Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 6:16

ΕΡΩΤΗΣΗ ΣΠΓ΄. Εάν αυτός που πράττει το θέλημα κάποιου είναι κοινωνός του. ΑΠΑΝΤΗΣΗ. Εάν πιστεύουμε στον Κύριο που λέει: «Καθένας που πράττει την αμαρτία είναι δούλος της αμαρτίας»· και πάλι: «Εσείς προέρχεστε από τον πατέρα σας, τον διάβολο, και τις επιθυμίες του πατέρα σας θέλετε να πράττετε»· γνωρίζουμε ότι δεν είναι απλώς κοινωνός, αλλά αναγνωρίζει ως κύριο του εαυτού του και πατέρα του εκείνον, του οποίου το έργο πράττει, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου. Αυτό εξάλλου το μαρτυρεί σαφώς και ο Απόστολος, λέγοντας: «Δεν γνωρίζετε ότι σε όποιον παραδίδετε τους εαυτούς σας ως δούλους προς υπακοήν, είστε δούλοι σε εκείνον τον οποίον υπακούτε, είτε της αμαρτίας που οδηγεί στον θάνατο, είτε της υπακοής που οδηγεί στη δικαιοσύνη;»

Σε όσους, όμως, δεν επιτυγχάνεται η ομόνοια, δεν τηρείται ο σύνδεσμος της ειρήνης και δεν διαφυλάσσεται η εν πνεύματι πραότητα, αλλά διαπιστώνεται διχοστασία, έριδα και ζήλος, θα αποτελούσε μεγάλη τόλμη να ονομάζουμε αυτούς τους ανθρώπους μέλη του Χριστού ή να ισχυριζόμαστε ότι κυβερνώνται από Αυτόν. Αντιθέτως, είναι γνώρισμα απλής διανοίας το να πούμε με παρρησία ότι εκεί επικρατεί και βασιλεύει το φρόνημα της σάρκας, σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου, ο οποίος αφενός αναφέρει κατηγορηματικά ότι: «σε όποιον παριστάνετε τους εαυτούς σας δούλους προς υπακοήν, είστε δούλοι εκείνου στον οποίο υπακούτε»· αφετέρου αναλύει με σαφήνεια τα ιδιώματα ενός τέτοιου φρονήματος, όπως όταν λέει: «Εφόσον υπάρχει μεταξύ σας ζήλος, έριδα και διχοστασίες, δεν είστε σαρκικοί;»· ενώ παράλληλα διδάσκει αποφαντικά τόσο τη φοβερή τους κατάληξη όσο και το ασυμβίβαστό τους με τη θεοσέβεια, λέγοντας ότι: «Το φρόνημα της σάρκας είναι έχθρα προς τον Θεό· διότι δεν υποτάσσεται στον νόμο του Θεού, ούτε άλλωστε μπορεί». Διότι, όπως λέει ο Κύριος: «Κανείς δεν μπορεί να δουλεύει σε δύο κυρίους».

δ΄. Επειδή, λοιπόν, με αυτά έκανε τον ακροατή να ανακουφιστεί, τον προφυλάσσει και πάλι, εισάγοντας παραίνεση μέσω αντίθεσης, και λέγοντας τα εξής: «Τι λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη;». Μη γένοιτο. Διότι, πρώτον μεν, χρησιμοποίησε την απαγόρευση, επειδή αυτό που λέγεται είναι εξαιρετικά άτοπο· έπειτα δε, προεκτείνει τον λόγο και σε παραίνεση, και αποδεικνύει ότι είναι πολύ μεγάλη η ευκολία των αγώνων, λέγοντας τα εξής: «Δεν γνωρίζετε ότι σε όποιον προσφέρετε τους εαυτούς σας ως δούλους προς υπακοή, είστε δούλοι σε εκείνον τον οποίο υπακούτε, είτε της αμαρτίας προς θάνατον, είτε της υπακοής προς δικαιοσύνη;».

Δεν είπε «ας τυραννεί», πράγμα που θα αποτελούσε αναγκαιότητα, αλλά «ας μη βασιλεύει», το οποίο εξαρτάται από την ελεύθερη προαίρεση. «Στο θνητό σας σώμα, ώστε να υπακούτε στις επιθυμίες του· ούτε να προσφέρετε τα μέλη σας στην αμαρτία ως όπλα αδικίας· αλλά να προσφέρετε τους εαυτούς σας στον Θεό, σαν να είστε ζωντανοί ανάμεσα από τους νεκρούς, και τα μέλη σας ως όπλα δικαιοσύνης στον Θεό. Διότι η αμαρτία δεν θα σας κυριεύσει». Το σώμα μας πριν από την παρουσία του Χριστού γινόταν εύκολα υποχείριο της αμαρτίας. Διότι ούτε το Πνεύμα ήταν παρόν για να βοηθήσει, ούτε υπήρχε βάπτισμα που να μπορεί να νεκρώσει την αμαρτία. Επειδή όμως ο Χριστός ήρθε, και λάβαμε το βάπτισμα, καθώς και το Πνεύμα μέσω του βαπτίσματος, τα παλαίσματα έγιναν για εμάς εύκολα αντιμετωπίσιμα. «Διότι δεν είστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη· τι λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε, επειδή δεν είμαστε υπό τον νόμο, αλλά υπό τη χάρη; Μη γένοιτο!» Αυτό δείχνει ότι οι αγώνες είναι πρόσκαιροι. «Δεν γνωρίζετε ότι σε όποιον προσφέρετε τους εαυτούς σας ως δούλους προς υπακοήν, είστε δούλοι σε εκείνον τον οποίο υπακούτε, είτε της αμαρτίας προς θάνατον, είτε της υπακοής προς δικαιοσύνην;» Αφού έθεσε την αντίρρηση που λέει, «Τι λοιπόν; Θα αμαρτήσουμε;» και αφού έφερε ως πρώτη λύση την απόλυτη απαγόρευση, λέγοντας «μη γένοιτο», προσθέτει και τη δεύτερη που προέρχεται από τον εχθρό, και την τρίτη από την κόλαση· και το επιχείρημα από τον εχθρό είναι αυτό: «Δεν γνωρίζετε ότι σε όποιον προσφέρετε τους εαυτούς σας ως δούλους προς υπακοήν, είστε δούλοι σε εκείνον τον οποίο υπακούτε;»

