Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 6:22

Κεφάλαιο Βʹ. ΙΩΑΝΝΗΣ. Αληθινά, αληθινά σας λέγω, εάν κάποιος τηρήσει τον λόγο μου, δεν πρόκειται να δει θάνατο εις τον αιώνα. —Αλλά ο Πατέρας που με έστειλε, αυτός μου έδωσε εντολή τι να πω και τι να μιλήσω, και γνωρίζω ότι η εντολή του είναι ζωή αιώνια. ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. Τώρα όμως, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και γίνατε δούλοι του Θεού, έχετε τον καρπό σας προς αγιασμό, και ως τέλος την αιώνια ζωή.

Διότι λέγει ο Παύλος: Τώρα όμως, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και γίνατε δούλοι του Θεού, έχετε τον καρπό σας προς αγιασμόν, και ως τέλος την αιώνια ζωή.

Διπλά τότε βλαπτόσασταν, λέει, και επειδή πράττατε έργα άξια ντροπής, και επειδή δεν γνωρίζατε να ντρέπεστε. «Διότι το τέλος εκείνων είναι ο θάνατος· τώρα όμως, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία, και γίνατε δούλοι στον Θεό». Επειδή η ντροπή δεν φαίνεται να είναι κάτι το πολύ βαρύ, προχωρά σε κάτι το εξαιρετικά φοβερό, αναφέροντας τον θάνατο. «Έχετε τον καρπό σας εις αγιασμόν, και το τέλος ζωή αιώνια». Δες πώς άλλα μεν τα παρουσιάζει ως ήδη δοσμένα, άλλα δε ως ευρισκόμενα στη σφαίρα των ελπίδων. Και από τα δεδομένα επιβεβαιώνει και τα ελπιζόμενα, από τον αγιασμό δηλαδή την αιώνια ζωή. «Διότι ο μισθός της αμαρτίας είναι θάνατος· το δε χάρισμα του Θεού είναι ζωή αιώνια, εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών».

Διότι κάποιος σοφός δικαιολογημένα ονόμασε την αμαρτία θάνατο της αθάνατης ψυχής· λέει άλλωστε και ο Απόστολος: «Όταν ήσασταν δούλοι της αμαρτίας, ήσασταν ελεύθεροι απέναντι στη δικαιοσύνη. Ποιον καρπό, λοιπόν, είχατε τότε από εκείνα για τα οποία τώρα ντρέπεστε; Διότι το τέλος εκείνων είναι ο θάνατος. Τώρα όμως, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και γίνατε δούλοι του Θεού, έχετε τον καρπό σας, ο οποίος οδηγεί στον αγιασμό, και το τέλος είναι η αιώνια ζωή. Διότι ο μισθός της αμαρτίας είναι ο θάνατος, ενώ το χάρισμα του Θεού είναι η αιώνια ζωή».

ΚΔ΄. Ο μακρόθυμος άνδρας έχει πολλή φρόνηση, διότι ανάγει όλα όσα του συμβαίνουν στο τέλος, και προσμένοντας αυτό, υπομένει τα λυπηρά. Το δε τέλος είναι η αιώνια ζωή, σύμφωνα με τον θείο Απόστολο· αυτή δε είναι η αιώνια ζωή, το να γνωρίζουν εσένα, τον μόνο αληθινό Θεό, και εκείνον που απέστειλες, τον Ιησού Χριστό.

Για να αναφέρω και εκείνο το λόγιο του Παύλου: όταν ήμασταν δούλοι της αμαρτίας (και ονομάζω αμαρτία την προηγούμενη αποξένωση), ήμασταν ελεύθεροι από τη δικαιοσύνη, δηλαδή από το αγαθό της φιλίας, τώρα όμως, αφού ελευθερωθήκαμε από την αμαρτία και υποδουλωθήκαμε στη δικαιοσύνη, έχουμε τον καρπό μας σε αγιασμό, και το τέλος είναι η αιώνια ζωή.

Εβρ. 6,7 «Καλλιεργείται» δε προφανώς για τη σωτηρία και το όφελος αυτών των ίδιων που καρποφορούν. Και αν, καθώς λέει ο Κύριος, «ο Πατέρας είναι ο γεωργός», και πάλι σπορέας είναι και ο Υιός που «σπέρνει τον καλό σπόρο», εάν αποδειχθεί ωφέλιμη σε αυτούς η βλάστηση, δηλαδή η καλλιεργήσιμη γη —διότι και στον Θεό οφείλουμε να καρποφορούμε, όπως λέει κάπου: «τώρα όμως που γίνατε δούλοι του Θεού, έχετε τον καρπό σας για αγιασμό»— αν συμβαίνει λοιπόν αυτό, προφανώς για τον Θεό καλλιεργούμε, ώστε να του είμαστε αρεστοί με τον ενάρετο βίο· γι' αυτό και αξιωνόμαστε την ευλογία Του.

Ρωμ. 6,18-22: «Ανθρώπινα μιλώ», λέει, για το «γίνατε δούλοι»· διότι το να ζει κανείς σύμφωνα με τη δικαιοσύνη δεν είναι στην πραγματικότητα δουλεία, αλλά αυτό είναι η αληθινή ελευθερία και ευδαιμονία. Γιατί λοιπόν την αποκαλείς δουλεία, αν δεν είναι δουλεία; «Εξαιτίας της αδυναμίας της σάρκας σας», λέει, δηλαδή επειδή το «φρόνημα της σάρκας» φαίνεται να αντιστέκεται και να δυσανασχετεί και να καταπονείται στην αρχή απέναντι στα προστάγματα της δικαιοσύνης. Αναλογιζόμενος, λοιπόν, αυτή την αδυναμία και την καταπόνηση της σάρκας σας, το ονόμασα δουλεία σύμφωνα με την ανθρώπινη συνήθεια· διότι συνηθίζουμε, σε όσα πράττουμε με πόνο και παρά τη θέλησή μας, να αποδίδουμε τον χαρακτηρισμό της τυραννίας και της δουλείας. Έτσι λοιπόν και ο Παύλος λέει ότι «ανθρώπινα μιλώ» για το «γίνατε δούλοι της δικαιοσύνης»· έπειτα το τεκμηριώνει αυτό και εκ του αντιθέτου· διότι, όπως λέει, όταν πράττατε τα έργα της ακαθαρσίας ήσασταν δούλοι της ακαθαρσίας, έτσι και επιτελώντας τα έργα της δικαιοσύνης δεν θα ήταν παράλογο να ονομάζεστε δούλοι της δικαιοσύνης. Και αυτό το πρόσθεσε προκαλώντας τους ταυτόχρονα ντροπή· διότι, αν δεν ντρεπόσασταν να είστε δούλοι της ακαθαρσίας, πώς δεν θα έπρεπε να καυχιέστε, αφού αξιωθήκατε να γίνετε δούλοι της δικαιοσύνης; Έπειτα το τεκμηριώνει αυτό και με άλλον τρόπο, και προχωρώντας δείχνει την αξία μιας τέτοιας δουλείας, καταλήγοντας στο συμπέρασμα ότι αυτή η δουλεία καθιστά τον άνθρωπο δούλο του Θεού, από το οποίο τι θα μπορούσε να είναι πιο ελεύθερο ή πιο ευδαιμονικό;

Διότι λέγει: «τώρα όμως, αφού ελευθερωθήκατε από την αμαρτία και γίνατε δούλοι του Θεού» και τα εξής. Το «μιλώ με ανθρώπινο τρόπο», αν κατανοηθεί με το σχήμα του υπερβατού, ως οφείλοντας δηλαδή να τεθεί αμέσως μετά το «έτσι και τώρα να παραστήσετε τα μέλη σας δούλα στη δικαιοσύνη για αγιασμό». Εάν λοιπόν εκληφθεί έτσι, θα σήμαινε ότι λέγοντας αυτά, είπα κάτι το μέτριο και ταπεινό· διότι εκείνος που εκφράζει το τέλειο θα έλεγε «παραστήστε τα μέλη σας δούλα στη δικαιοσύνη», όχι όπως στην αμαρτία, αλλά με πολύ μεγαλύτερη σπουδή και προθυμία. Τώρα όμως, λέγει, εξαιτίας της αδυναμίας σας, μίλησα έτσι ταπεινά και με μέτρο.