Πατερικές αναφορές στο ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ 9:14

Αυτό που λέω είναι το εξής: διότι απέδειξε εκ των προτέρων, από το γεγονός ότι δόθηκε στον Αβραάμ ο Ισαάκ μέσω επαγγελίας, ότι δεν είναι οπωσδήποτε τα τέκνα της σαρκός αυτά που θα του λογίζονταν ως σπέρμα, αλλά θα ταίριαζε να ονομάζεται πατέρας αυτών που προέρχονται από την πίστη και την επαγγελία. Έπειτα, παραλαμβάνει τη Ρεβέκκα και τα όσα συνέβησαν σε αυτήν, και λέει: «Όχι μόνο δε», δηλαδή ο λόγος μου δεν θα σταματήσει μόνο στη γέννηση του Ισαάκ, «αλλά και η Ρεβέκκα που συνέλαβε από έναν, τον Ισαάκ τον πατέρα μας». Και ήταν αναγκαίο να προσθέσει ότι θα συμπεριληφθεί ενδεχομένως προς απόδειξη και διαβεβαίωση, δηλαδή θα χρησιμεύσει για την υποτύπωση και την απεικόνιση της κλήσης και της χάριτος σύμφωνα με την εκλογή και την πρόγνωση. Διότι, αν είχε προστεθεί κάτι τέτοιο, θα φαινόταν ότι ο λόγος του είχε πλέον διατυπωθεί άρτια. Αλλά, δεν ξέρω πώς, παραλείποντας αυτό, προχώρησε αμέσως σε όσα ειπώθηκαν και έγιναν κατά τη γέννηση των τέκνων του Ισαάκ. <Τι θα πούμε λοιπόν; Μήπως υπάρχει αδικία στον Θεό; Μη γένοιτο κ.τ.λ.>

Σε εκείνον που έχει, θα δοθεί και θα περισσεύσει. Παραίνεση κη'. Διότι είναι γραμμένο: Σε εκείνον που έχει θα δοθεί και θα περισσεύσει· από εκείνον όμως που δεν έχει, και αυτό που νομίζει ότι έχει, θα του αφαιρεθεί. Τι θα πούμε λοιπόν; Μήπως υπάρχει αδικία εκ μέρους του Θεού; Μη γένοιτο! Άκουσε μια παραβολή σχετικά με αυτό.

Και ο άνθρωπος, αν και βρισκόταν σε τιμητική θέση, δεν το συνειδητοποίησε· εξισώθηκε με τα ανόητα κτήνη και έγινε όμοιος με αυτά. Και δεν θέλησε την ευλογία, και αυτή θα απομακρυνθεί από αυτόν. Και γιατί άραγε; Δεν θέλησε να συνετιστεί ώστε να πράξει το καλό, διότι συλλογίστηκε την ανομία στο κρεβάτι του, στάθηκε σε κάθε δρόμο που δεν ήταν καλός και δεν αποστράφηκε την κακία. Μήπως υπάρχει αδικία εκ μέρους του Θεού; Μη γένοιτο!

Διότι, μολονότι το αμάρτημα ήταν κοινό, άλλοι ελεήθηκαν, ενώ άλλοι δεν ελεήθηκαν· και αυτό, λέει, θα μπορούσε κανείς να το δει και στην περίπτωση εκείνων που τιμωρούνται. Διότι από τους Αιγυπτίους άλλοι σώθηκαν και άλλοι τιμωρήθηκαν· και στην περίπτωση των Ιουδαίων, αυτόν που δεν ήταν λαός, τον ονόμασε λαό· και δεν τους αξίωσε όλους της ίδιας τιμής. Διότι μόνο το υπόλειμμα έχει σωθεί. Αφού έθεσε στο μέσον όλα αυτά τα άπορα ζητήματα, στη συνέχεια φέρνει τη λύση· και ποια είναι η λύση, παρά ότι επεδίωκαν τη δικαίωση από τα έργα και όχι από την πίστη, και ότι, επειδή αγνοούσαν τη δικαιοσύνη του Θεού, ζητούσαν να εγκαθιδρύσουν τη δική τους; Και για ποιον λόγο οδήγησε τον ακροατή σε τόσο μεγάλη απορία; Για να πει σχεδόν στους Ιουδαίους: Αφού βρίσκεστε σε τόσες απορίες και δεν μπορείτε να λύσετε τίποτα από αυτά, πώς μας δημιουργείτε προβλήματα για την κλήση των εθνών; Και μάλιστα ενώ εμείς έχουμε μια δίκαιη αιτία να αναφέρουμε, για την οποία εκείνοι μεν σώθηκαν, εσείς δε εκπέσατε. Και ποια είναι αυτή; Ότι εκείνοι σώθηκαν εκ πίστεως, ενώ εσείς προσκρούσατε στον λίθο νομίζοντας ότι η σωτηρία προέρχεται από τα έργα του νόμου. «Τι θα πούμε λοιπόν; Μήπως υπάρχει αδικία στον Θεό; Μη γένοιτο». Επομένως ούτε και στην περίπτωση τη δική μας και των Ιουδαίων. «Διότι λέει στον Μωυσή: Θα ελεήσω όποιον ελεήσω, και θα οικτιρήσω όποιον οικτιρήσω». Δεν είναι δικό σου έργο να γνωρίζεις, λέει, ω Μωυσή, ποιοι είναι άξιοι της φιλανθρωπίας, αλλά άφησέ το αυτό σε εμένα.

«Τους φύτεψες και ρίζωσαν· απέκτησαν απογόνους και έδωσαν καρπό. Είσαι κοντά στο στόμα τους, αλλά μακριά από τα νεφρά τους.» «Μη ζηλέψεις τη δόξα των αμαρτωλών.» «Διότι με τα ίδια μέσα που τιμωρήθηκαν οι εχθροί τους, με αυτά ακριβώς ευεργετήθηκαν οι ίδιοι όταν βρέθηκαν σε ανάγκη.» «Και η Ρεβέκκα, έχοντας συλλάβει από έναν, τον Ισαάκ τον πατέρα μας, προτού ακόμη γεννηθούν τα παιδιά και προτού πράξουν κάτι καλό ή κακό, της λέχθηκε ότι ο μεγαλύτερος θα υπηρετήσει τον μικρότερο, καθώς είναι γραμμένο: Τον Ιακώβ αγάπησα, ενώ τον Ησαύ μίσησα. Τι θα πούμε, λοιπόν;»

Μήπως υπάρχει αδικία εκ μέρους του Θεού; Μη γένοιτο. Διότι λέγει στον Μωυσή: Θα ελεήσω εκείνον που ελεώ, και θα σπλαχνιστώ εκείνον που σπλαχνίζομαι. Επομένως, δεν εξαρτάται από αυτόν που θέλει, ούτε από αυτόν που τρέχει, αλλά από τον Θεό που ελεεί. Διότι λέγει η Γραφή στον Φαραώ: Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο σε ανέδειξα, για να φανερώσω σε σένα τη δύναμή μου. Άρα, λοιπόν, όποιον θέλει τον ελεεί, και όποιον θέλει τον σκληραίνει. Θα μου πεις λοιπόν: Γιατί τότε εξακολουθεί να μέμφεται; Διότι ποιος έχει αντισταθεί στο θέλημά του;

Ρωμ. 9,11-15 Λέγοντας: «πρόθεση του Θεού», φανέρωσε τη βουλή Του. Λέγοντας: «κατ' εκλογήν», έδειξε ότι διέφεραν μεταξύ τους· διότι κανείς δεν εκλέγει κάποιον αντί για κάποιον άλλον, αν δεν διαφέρει σε κάτι από αυτόν. Λέγοντας δε: «όχι από τα έργα», παρουσίασε το μέγεθος της κλήσεως και της χάριτός Του, ότι δηλαδή, ενώ δεν είχαν πράξει τίποτα, τους εκλέγει και τους προσκαλεί. Αλλά αν τους εκλέγει ενώ δεν έχουν πράξει τίποτα, πώς γίνεται η εκλογή; Διότι η εκλογή γίνεται ανάμεσα σε αυτούς που διαφέρουν σε κάτι, αυτοί όμως που δεν έπραξαν τίποτα σε τι διαφέρουν; Και βέβαια διαφέρουν· διότι στα ανθρώπινα μάτια, επειδή δεν έπραξαν τίποτα, δεν διαφέρουν σε τίποτα, όμως στη θεία πρόγνωση του μέλλοντος διαφέρουν πολύ· διότι ο ένας ήταν ευάρεστος στον Θεό, ενώ ο άλλος όχι. Ώστε η εκλογή έγινε όχι από τα έργα, αλλά από την κλήση και τη χάρη. Και ήταν δίκαιη, αλλά το δίκαιο διέφευγε της προσοχής των ανθρώπων, όπως και τώρα διαφεύγει το δίκαιο σχετικά με τη θανάτωση εκείνων που κατασκεύασαν τον μόσχο· διότι, ενώ όλοι συμμετείχαν στην κατασκευή του μόσχου, δεν θανατώθηκαν όλοι.