Καθετί που έχει αρχή, επιδέχεται και τέλος. Και ό,τι επιδέχεται τέλος, είναι δεκτικό φθοράς. ΤΙΤΛΟΣ Θʹ. — Περί του αυτεξουσίου· ότι μας έχει δοθεί από τον Θεό, και εξαρτάται από εμάς το να σωθούμε ή να χαθούμε. «Βάζω σήμερα μάρτυρες απέναντί σας τον ουρανό και τη γη· τη ζωή και τον θάνατο έθεσα ενώπιόν σας, την ευλογία και την κατάρα.» «Είπα στην ψυχή μου: Εγώ είμαι η σωτηρία σου.» «Ο Κύριος από την αρχή δημιούργησε τον άνθρωπο, και τον άφησε στην εξουσία της δικής του ελεύθερης βούλησης. Έθεσε μπροστά σου φωτιά και νερό, για να απλώσεις το χέρι σου σε όποιο από τα δύο επιθυμείς. Μπροστά στον άνθρωπο βρίσκονται η ζωή και ο θάνατος, και ό,τι αυτός προαιρείται.» «Ιδού, η βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας.» «Δεν γνωρίζετε ότι σε όποιον παραδίδετε τους εαυτούς σας ως δούλους προς υπακοή, γίνεστε δούλοι εκείνου τον οποίο υπακούτε;» Σε εσάς που επιθυμείτε να πράττετε το καλό, ο Θεός είναι έτοιμος να το προσφέρει.

Κάθε άνθρωπος, λοιπόν, που λαμβάνει αύξηση πίστεως και γνώσεως, έχει προοδεύσει στους τρόπους της αρετής και έχει αποβάλει από τον εαυτό του κάθε απάτη των υλικών πραγμάτων, αυτός είναι ο πνευματικός Ιωσήφ. Είναι ικανός να λάβει το σώμα του Χριστού, να το ενταφιάσει καλώς και να το εναποθέσει στη λαξευμένη από την πίστη καρδιά του, καθιστώντας, λόγω της χάριτος, το ίδιο του το σώμα ως σώμα του Χριστού, και τα μέλη του σώματός του όπλα δικαιοσύνης στον Θεό για αγιασμό. Προετοιμάζει τις αισθήσεις του σώματος, σύμφωνα με τον έμφυτο λόγο, να υπηρετούν την ψυχή προς τη φυσική εν Πνεύματι θεωρία. Κάνει την ίδια την ψυχή να ισονομεί με τις δυνάμεις της προς την εκπλήρωση των αρετών και, επιπλέον, υποδουλώνει την ψυχή και τις δυνάμεις της στις εντολές του Θεού, αναδεικνύοντας τις ίδιες τις εντολές ως φυσικές ενέργειες της ψυχής. Δια της αμετάθετης και παγίας έξεως στην αρετή, διεγείρεται και πάλι προς την κατανόηση και υποδοχή των θειοτέρων λόγων που είναι εγκεκρυμμένοι στις εντολές. Και περιβάλλει, σαν με κάποια σινδόνη, με τους πνευματικούς λόγους τους σχετικούς με αυτόν τον αιώνα, τον πρώτο Λόγο, από τον οποίο, δια του οποίου και εις τον οποίο υπάρχουν τα πάντα. Εκείνος που τήρησε με αυτόν τον τρόπο αυτήν την αρμονική ευταξία, είναι ο Ιωσήφ, ο οποίος ενταφιάζει μυστικώς το μυστικό σώμα του Χριστού.

Ρωμ. 6,16: Σε όποιο πράγμα προσφέρετε τους εαυτούς σας δούλους μέσω της υπακοής, σε αυτό και στο εξής θα είστε δούλοι, εφόσον η εκούσια υπακοή σας επιφέρει τη δουλεία, είτε στην αμαρτία που οδηγεί στον θάνατο είτε στην αληθινή υπακοή που οδηγεί στη δικαιοσύνη. Ή το «σε αυτό που υπακούτε» τίθεται μάλλον αντί του «στο οποίο» και «με τον τρόπο που», δηλαδή: ότι σε αυτό και με αυτόν τον τρόπο είστε δούλοι, είτε της αμαρτίας είτε της δικαιοσύνης, καθόσον και εφόσον υπακούτε σε ένα από τα δύο. Διότι, για να μην πει κάποιος: πώς γίνεται να γίνει κανείς δούλος αυτών; παραθέτει τον τρόπο.