Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 6:15

Μας απάλλαξε από εκείνα, όχι για να τα πράττουμε πάλι, αλλά για να μην τα πράττουμε. Διότι, εάν πεθάναμε ως προς την αμαρτία, λέει, πώς θα ζήσουμε ακόμα μέσα σε αυτήν; Τι λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε επειδή δεν είμαστε υπό τον νόμο; Μη γένοιτο. Γι’ αυτόν τον λόγο σε απάλλαξε από εκείνα, για να μην παλινδρομήσεις πλέον προς εκείνη την ατιμία. Επειδή και οι ιατροί απαλλάσσουν αυτούς που έχουν πυρετό από την έξαψη, όχι για να καταχραστούν την υγεία τους προς βλάβη και αταξία (διότι είναι προτιμότερο να νοσεί κανείς, εάν πρόκειται να ανακτήσει την υγεία του μόνο και μόνο για να καθηλώσει πάλι τον εαυτό του στο κρεβάτι), αλλά για να μην περιπέσουν πλέον στα ίδια, έχοντας μάθει τα δεινά της ασθένειας, ώστε να διατηρούν την υγεία τους με μεγαλύτερη ασφάλεια και να πράττουν όλα όσα συντελούν σε αυτήν. Πού βρίσκεται λοιπόν η φιλανθρωπία του Θεού, λέει κάποιος, εάν δεν πρόκειται να σώσει τους κακούς; Διότι σε πολλά μέρη ακούω πολλούς να λένε και αυτό, ότι δηλαδή είναι φιλάνθρωπος και οπωσδήποτε θα σώσει τους πάντες. Για να μην εξαπατούμε λοιπόν μάταια τους εαυτούς μας (διότι θυμάμαι ότι είχα δώσει μια τέτοια υπόσχεση), ελάτε σήμερα να θίξουμε αυτό το θέμα. Σας μίλησα τις προάλλες για τη γέεννα και ανέβαλα τον λόγο περί της φιλανθρωπίας του Θεού· σήμερα λοιπόν είναι καλό να τον αποδώσω. Ότι, λοιπόν, θα υπάρξει γέεννα, νομίζω πως μάλλον το αποδείξαμε επαρκώς, φέρνοντας ως παράδειγμα τον κατακλυσμό και τα παλαιότερα δεινά, και λέγοντας ότι δεν είναι δυνατόν Εκείνος που έπραξε εκείνα, να αφήσει ατιμώρητους τους σημερινούς.

δ΄. Επειδή, λοιπόν, με αυτά έκανε τον ακροατή να ανακουφιστεί, τον προφυλάσσει και πάλι, εισάγοντας παραίνεση μέσω αντίθεσης, και λέγοντας τα εξής: «Τι λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη;». Μη γένοιτο. Διότι, πρώτον μεν, χρησιμοποίησε την απαγόρευση, επειδή αυτό που λέγεται είναι εξαιρετικά άτοπο· έπειτα δε, προεκτείνει τον λόγο και σε παραίνεση, και αποδεικνύει ότι είναι πολύ μεγάλη η ευκολία των αγώνων, λέγοντας τα εξής: «Δεν γνωρίζετε ότι σε όποιον προσφέρετε τους εαυτούς σας ως δούλους προς υπακοή, είστε δούλοι σε εκείνον τον οποίο υπακούτε, είτε της αμαρτίας προς θάνατον, είτε της υπακοής προς δικαιοσύνη;».

Όταν εκείνος είπε: «Όπου πλεόνασε η αμαρτία, υπερπερίσσευσε η χάρις», αυτοί που θεωρούνταν σοφοί μεταξύ των Ελλήνων, διακωμωδώντας τον έλεγαν: «Επομένως, τα καλά προέρχονται από τα κακά, και πρέπει να επιδιώκουμε την κακία, ώστε να επιτύχουμε τα καλά». Ο Απόστολος όμως δεν έλεγε αυτό, ότι δηλαδή η προσήλωση στα κακά φέρνει τα αγαθά· αλλά το ανέφερε για τον παρελθόντα χρόνο: ότι, μολονότι επικράτησε η αμαρτία, η χάρις του Χριστού υπερπερίσσευσε και κατήργησε τον θάνατο, και δώρισε την ανάσταση, και μας αξίωσε για τα επουράνια· και ότι αυτός ήταν ο σκοπός του, και όχι εκείνος που έλεγαν εκείνοι διακωμωδώντας τον, είναι φανερό από το ότι ο ίδιος πρόσθεσε: «Τι λοιπόν; Να αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε υπό τον νόμον αλλά υπό την χάριν;».

