ἐὰν δέ τις λαβόμενος τῆς ῥήσεως τῆς «ὅτε γὰρ ἦμεν ἐν σαρκί, τὰ παθήματα τῶν ἁμαρτιῶν τὰ διὰ τοῦ νόμου» λεγούσης «ἐνηργεῖτο ἐν τοῖς μέλεσιν ἡμῶν», διαβάλλειν αὐτὸν τὴν σάρκα νομίζῃ καὶ παραιτεῖσθαι παραφέρῃ τε ὅσα τοιαῦτα ἄλλα εἴρηται, οἷον 〈τό〉 «ἵνα τὸ δικαίωμα τοῦ νόμου πληρωθῇ ἐν ἡμῖν τοῖς μὴ κατὰ σάρκα περιπατοῦσιν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα», ἢ τό «οἱ γὰρ κατὰ σάρκα ὄντες τὰ τῆς σαρκὸς φρονοῦσιν, οἱ δὲ κατὰ πνεῦμα τὰ τοῦ πνεύματος. τὸ γὰρ φρόνημα τῆς σαρκὸς θάνατος, τὸ δὲ φρόνημα τοῦ πνεύματος ζωὴ καὶ εἰρήνη, διότι τὸ φρόνημα τῆς σαρκὸς ἔχθρα εἰς θεόν· τῷ γὰρ νόμῳ τοῦ θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται· οὐδὲ γὰρ δύναται· 〈οἱ δὲ ἐν σαρκὶ ὄντες θεῷ ἀρέσαι οὐ δύνανται〉. ὑμεῖς δὲ οὐκ ἐστὲ ἐν σαρκί, ἀλλὰ ἐν πνεύματι», λεκτέον αὐτῷ· πότερον οὖν ἤδη ἀναλύσας ὁ ἀπόστολος ἦν ἐκ τοῦ βίου καὶ οἷς ταῦτα ἐπέστελλεν, εἰ μὴ τὴν κατὰ σάρκα νῦν παρῃτεῖτο πολιτείαν, ἀλλὰ τὴν σάρκα, ἢ ἔτι ἐν σαρκὶ ἦν; ἀλλὰ ἐν σαρκὶ μὴ ὄντα αὐτὸν ἐπεσταλκέναι ταῦτα, οὐ λεκτέον. φανερὸν γὰρ ὅτι ἦν ἐν σαρκὶ καὶ αὐτὸς καὶ οἷς ταῦτα ἐπέστελλεν. πῶς οὖν «ὅτε γὰρ ἦμεν ἐν σαρκί, τὰ παθήματα τῶν ἁμαρτιῶν τὰ διὰ τοῦ νόμου ἐνηργεῖτο ἐν τοῖς μέλεσιν ἡμῶν» ὡς οὐκ ὢν οὔτε αὐτὸς ἔτι ἐν σαρκὶ οὔτε οἷς ταῦτα ἐπέστελλεν, λέγει; οὐκοῦν περὶ τῆς κατὰ ἀκρασίαν πολιτείας διαλέγεται καὶ οὐ περὶ τῆς σαρκὸς αὐτῆς.
Μετάφραση
Εάν όμως κάποιος, πιανόμενος από τη ρήση που λέει «διότι όταν ήμασταν στη σάρκα, τα πάθη των αμαρτιών τα οποία προέρχονταν διά του νόμου ενεργούσαν στα μέλη μας», νομίσει ότι αυτός κατηγορεί και απορρίπτει τη σάρκα, και παραθέσει όσα άλλα παρόμοια έχουν λεχθεί, όπως το «για να εκπληρωθεί το δικαίωμα του νόμου σε εμάς που δεν περιπατούμε κατά σάρκα, αλλά κατά πνεύμα», ή το «διότι αυτοί που ζουν κατά σάρκα φρονούν τα της σάρκας, ενώ αυτοί που ζουν κατά πνεύμα τα του πνεύματος. Διότι το φρόνημα της σάρκας είναι θάνατος, ενώ το φρόνημα του πνεύματος ζωή και ειρήνη, επειδή το φρόνημα της σάρκας είναι έχθρα προς τον Θεό· διότι δεν υποτάσσεται στον νόμο του Θεού, ούτε άλλωστε μπορεί· και εκείνοι που ζουν εν σαρκί δεν μπορούν να αρέσουν στον Θεό. Εσείς όμως δεν είστε εν σαρκί, αλλά εν πνεύματι», πρέπει να του απαντήσουμε: άραγε είχε ήδη αναχωρήσει από τον βίο ο απόστολος και εκείνοι στους οποίους έστελνε αυτά τα λόγια —εάν βέβαια απέρριπτε τώρα όχι τον σαρκικό τρόπο ζωής, αλλά την ίδια τη σάρκα— ή βρισκόταν ακόμη μέσα στη σάρκα; Αλλά δεν επιτρέπεται να λεχθεί ότι έστειλε αυτά χωρίς να βρίσκεται στη σάρκα. Διότι είναι φανερό ότι βρισκόταν στη σάρκα και ο ίδιος και εκείνοι στους οποίους έστελνε αυτές τις επιστολές. Πώς λοιπόν λέει «διότι όταν ήμασταν στη σάρκα, τα πάθη των αμαρτιών τα οποία προέρχονταν διά του νόμου ενεργούσαν στα μέλη μας», σαν να μην βρισκόταν πλέον ούτε ο ίδιος στη σάρκα ούτε εκείνοι στους οποίους τα έγραφε αυτά; Συνεπώς, κάνει λόγο για τον τρόπο ζωής που χαρακτηρίζεται από ακρασία, και όχι για αυτήν καθαυτήν τη σάρκα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες