλλες. Πάντοτε σε σκυθρωπό... Του Ιππολύτου: Ο σεισμός φανερώνει τη μεταβολή των επίγειων πραγμάτων. Η αμαρτία, λοιπόν, ενώ από τη φύση της είναι δούλη, 〈βασίλευσε στο θνητό〉 〈σώμα των ανθρώπων〉.

Και από πού αποδεικνύεται ότι αυτά βασίλευαν; Λέει η Γραφή: «Και ας μη βασιλεύει η αμαρτία στη θνητή σας σάρκα». Και η ίδια σε άλλο σημείο: «Και βασίλευσε ο θάνατος από τον Αδάμ μέχρι τον Μωυσή και σε εκείνους που δεν αμάρτησαν». Ιδού η βασιλεία της αμαρτίας και του θανάτου.

Και τι πρέπει να λογιζόμαστε, λέγει; Ότι είμαστε νεκροί ως προς την αμαρτία, αλλά ζωντανοί ως προς τον Θεό, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. Διότι εκείνος που ζει με αυτόν τον τρόπο θα αποκτήσει κάθε αρετή, έχοντας ως σύμμαχό του τον Ιησού· διότι αυτό σημαίνει το «Εν Χριστώ». Εάν δηλαδή μας ανέστησε ενώ ήμασταν νεκροί, πολύ περισσότερο θα δυνηθεί να μας διακρατήσει ζωντανούς. Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία στο θνητό σας σώμα, ώστε να την υπακούτε στις επιθυμίες του. Δεν είπε, «Ας μη ζει λοιπόν η σάρκα, ούτε να ενεργεί», αλλά «Η αμαρτία ας μη βασιλεύει»· διότι δεν ήλθε να καταργήσει τη φύση, αλλά να διορθώσει την προαίρεση. Έπειτα, δεικνύοντας ότι δεν κυριευόμαστε από την πονηρία με τη βία και κατ' ανάγκην, αλλά εκουσίως, δεν είπε, «Ας μην τυραννεί», πράγμα το οποίο θα σήμαινε καταναγκασμό, αλλά, «Ας μη βασιλεύει».

Διότι είναι άτοπο, ενώ οδηγούμαστε στη βασιλεία των ουρανών, να έχουμε ως βασίλισσα την αμαρτία, και ενώ καλούμαστε να συμβασιλεύσουμε με τον Χριστό, να επιλέγουμε να γίνουμε αιχμάλωτοι της αμαρτίας· όπως ακριβώς εάν κάποιος, πετώντας το διάδημα από το κεφάλι του, θα επιθυμούσε να υπηρετεί ως δούλος μια γυναίκα δαιμονισμένη, ζητιάνα και ενδεδυμένη με κουρέλια. Έπειτα, επειδή είναι βαρύ το να υπερνικήσει κανείς την αμαρτία, δες πώς το παρουσίασε ως ελαφρύ και παρηγόρησε τον κόπο λέγοντας: «Στο θνητό σας σώμα». Διότι αυτό αποδεικνύει ότι οι αγώνες είναι πρόσκαιροι και τερματίζονται γρήγορα· συγχρόνως δε μας υπενθυμίζει τα παλαιά δεινά και τη ρίζα του θανάτου· επειδή εξαιτίας αυτής (της αμαρτίας) έγινε (το σώμα) εξαρχής θνητό. Αλλά είναι δυνατόν, ακόμη και αν έχει κανείς θνητό σώμα, να μην αμαρτάνει. Είδες τον πλούτο της χάριτος του Χριστού; Διότι ο μεν Αδάμ, ενώ δεν είχε ακόμη θνητό σώμα, ολίσθησε· εσύ όμως, αν και έλαβες σώμα υποκείμενο στον θάνατο, θα μπορέσεις να στεφανωθείς. Και πώς βασιλεύει, λέει, η αμαρτία; Όχι από τη δική της δύναμη, αλλά από τη δική σου ραθυμία. Γι' αυτό, αφού είπε, «Ας μη βασιλεύει», υποδεικνύει και τον τρόπο μιας τέτοιας βασιλείας, προσθέτοντας και λέγοντας: «Ούτως ώστε να την υπακούετε στις επιθυμίες του».

Αλλά βέβαια ο στρατηγός στέκεται στο πλευρό μας, όντας πάντοτε έτοιμος για συμμαχία και παραμένοντας ακατανίκητος, και μάλιστα κατασκεύασε για εμάς ισχυρά όπλα· χρειάζεται πλέον η προαίρεσή μας να τα χειριστεί όπως πρέπει, ώστε και στον στρατηγό να υπακούει, και τα όπλα να τα χρησιμοποιεί υπέρ της πατρίδας. Αφού λοιπόν μας απηύθυνε τόσο μεγάλες προτροπές, και μας υπενθύμισε όπλα και μάχη και πολέμους, δες πώς πάλι ενθαρρύνει τον στρατιώτη και τονώνει την προθυμία του, λέγοντας: «Διότι η αμαρτία δεν θα σας κυριεύσει πλέον· επειδή δεν είστε υπό τον νόμον, αλλά υπό την χάριν». Εάν λοιπόν η αμαρτία δεν μας κυριεύει πια, για ποιον λόγο δίνεις τόσες παραγγελίες, λέγοντας: «Ας μη βασιλεύει η αμαρτία στο θνητό σας σώμα»· και, «Μην προσφέρετε τα μέλη σας ως όπλα αδικίας στην αμαρτία»; Τι σημαίνουν λοιπόν αυτά τα λόγια; Εδώ καταθέτει σπερματικά κάποιον λόγο, τον οποίο πρόκειται να αναπτύξει αργότερα και να τον επεξεργαστεί με εκτενή επιχειρηματολογία.

Μετά από αυτό διδαχθήκαμε να λέμε: «Ελθέτω η βασιλεία σου». Διότι, καθώς τυραννούμαστε από τα πάθη του σώματος και δεχόμαστε μύριες προσβολές πειρασμών, έχουμε ανάγκη τη βασιλεία του Θεού, ώστε να μη βασιλεύσει η αμαρτία στο θνητό μας σώμα για να την υπακούμε στις επιθυμίες του, ούτε να προσφέρουμε τα μέλη μας ως όπλα αδικίας στην αμαρτία, αλλά να τα προσφέρουμε ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό, και να στρατευθούμε στον βασιλέα των αιώνων. Διδασκόμαστε δε, επιπλέον αυτών, να μην είμαστε υπερβολικά προσκολλημένοι στον παρόντα βίο, αλλά να περιφρονούμε τα παρόντα, και να επιθυμούμε τα μέλλοντα ως μόνιμα, και να αναζητούμε την ουράνια και αιώνια εκείνη βασιλεία, και να μην κυριευόμαστε από τις επίγειες απολαύσεις, ούτε από την ομορφιά των σωμάτων, ούτε από την ευπορία των χρημάτων, ούτε από την αφθονία των κτημάτων, ούτε από την πολυτέλεια των πολύτιμων λίθων, ούτε από τα μεγαλεία των οικιών, ούτε από ηγεμονίες και στρατηγίες, ούτε από την πορφύρα και το διάδημα, ούτε από περίτεχνα εδέσματα και καρυκεύματα και κάθε είδους χλιδή, ούτε από οτιδήποτε άλλο που δελεάζει τις αισθήσεις μας, αλλά, αφού τα αποχαιρετήσουμε οριστικά όλα αυτά, να επιθυμούμε αδιαλείπτως τη βασιλεία του Θεού.

Επιφέρει γρήγορα τον στέφανο των αγώνων· μέγιστο δε αγαθό για εμάς, ακόμη και πριν από τον στέφανο, γίνεται το να κοινωνήσουμε με τον Δεσπότη. «Ο θάνατος δεν τον εξουσιάζει πλέον. Διότι ως προς το ότι πέθανε, πέθανε για την αμαρτία εφάπαξ.» Δηλαδή, δεν ήταν υπόχρεος ούτε σε εκείνον τον θάνατο· αλλά πέθανε για τη δική μας αμαρτία, ώστε να την εξαλείψει, και να αποκόψει τα νεύρα της και όλη της τη δύναμη. «Και ως προς το ότι ζει, ζει για τον Θεό.» Δηλαδή ακατάλυτα, ώστε να μην κρατείται πλέον από τον θάνατο· διότι, εάν και πέθανε τον προηγούμενο θάνατο χωρίς να είναι υπόχρεος σε αυτόν, αλλά για την αμαρτία των άλλων, πολύ περισσότερο τώρα δεν πρόκειται να πεθάνει, αφού την κατέλυσε. «Έτσι και εσείς να θεωρείτε τους εαυτούς σας ότι είστε νεκροί μεν ως προς την αμαρτία, ζωντανοί δε για τον Θεό εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών. Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία.» Επειδή μίλησε για τη ζωή του Χριστού, για να μην πει κανείς: «Τι σχέση έχουν, λοιπόν, με εμάς τα όσα ειπώθηκαν;», προσθέτει αυτά λέγοντας: Αν μας ανέστησε όταν ήμασταν νεκροί, πολύ περισσότερο θα μπορέσει να μας διατηρήσει τώρα που είμαστε ζωντανοί.

Δεν είπε «ας τυραννεί», πράγμα που θα αποτελούσε αναγκαιότητα, αλλά «ας μη βασιλεύει», το οποίο εξαρτάται από την ελεύθερη προαίρεση. «Στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε στις επιθυμίες του· ούτε να προσφέρετε τα μέλη σας στην αμαρτία ως όπλα αδικίας· αλλά να προσφέρετε τους εαυτούς σας στον Θεό, σαν να είστε ζωντανοί ανάμεσα από τους νεκρούς, και τα μέλη σας ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό. Διότι η αμαρτία δεν θα σας κυριεύσει». Το σώμα μας πριν από την παρουσία του Χριστού γινόταν εύκολα υποχείριο της αμαρτίας. Διότι ούτε το Πνεύμα ήταν παρόν για να βοηθήσει, ούτε υπήρχε βάπτισμα που να μπορεί να νεκρώσει την αμαρτία. Επειδή όμως ο Χριστός ήρθε, και λάβαμε το βάπτισμα, καθώς και το Πνεύμα μέσω του βαπτίσματος, τα παλαίσματα έγιναν για εμάς εύκολα αντιμετωπίσιμα. «Διότι δεν είστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη· τι λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη; Μη γένοιτο!» Αυτό δείχνει ότι οι αγώνες είναι πρόσκαιροι. «Δεν γνωρίζετε ότι σε όποιον προσφέρετε τους εαυτούς σας ως δούλους προς υπακοήν, είστε δούλοι σε εκείνον τον οποίο υπακούτε, είτε της αμαρτίας προς θάνατον, είτε της υπακοής προς δικαιοσύνην;» Αφού έθεσε την αντίρρηση που λέει, «Τι λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε;» και αφού έφερε ως πρώτη λύση την απόλυτη απαγόρευση, λέγοντας «μη γένοιτο», προσθέτει και τη δεύτερη που προέρχεται από τον εχθρό, και την τρίτη από την κόλαση· και το επιχείρημα από τον εχθρό είναι αυτό: «Δεν γνωρίζετε ότι σε όποιον προσφέρετε τους εαυτούς σας ως δούλους προς υπακοήν, είστε δούλοι σε εκείνον τον οποίο υπακούτε;»

Και γι' αυτό λέει ο Ιούδας του Ιακώβου: «Τους αγγέλους που δεν διατήρησαν το αξίωμά τους, αλλά εγκατέλειψαν το ίδιο τους το κατοικητήριο, τους έχει φυλάξει με αιώνια δεσμά κάτω από βαθύ σκοτάδι για την κρίση της μεγάλης ημέρας, όπως τα Σόδομα και τα Γόμορρα και οι γύρω από αυτές πόλεις, οι οποίες με τον ίδιο τρόπο παραδόθηκαν στην πορνεία και ακολούθησαν αφύσικες σαρκικές επιθυμίες, προβάλλονται ως παράδειγμα, υφιστάμενες την τιμωρία του αιώνιου πυρός». «Ας μη βασιλεύει, λοιπόν, η αμαρτία», διδάσκει ο Παύλος, «στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε στις επιθυμίες του, και μην προσφέρετε τα μέλη σας στην αμαρτία ως όπλα αδικίας, αλλά προσφέρετε τους εαυτούς σας στον Θεό σαν ζωντανούς που προήλθαν από τους νεκρούς», και «όπως προσφέρατε τα μέλη σας ως δούλα στην ακαθαρσία και στην ανομία για να οδηγείστε στην ανομία, έτσι και τώρα προσφέρετε τα μέλη σας ως δούλα στη δικαιοσύνη με σκοπό τον αγιασμό».

