ἐὰν δέ τις τῶν ἀμφισβητούντων προβαλλόμενος τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, διὰ τὸ «πρωτότοκον τῶν νεκρῶν» καὶ «ἀπαρχὴν» αὐτὸν εἰρῆσθαι «τῶν κεκοιμημένων», λέγοι ὅτι καθάπερ ἐκεῖνος ἀνέστη, καὶ τὰ πάντων 〈σώματα〉 ὡσαύτως ἐκείνῳ δεῖν προσδοκᾶν ἀναστήσεσθαι, ἵνα ὥσπερ Χριστὸς ἐγήγερται, «οὕτως ὁ θεὸς τοὺς κοιμηθέντας διὰ τοῦ Ἰησοῦ ἄξει σὺν αὐτῷ», ἐγήγερται δὲ τὸ τοῦ Ἰησοῦ 〈σῶμα〉, καὶ τὰς σάρκας ἔχον ἃς εἶχε καὶ τὰ ὀστᾶ, καθάπερ ἐπείσθη καὶ Θωμᾶς, λέξομεν· ἀλλὰ τὸ τοῦ Χριστοῦ σῶμα οὐκ ἦν «ἐκ θελήματος ἀνδρός», «ἡδονῆς ὕπνῳ συνελθούσης», «ἐν ἀνομίαις συλληφθὲν καὶ κισσηθὲν ἐν ἁμαρτίαις», ἀλλὰ «ἐκ πνεύματος ἁγίου καὶ δυνάμεως ὑψίστου καὶ παρθένου», τὸ δὲ σὸν ὕπνος ἐστὶ καὶ ἡδονὴ καὶ ῥύπος. καὶ διὰ τοῦτο καὶ ὁ σοφὸς Σειράχ «ἐν γὰρ τῷ ἀποθνῄσκειν ἄνθρωπον ‹ἀποφθέγγεται› κληρονομήσει ἑρπετὰ καὶ θηρία καὶ σκώληκας», καὶ 〈Δαυὶδ〉 ἐν ὀγδοηκοστῷ ἑβδόμῳ ψαλμῷ «μὴ τοῖς νεκροῖς ποιήσεις θαυμάσια ἢ ἰατροὶ ἀναστήσουσι καὶ ἐξομολογήσονταί σοι; μὴ διηγήσεταί τις ἐν τάφῳ τὸ ἔλεός σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου ἐν τῇ ἀπωλείᾳ; μὴ γνωσθήσεται ἐν τῷ σκότει τὰ θαυμάσιά σου καὶ ἡ δικαιοσύνη σου ἐν γῇ ἐπιλελησμένῃ;» καὶ ἕτερα δὲ ῥήματα τοιαῦτα τῷ βουλομένῳ συνάγειν ἐκ τῶν γραφῶν πάρεστιν ἃ * ἵνα μὴ πάντων ἡμεῖς εἰς πλῆθος μνημονεύοντες πολυπλασίονα τῶν εἰρημένων αὐξήσωμεν τὸν λόγον.
Μετάφραση
Εάν όμως κάποιος από όσους αμφισβητούν, προβάλλοντας το σώμα του Χριστού, επειδή ονομάστηκε «πρωτότοκος των νεκρών» και «απαρχή των κεκοιμημένων», πει ότι, όπως ακριβώς εκείνος αναστήθηκε, έτσι πρέπει να προσδοκούμε ότι θα αναστηθούν και τα σώματα όλων ομοίως με εκείνον, ώστε, όπως εγέρθηκε ο Χριστός, «έτσι και ο Θεός αυτούς που κοιμήθηκαν διά του Ιησού θα τους φέρει μαζί του», και ότι εγέρθηκε το σώμα του Ιησού, έχοντας τις ίδιες σάρκες και τα οστά που είχε, όπως πείστηκε και ο Θωμάς, σε αυτόν θα απαντήσουμε: το σώμα του Χριστού δεν προήλθε «από θέλημα ανδρός», ούτε από «ηδονή που συνήλθε με τον ύπνο», ούτε «συνελήφθη μέσα σε ανομίες και κυοφορήθηκε μέσα σε αμαρτίες», αλλά προήλθε «από το Άγιο Πνεύμα και τη δύναμη του Υψίστου και από Παρθένο», ενώ το δικό σου είναι ύπνος και ηδονή και ρύπος. Και γι' αυτό και ο σοφός Σειράχ αποφθέγγεται: «διότι όταν πεθάνει ο άνθρωπος, θα κληρονομήσει ερπετά και θηρία και σκώληκες», και ο Δαβίδ στον ογδοηκοστό έβδομο ψαλμό: «Μήπως στους νεκρούς θα κάνεις θαυμάσια; Ή μήπως ιατροί θα τους αναστήσουν και θα σε δοξολογήσουν; Μήπως θα διηγηθεί κάποιος στον τάφο το έλεός σου και την αλήθειά σου στην απώλεια; Μήπως θα γίνουν γνωστά στο σκοτάδι τα θαυμάσιά σου και η δικαιοσύνη σου σε γη λησμονημένη;» Και άλλα τέτοια λόγια είναι διαθέσιμα σε όποιον θέλει να τα συγκεντρώσει από τις Γραφές, τα οποία [παραλείπουμε], για να μην αυξήσουμε τον λόγο μας πολλαπλάσια από τα όσα έχουν ειπωθεί, μνημονεύοντάς τα όλα στο πλήθος τους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες