Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 7:2

Μέσω αυτών, αφού μας απομάκρυνε εντελώς από κάθε αμαρτία και από τη δικαιοσύνη του νόμου, και μας οδήγησε στη δικαιοσύνη του Θεού εντονότερα διά μιας πιο φοβερής απειλής και μιας αγαθής και εξαιρετικά ποθητής υπόσχεσης, με το να πει: «Διότι τα οψώνια της αμαρτίας είναι θάνατος, ενώ το χάρισμα του Θεού είναι ζωή αιώνια εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών», μας διδάσκει και πάλι να μιμούμαστε τον Κύριο και να γίνουμε ανώτεροι από τη δικαιοσύνη του νόμου, προσθέτοντας: «Ή μήπως αγνοείτε, αδελφοί (διότι μιλώ σε ανθρώπους που γνωρίζουν τον νόμο), ότι ο νόμος κυριεύει τον άνθρωπο για όσο χρόνο ζει; Διότι η ύπανδρη γυναίκα είναι δεμένη από τον νόμο με τον ζωντανό άνδρα της· εάν όμως πεθάνει ο άνδρας, έχει απαλλαγεί από τον νόμο του άνδρα. Άρα λοιπόν, όσο ζει ο άνδρας, θα ονομαστεί μοιχαλίδα εάν γίνει γυναίκα άλλου άνδρα· εάν όμως πεθάνει ο άνδρας, είναι ελεύθερη από τον νόμο, ώστε να μην είναι μοιχαλίδα εάν γίνει γυναίκα άλλου. Επομένως, αδελφοί μου, και εσείς θανατωθήκατε ως προς τον νόμο διά του σώματος του Χριστού, για να ανήκετε σε άλλον, σε Εκείνον που εγέρθηκε από τους νεκρούς, ώστε να καρποφορήσουμε για τον Θεό. Διότι, όταν ζούσαμε κατά σάρκα, τα πάθη των αμαρτιών, τα οποία αναδεικνύονταν διά του νόμου, ενεργούσαν στα μέλη μας ώστε να καρποφορήσουν για τον θάνατο. Τώρα όμως απαλλαχθήκαμε από τον νόμο, αφού πεθάναμε ως προς εκείνο που μας κρατούσε δέσμιους, ώστε να δουλεύουμε σε καινότητα πνεύματος και όχι σε παλαιότητα γράμματος», και τα εξής.

Έπειτα, αφού υπαινίχθηκε αυτό στα προοίμια, προχωρεί τον λόγο του με το παράδειγμα της γυναίκας κατά την ανάπτυξη του θέματος, λέγοντας τα εξής: Διότι η έγγαμη γυναίκα είναι δεμένη από τον νόμο με τον άνδρα της όσο αυτός ζει· εάν όμως πεθάνει ο άνδρας, έχει απαλλαγεί από τον νόμο του άνδρα. Άρα λοιπόν, όσο ζει ο άνδρας, ονομάζεται μοιχαλίδα, εάν γίνει γυναίκα άλλου άνδρα· εάν όμως πεθάνει ο άνδρας, είναι ελεύθερη από τον νόμο, ώστε να μην είναι μοιχαλίδα, εάν γίνει γυναίκα άλλου άνδρα.

Διότι, όταν και το ένα και το άλλο γεγονός παρέχουν την ίδια ελευθερία, τι εμποδίζει να χαριστούμε στον νόμο, εφόσον δεν παραβλάπτεται καθόλου η ουσία του ζητήματος; Διότι η έγγαμη γυναίκα δεσμεύεται από τον νόμο με τον άνδρα της όσο αυτός ζει. Πού βρίσκονται τώρα εκείνοι που διαβάλλουν τον νόμο; Ας ακούσουν πώς, παρότι περιέπεσε σε ανάγκη, δεν καταργεί το αξίωμά του, αλλά ομιλεί με σπουδαία λόγια για την εξουσία του, εφόσον βέβαια, όσο αυτός ζει, ο Ιουδαίος δεσμεύεται, και χαρακτηρίζονται μοιχοί εκείνοι που παραβαίνουν και εγκαταλείπουν αυτόν (τον νόμο) ενόσω ζει· εάν όμως τον εγκατέλειψε αφού πέθανε, δεν είναι καθόλου παράδοξο· διότι και στις ανθρώπινες υποθέσεις δεν κατηγορείται εκείνος που πράττει κάτι τέτοιο. Εάν όμως πεθάνει ο άνδρας, εκείνη απαλλάσσεται από τον νόμο του άνδρα της.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ζʹ. «Ή αγνοείτε, αδελφοί (διότι μιλώ σε ανθρώπους που γνωρίζουν τον νόμο);» Αφού ολοκλήρωσε τον ηθικό λόγο, μεταβαίνει στα δογματικά, αποδεικνύοντας ότι όχι μόνο η αμαρτία δεν τους κυριεύει, αλλά ούτε και ο νόμος· και αν δεν τους κυριεύει ο νόμος, πολύ περισσότερο δεν τους κυριεύει η αμαρτία. Το τεκμηριώνει δε αυτό μέσω ενός παραδείγματος· και αρχίζει με επαίνους, γλυκαίνοντας την ακοή των ακροατών. «Ότι ο νόμος κυριεύει τον άνθρωπο για όσο χρόνο ζει· διότι η παντρεμένη γυναίκα δεσμεύεται από τον νόμο με τον άνδρα της όσο αυτός ζει. Εάν όμως πεθάνει ο άνδρας της, απαλλάσσεται από τον νόμο του άνδρα. Άρα λοιπόν, όσο ζει ο άνδρας της, θα χαρακτηριστεί μοιχαλίδα εάν συνδεθεί με άλλον άνδρα. Εάν όμως πεθάνει ο άνδρας της, είναι ελεύθερη από τον νόμο, ώστε να μην είναι μοιχαλίδα αν συνδεθεί με άλλον άνδρα. Ώστε και εσείς, αδελφοί μου, θανατωθήκατε ως προς τον νόμο δια του σώματος του Χριστού, για να ανήκετε σε άλλον, σε Εκείνον που αναστήθηκε από τους νεκρούς.» Ο νόμος, λέει, ισχύει για όσους ζουν, ενώ σε όσους έχουν πεθάνει δεν δίνει πλέον διαταγές. Εάν λοιπόν έχετε πεθάνει και εσείς, έχοντας συνταφεί με τον Χριστό δια του βαπτίσματος, δεν σας κυριεύει πλέον ο νόμος. Πρόσεξε όμως τη σύνεση του Παύλου: πώς στο μεν παράδειγμα παρουσιάζει τον νόμο ως νεκρό, λέγοντας: «Εάν όμως πεθάνει ο άνδρας».

Ρωμ. 6,23 〈Διότι τα οψώνια:〉 αυτά που αποκτούμε μέσω της αμαρτίας, αυτά που εκείνη, όταν διαπράττεται, μας ανταποδίδει και μας προξενεί. Ρωμ. 7,1—2 〈Εφόσον χρόνο ζει.〉 Ποιος; Προφανώς ο άνδρας. Διατυπώνεται ελλειπτικώς, αλλά το καθιστά σαφές αυτό που ακολουθεί. 〈Έχει καταργηθεί από τον νόμο του ανδρός,〉 από τον νόμο που νομοθετεί περί του ανδρός και δεσμεύει τη γυναίκα με αυτόν. 〈Έχει καταργηθεί,〉 αντί του έχει απαλλαγεί, έχει ελευθερωθεί.