Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 12:13

Εκεί η κόλαση είναι αιώνια και απαρηγόρητη· ουδείς πρόκειται να μας προστατεύσει. Ποιος θα ελεήσει, λέει, τον γητευτή που δαγκώθηκε από φίδι; Όταν εμείς οι ίδιοι δεν ελεήσουμε τους εαυτούς μας, ποιος θα μας ελεήσει, πες μου; Εάν δεις κάποιον να βυθίζει το ξίφος στον ίδιο του τον εαυτό, θα μπορέσεις ποτέ να τον σπλαχνιστείς;

Διότι ποιος θα σπλαχνιστεί, λέει, τον γητευτή που δαγκώθηκε από φίδι, και όλους εκείνους που πλησιάζουν τα άγρια θηρία; Αφήνω κατά μέρος τη ζημία των χρημάτων, τις καθημερινές υποψίες, την αλαζονεία, την παραφροσύνη, την ύβρη που γίνεται από τις πόρνες προς τους ανόητους, τα οποία είναι πιο πικρά και από χίλιους θανάτους. Και ενώ τη σύζυγό σου πολλές φορές δεν την ανέχτηκες ούτε όταν είπε έναν βαρύ λόγο, την πόρνη την προσκυνάς ακόμη και όταν σε χαστουκίζει. Και δεν αισχύνεσαι, ούτε κοκκινίζεις από ντροπή, ούτε εύχεσαι να σχιστεί η γη στα δύο για σένα; Πώς θα μπορέσεις να εισέλθεις στην εκκλησία και να υψώσεις τα χέρια σου προς τον ουρανό; Με ποιο στόμα θα επικαλεστείς τον Θεό, με εκείνο με το οποίο φίλησες την πόρνη; Και δεν φοβάσαι, ούτε φρίττεις, πες μου, μήπως πέσει κεραυνός από ψηλά και κατακάψει το αναίσχυντο κεφάλι σου; Διότι, ακόμη κι αν καταφέρεις να κρυφτείς από την αδικημένη σύζυγό σου, τον ακοίμητο οφθαλμό δεν θα τον διαλάθεις ποτέ· επειδή και σε εκείνον τον μοιχό που έλεγε: «Σκοτάδι με περιβάλλει και τοίχοι, τι να φοβηθώ;», απάντησε εκείνος ο σοφός, λέγοντας τα εξής: «Ότι οι οφθαλμοί του Κυρίου είναι μυριάδες φορές φωτεινότεροι από τον ήλιο, βλέποντας τα έργα των ανθρώπων».

Αλλά εγώ σε θρηνώ, γνωρίζοντας τα δεινά που σε περιμένουν και την τιμωρία που πρόκειται να επακολουθήσει· και γι' αυτό θρηνώ προπάντων, επειδή εσύ γελάς. Πένθησε μαζί μου, θρήνησε μαζί μου για τα δικά σου κακά. Πες μου, εάν κάποιος από τους οικείους σου αποδημήσει εν Χριστώ, δεν αποστρέφεσαι και θεωρείς εχθρούς εκείνους που γελούν κατά τον θάνατό του, ενώ αγαπάς εκείνους που δακρύζουν και συμπενθούν; Έπειτα, όταν η γυναίκα σου κείτεται νεκρή, αποτρέπεις το γέλιο· τώρα όμως που η δική σου ψυχή έχει νεκρωθεί, αποστρέφεσαι αυτόν που δακρύζει, και γελάς εσύ ο ίδιος; Βλέπεις πώς μας διέθεσε ο διάβολος ώστε να είμαστε εχθροί και πολέμιοι του ίδιου μας του εαυτού; Ας ανανήψουμε επιτέλους, ας ανοίξουμε τα μάτια μας, ας γρηγορήσουμε, ας αδράξουμε την αιώνια ζωή, ας αποτινάξουμε τον βαρύ ύπνο. Υπάρχει κρίση, υπάρχει ανάσταση, εξέταση των πεπραγμένων· ο Κύριος έρχεται εν νεφέλαις· πυρ θα καίει μπροστά Του και γύρω Του σφοδρή καταιγίδα· ποταμός πυρός κυλάει μπροστά Του, σκουλήκι ατελεύτητο, πυρ άσβεστο, σκότος εξώτερο, βρυγμός των οδόντων. Και αν μύριες φορές δυσανασχετείτε με αυτά, εγώ δεν θα παύσω να τα λέω. Διότι, εάν οι προφήτες δεν σιωπούσαν αν και λιθοβολούνταν, πολύ περισσότερο εμείς οφείλουμε να υπομένουμε την έχθρα και να μη σας μιλάμε απλώς για να σας ευχαριστήσουμε, ώστε, αφού σας εξαπατήσουμε, να μη διχοτομηθούμε και εμείς οι ίδιοι. Εκεί η κόλαση είναι αθάνατη, απαρηγόρητη, και κανείς δεν θα σταθεί προστάτης. Ποιος θα ελεήσει, λέει, τον γητευτή που δαγκώθηκε από φίδι;

Διότι εκείνοι μεν, αναμένοντας είτε συκοφαντίες, είτε χρηματικές ζημίες, είτε κάποιον προσδοκώμενο κίνδυνο, είτε χτυπήματα, είτε περιμένοντας με αγωνία κάποιον άλλον φόβο, και προκειμένου να διασώσουν τους εαυτούς τους από μεγαλύτερα κακά, καταφεύγουν στην παρηγοριά του θανάτου, προστρέχοντας σε αυτόν σαν σε κάποιο άσυλο, ή σπεύδοντας και επειγόμενοι σαν σε κάποιο γαλήνιο λιμάνι για να ξεφύγουν από τις αναμενόμενες τρικυμίες. Αυτοί όμως, μη έχοντας να προβάλουν καμία τέτοια δικαιολογία, παραδίδουν τους εαυτούς τους σε μια ζωή πιο οδυνηρή και από μύριους βίαιους θανάτους. Είναι, λοιπόν, κατάλληλη η ευκαιρία να πούμε τώρα εκείνο το λόγιο του σοφού: «Ποιος θα ελεήσει τον γητευτή που δαγκώθηκε από φίδι, και όλους όσους από μόνοι τους πλησιάζουν τα άγρια θηρία;». Διότι η τρυφή είναι θηρίο, θηρίο φοβερό και ατίθασο, και ούτε σκορπιός ή φίδι που φωλιάζει στα σπλάχνα μας δεν μας κατασπαράσσει τόσο, όσο η επιθυμία της τρυφής που τα ανατρέπει και τα καταστρέφει όλα. Διότι η επιβουλή εκείνων μεν των θηρίων φτάνει μόνο μέχρι το σώμα· αυτή όμως, όταν εγκατασταθεί μέσα μας, μαζί με το σώμα καταστρέφει και την ψυχή.

Αλλά τότε ο Αγωνοθέτης θα το πράξει αυτό, όταν, αφού αυτή απομακρυνθεί, δεν την αναζητούμε. Εάν όμως Εκείνος δώσει προσταγή να απομακρυνθεί από εμάς το φοβερό θηρίο, κι εμείς, αφού διασωθούμε και το θηρίο οδηγηθεί στη φωλιά του, σηκωθούμε γεμάτοι με αμέτρητα τραύματα και αρχίσουμε πάλι να το αναζητούμε, χτυπώντας και αναστατώνοντας τη φωλιά του για να το βγάλουμε έξω, τότε δεν πρόκειται πλέον να μας ελεήσει, ούτε να μας σπλαχνιστεί. «Διότι ποιος θα ελεήσει», λέει η Γραφή, «τον γητευτή που δαγκώθηκε από φίδι και όλους όσοι πλησιάζουν τα άγρια θηρία;» Τι λοιπόν; Πώς θα μπορούσαμε να απαλλαγούμε από τον κακό και πονηρό δαίμονα; Διότι πραγματικά πρόκειται για δαίμονα, ο οποίος έχει γοητευτική όψη.