Ρωμ. 6,12-14 Επειδή, λέει, πεθάναμε και το σώμα μας έγινε νεκρό ως προς την αμαρτία, ας μην το κάνουμε να ξαναζήσει τη ζωή της αμαρτίας, ούτε ας προετοιμαστούμε έτσι ώστε πάλι σε αυτό, που έγινε θνητό μέσω του βαπτίσματος, να βασιλεύει η αμαρτία. Και τι σημαίνει να βασιλεύει μέσα μας η αμαρτία; Το να εκπληρώνουμε τις επιθυμίες του σώματος. «Σαν ζωντανοί που αναστήθηκαν από τους νεκρούς». Όπως δηλαδή αρμόζει σε αυτούς που αξιώθηκαν τέτοιας μεγάλης ευεργεσίας και ελευθερώθηκαν από τα νεκρά και φθοροποιά πάθη και αποδείχθηκαν ζωντανοί. «Διότι η αμαρτία δεν θα σας κυριεύσει». Ας μην αποτελεί για εσάς πρόφαση ο πόλεμος της αμαρτίας· ασθενής είναι πλέον η αμαρτία, δεν μπορεί να κυριεύσει, εκτός αν εμείς με τη θέλησή μας υποκύψουμε σε αυτήν· διότι επιτίθεται μεν, δεν κυριεύει δε. Πώς λοιπόν κυρίευε μέχρι τώρα; Επειδή βρίσκονταν «υπό τον νόμον» αυτοί που κυριεύονταν από αυτήν, υπό έναν νόμο ο οποίος ναι μεν απαγόρευε την πράξη της αμαρτίας, αλλά δεν έδινε τη δύναμη για να την υπερνικήσουν και να επικρατήσουν εναντίον της. Εμείς όμως βρισκόμαστε «υπό τη χάριν», η οποία, εκτός από το να συμβουλεύει και να διατάζει το τι πρέπει να γίνεται, ταυτόχρονα ενισχύει και συνεργεί στην πραγματοποίησή τους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά εξαλείφει και τις αμαρτίες που έχουμε διαπράξει στο παρελθόν.

Όμως, είναι ευχής έργο να διασώσουμε αναφαίρετη μια τέτοια χάρη, επειδή αυτό που δωρίζεται εύκολα έχει κατά κάποιον τρόπο τη φυσική τάση να καταφρονείται· εμείς, όμως, αδελφοί, οφείλουμε να διαφυλάξουμε το χάρισμα. Ας μη μολύνουμε, λοιπόν, τα αγιασμένα μας χείλη με ψεύτικα λόγια και με λόγια ματαιότητας, ούτε να σκοτεινιάσουμε τους φωτισμένους μας οφθαλμούς με πορνικά βλέμματα, ούτε να βεβηλώσουμε την λαμπρυνθείσα μας καρδιά με πονηρούς λογισμούς, ούτε, όπως φωνάζει ο Απόστολος, «ας μη βασιλεύει η αμαρτία στο θνητό μας σώμα, ώστε να την υπακούμε στις επιθυμίες του, ούτε να παραδίδουμε τα μέλη μας ως όπλα αδικίας στην αμαρτία· αλλά ας παραδώσουμε τους εαυτούς μας στον Θεό ως ανθρώπους που ζουν εκ νεκρών, και τα μέλη μας ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό· διότι η αμαρτία δεν θα σας κυριεύσει· επειδή δεν είστε υπό τον νόμο, αλλά υπό την χάρη.» Βλέπεις ότι στον νόμο κυριαρχούσε η αμαρτία, ενώ στη χάρη η δικαιοσύνη που βασιλεύει μας λυτρώνει από κάθε αμαρτία; Καθώς είναι γραμμένο: «Αλλά λουστήκατε, αλλά αγιαστήκατε, αλλά δικαιωθήκατε στο όνομα του Κυρίου Ιησού και στο πνεύμα του Θεού μας.» Ας σεβαστούμε, λοιπόν, σας παρακαλώ, την κάθαρση, ας διαφυλάξουμε τον αγιασμό.