Τοῦ αὐτοῦ Ἀρείου ἐκ τῆς ἑρμηνείας ἧς ἐξέθετο κατὰ τοῦ συμβόλου τῶν ἐν Νικαίᾳ τιη πατέρων· Ἦμεν γὰρ ποτὲ καὶ ἡμεῖς φησιν ἀπειθεῖς, ποιοῦντες τὰ θελήματα τῆς σαρκός, ἅπερ καὶ ἐν ἑτέρῳ τόπῳ καταμέμφεται λέγων Τὸ γὰρ φρόνημα τῆς σαρκὸς θάνατος, καὶ Τὸ θέλημα αὐτῆς νόμῳ θεοῦ οὐχ ὑποτάσσεται· οὔτε γὰρ δύναται, ἔχθρα ὂν εἰς θεόν. Ὡς οὖν σαρκὸς καὶ αἵματος κοινωνήσας ὁ Ἰησοῦς, καὶ σπέρματος καὶ θελήματος Ἁβραὰμ ἐπιλαβόμενος, παραιτεῖται τὸ οἰκεῖον θέλημα λέγων· Πλὴν μὴ τὸ ἐμὸν θέλημα γενέσθω. Καὶ μεθ’ ἕτερα· Μίαν τοίνυν υἱοῦ κτιστὴν φύσιν αἱ θεῖαι ἡμᾶς ἐκπαιδεύουσι γραφαί, καθὰ καὶ ἐν αὐταῖς τὸ θέλημα ἐπιστάμεθα ὥσπερ καὶ τὴν ἐνέργειαν.
Μετάφραση
Του ίδιου του Αρείου, από την ερμηνεία που εξέθεσε εναντίον του Συμβόλου των τριακοσίων δεκαοκτώ Πατέρων που συνήλθαν στη Νίκαια: «Διότι κι εμείς κάποτε ήμασταν απειθείς», λέγει, «και πράτταμε τα θελήματα της σαρκός»· τα οποία και σε άλλο σημείο τα μέμφεται, λέγοντας: «Το φρόνημα της σαρκός είναι θάνατος», και: «Το θέλημά της δεν υποτάσσεται στον νόμο του Θεού· ούτε άλλωστε μπορεί, επειδή είναι έχθρα προς τον Θεό». Όπως λοιπόν ο Ιησούς έγινε μέτοχος σαρκός και αίματος, και προσέλαβε το σπέρμα και το θέλημα του Αβραάμ, παραμερίζει το δικό του θέλημα, λέγοντας: «Πλην ας μη γίνει το δικό μου θέλημα». Και παρακάτω: «Οι θείες Γραφές, λοιπόν, μας διδάσκουν ότι ο Υιός έχει μία κτιστή φύση, αφού μέσα σ’ αυτές γνωρίζουμε και το θέλημά του, όπως ακριβώς και την ενέργειά του».
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
- Κεφάλαιο
- {Χρήσεις ἄχρηστοι Ἀρειανῶν μιαρῶν δυσσεβῶς ἀθετοῦσαι τὴν ὁμοούσιον θεότητα τοῦ υἱοῦ τοῦ θεοῦ, καὶ κτίσμα τὸν κτίστην τῶν ἁπάντων λέγουσαι.}