Δεν είπε «ας τυραννεί», πράγμα που θα αποτελούσε αναγκαιότητα, αλλά «ας μη βασιλεύει», το οποίο εξαρτάται από την ελεύθερη προαίρεση. «Στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε στις επιθυμίες του· ούτε να προσφέρετε τα μέλη σας στην αμαρτία ως όπλα αδικίας· αλλά να προσφέρετε τους εαυτούς σας στον Θεό, σαν να είστε ζωντανοί ανάμεσα από τους νεκρούς, και τα μέλη σας ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό. Διότι η αμαρτία δεν θα σας κυριεύσει». Το σώμα μας πριν από την παρουσία του Χριστού γινόταν εύκολα υποχείριο της αμαρτίας. Διότι ούτε το Πνεύμα ήταν παρόν για να βοηθήσει, ούτε υπήρχε βάπτισμα που να μπορεί να νεκρώσει την αμαρτία. Επειδή όμως ο Χριστός ήρθε, και λάβαμε το βάπτισμα, καθώς και το Πνεύμα μέσω του βαπτίσματος, τα παλαίσματα έγιναν για εμάς εύκολα αντιμετωπίσιμα. «Διότι δεν είστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη· τι λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη; Μη γένοιτο!» Αυτό δείχνει ότι οι αγώνες είναι πρόσκαιροι. «Δεν γνωρίζετε ότι σε όποιον προσφέρετε τους εαυτούς σας ως δούλους προς υπακοήν, είστε δούλοι σε εκείνον τον οποίο υπακούτε, είτε της αμαρτίας προς θάνατον, είτε της υπακοής προς δικαιοσύνην;» Αφού έθεσε την αντίρρηση που λέει, «Τι λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε;» και αφού έφερε ως πρώτη λύση την απόλυτη απαγόρευση, λέγοντας «μη γένοιτο», προσθέτει και τη δεύτερη που προέρχεται από τον εχθρό, και την τρίτη από την κόλαση· και το επιχείρημα από τον εχθρό είναι αυτό: «Δεν γνωρίζετε ότι σε όποιον προσφέρετε τους εαυτούς σας ως δούλους προς υπακοήν, είστε δούλοι σε εκείνον τον οποίο υπακούτε;»

Κάθε άνθρωπος, λοιπόν, που λαμβάνει αύξηση πίστεως και γνώσεως, έχει προοδεύσει στους τρόπους της αρετής και έχει αποβάλει από τον εαυτό του κάθε απάτη των υλικών πραγμάτων, αυτός είναι ο πνευματικός Ιωσήφ. Είναι ικανός να λάβει το σώμα του Χριστού, να το ενταφιάσει καλώς και να το εναποθέσει στη λαξευμένη από την πίστη καρδιά του, καθιστώντας, λόγω της χάριτος, το ίδιο του το σώμα ως σώμα του Χριστού, και τα μέλη του σώματός του όπλα δικαιοσύνης στον Θεό για αγιασμό. Προετοιμάζει τις αισθήσεις του σώματος, σύμφωνα με τον έμφυτο λόγο, να υπηρετούν την ψυχή προς τη φυσική εν Πνεύματι θεωρία. Κάνει την ίδια την ψυχή να ισονομεί με τις δυνάμεις της προς την εκπλήρωση των αρετών και, επιπλέον, υποδουλώνει την ψυχή και τις δυνάμεις της στις εντολές του Θεού, αναδεικνύοντας τις ίδιες τις εντολές ως φυσικές ενέργειες της ψυχής. Δια της αμετάθετης και παγίας έξεως στην αρετή, διεγείρεται και πάλι προς την κατανόηση και υποδοχή των θειοτέρων λόγων που είναι εγκεκρυμμένοι στις εντολές. Και περιβάλλει, σαν με κάποια σινδόνη, με τους πνευματικούς λόγους τους σχετικούς με αυτόν τον αιώνα, τον πρώτο Λόγο, από τον οποίο, δια του οποίου και εις τον οποίο υπάρχουν τα πάντα. Εκείνος που τήρησε με αυτόν τον τρόπο αυτήν την αρμονική ευταξία, είναι ο Ιωσήφ, ο οποίος ενταφιάζει μυστικώς το μυστικό σώμα του Χριστού.