Διὰ τοῦ θρόνου τοῦ λευκοῦ δηλοῦται ἡ ἀνάπαυσις τοῦ θεοῦ, ἣν ἐν τοῖς λαμπροῖς ταῖς ἀρεταῖς ἁγίοις ποιήσεται τούτοις ἐνθρονιζόμενος. ἡ δὲ φυγὴ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς τὴν τούτων σημαίνει παρέλευσιν καὶ εἰς τὸ βέλτιον ἀνανέωσιν, ἐν οἷς τόπος τροπῆς οὐχ εὑρεθήσεται. εἰ γὰρ ἡ κτίσις δι’ ἡμᾶς τῇ φθορᾷ ὑπετάγη κατὰ τὸν ἀπόστολον, μεταποιηθήσεται σὺν ἡμῖν εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ θεοῦ, ἀνακαινιζομένη ἐπὶ τὸ φαιδρότερον καὶ οὐ παντελῆ ἀφανισμὸν ὑπομένουσα, καθὼς τοῖς μακαρίοις Εἰρηναίῳ καὶ Ἀντιπάτρῳ καὶ ἑτέροις ἁγίοις ἔδοξεν. ὁ μὲν γὰρ μακάριος Εἰρηναῖός φησιν· «οὐχ ἡ ὑπόστασις οὐδὲ ἡ οὐσία τῆς κτίσεως ἐξαφανίζεται—ἀληθὴς γὰρ καὶ βέβαιος ὁ συστησάμενος αὐτήν—, ἀλλὰ τὸ σχῆμα παράγει τοῦ κόσμου τούτου, τουτέστιν ἐν οἷς ἡ παράβασις ἐγένετο, ὅτι ἐπαλαιώθη ὁ ἄνθρωπος ἐν αὐτοῖς, καὶ διὰ τοῦτο τὸ σχῆμα τοῦτο πρόσκαιρον ἐγένετο, προειδότος τὰ πάντα τοῦ θεοῦ». ὁ δὲ Μεθόδιος ἐν τῷ «Περὶ ἀναστάσεως» λόγῳ ἐξέθετο οὕτως· «οὐκ ἀρεστὸν δὲ οὔτε ἐκεῖνο τὸ λέγειν εἰς ἄρδην ἀπολεῖσθαι τὸ πᾶν, καὶ γῆν καὶ ἀέρα καὶ οὐρανὸν μὴ ἔσεσθαι· ἐκπυρωθήσεται μὲν γὰρ πρὸς κάθαρσιν καὶ ἀνακαινισμὸν καταβασίῳ πᾶς κατακλυζόμενος ὁ κόσμος πυρί· οὐ μὴν εἰς ἀπώλειαν ἐλεύσεται παντελῆ καὶ φθοράν».
Μετάφραση
Μέσω του λευκού θρόνου δηλώνεται η ανάπαυση του Θεού, την οποία θα βρει στους αγίους που είναι λαμπροί στις αρετές, ενθρονιζόμενος σε αυτούς. Η δε φυγή του ουρανού και της γης σημαίνει την παρέλευσή τους και την ανανέωσή τους προς το καλύτερο, όπου δεν θα βρεθεί πλέον τόπος τροπής. Διότι, εάν η κτίση υποτάχθηκε στη φθορά εξαιτίας μας, σύμφωνα με τον Απόστολο, θα μεταποιηθεί μαζί μας στην ελευθερία της δόξας των τέκνων του Θεού, ανακαινιζόμενη προς το λαμπρότερο και χωρίς να υφίσταται παντελή αφανισμό, όπως ακριβώς φάνηκε ορθό στους μακαρίους Ειρηναίο και Αντίπατρο και σε άλλους αγίους. Διότι ο μεν μακάριος Ειρηναίος λέγει: «Δεν εξαφανίζεται η υπόσταση ούτε η ουσία της κτίσεως —επειδή είναι αληθινός και βέβαιος Εκείνος που τη συγκρότησε— αλλά παρέρχεται το σχήμα αυτού του κόσμου, δηλαδή τα στοιχεία μέσα στα οποία συνέβη η παράβαση, επειδή ο άνθρωπος πάλιωσε μέσα σε αυτά, και γι' αυτόν τον λόγο το σχήμα αυτό έγινε πρόσκαιρο, καθώς ο Θεός προγνώριζε τα πάντα». Ο δε Μεθόδιος στον λόγο του «Περί αναστάσεως» τα εξέθεσε ως εξής: «Δεν είναι αποδεκτό ούτε να λέγεται ότι το παν θα καταστραφεί ολοσχερώς, και ότι δεν θα υπάρξει ούτε γη ούτε αέρας ούτε ουρανός· διότι ολόκληρος ο κόσμος θα πυρποληθεί για κάθαρση και ανακαινισμό, κατακλυζόμενος από κατερχόμενο πυρ, ωστόσο δεν θα οδηγηθεί σε παντελή απώλεια και φθορά».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες