Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 13:19

Επειδή, λοιπόν, μαζί με όλους τους άλλους, ο Αβεσσαλώμ έπεισε και απέσπασε τον Αχιτόφελ, τον σύμβουλο του Δαβίδ, έναν άνδρα ικανότατο στις συμβουλές, ο οποίος έφερε στη γλώσσα του όλες τις πολεμικές πανοπλίες και τις μηχανές, ο μακάριος Δαβίδ όπλισε με λόγια τον στενότατο φίλο του Χουσί και τον απέστειλε εναντίον του Αχιτόφελ σαν αετό εναντίον πέρδικας. Διότι ο τύραννος μοιάζει με πέρδικα, καθώς αρπάζει τα ξένα και στο τέλος εγκαταλείπεται έρημος. Μάρτυρας γι' αυτό είναι ο Ιερεμίας, ο οποίος λέει: «Φώναξε η πέρδικα, συνέλεξε εκείνα που δεν γέννησε». Έστειλε τον σύμβουλο προς τον επίβουλο σαν λιοντάρι εναντίον ονάγρου - «Τα άγρια γαϊδούρια στην έρημο είναι το κυνήγι του λιονταριού» - λέγοντάς του: «Δεν υπάρχει ανάγκη από πανοπλία, δεν υπάρχει ανάγκη από μάχη και πόλεμο. Ματαίωσέ μου τη συμβουλή του Αχιτόφελ, και η επιβουλή θα τερματιστεί. Το τόξο είναι ο Αχιτόφελ και το βέλος ο Αβεσσαλώμ. Κόψε τη χορδή του τόξου, και το βέλος θα μείνει αδρανές. Πήγαινε στον Αβεσσαλώμ σαν να φεύγεις από εμένα και να καταφεύγεις σε εκείνον. Λοιδόρησέ με μπροστά του, καταπραΰνοντας με τις εναντίον μου λοιδορίες τον πυρετό της ψυχής του. Όταν σου δείξει εμπιστοσύνη ως φίλο, τότε πείσε τον να μην υπακούσει στον Αχιτόφελ».

«Ορκίζεται ο Κύριος στα άγιά Του, ότι ιδού έρχονται ημέρες για εσάς που θα σας πάρουν με όπλα, και εκείνους που είναι μαζί σας θα τους ρίξουν σε λέβητες φλεγόμενοι λοιμοί, και θα βγείτε έξω γυμνοί, η γυναίκα και ο άνδρας της, ο ένας απέναντι στον άλλον, και θα απορριφθείτε στο όρος Ρεμμών, λέει ο Κύριος ο Θεός.» Από την υπερβολική αλαζονεία και τρυφή, οι επιφανέστεροι της Σαμάρειας, οι οποίοι με τον πλούτο τους ξεπερνούσαν όλους τους άλλους, όπως ακριβώς ανέφερα προηγουμένως, κατασκεύαζαν για τον εαυτό τους λαμπρά και πολυτελέστατα σπίτια, κατάλληλα για τις εποχές, εννοώ τον χειμώνα και το καλοκαίρι, για τα οποία ο χρησμός προανήγγειλε ότι οπωσδήποτε και καθ' ολοκληρίαν θα καταστραφούν. Αυτούς λοιπόν τους ιδιοκτήτες των οίκων, που είχαν συνηθίσει να παχαίνουν με τις φθαρτές απολαύσεις, τους αποκαλεί δαμάλια της Βασανίτιδας. Η δε χώρα της Βασανίτιδας έχει άφθονα βοσκοτόπια και είναι γεμάτη άνθη, και πάρα πολύ κατάλληλη στο να μπορεί να παχαίνει άφθονα τα ζώα που βόσκουν σε αυτήν. Επειδή λοιπόν καλοπερνούσαν υπερβολικά, τρέφονταν άριστα και είχαν ως κύριο μέλημά τους την τρυφή, ο Θεός τους παρομοιάζει με τα δαμάλια από τη Βασάν. Τους κατηγορεί δε, επειδή καταδυνάστευαν τους πένητες, και σχεδόν συνέθλιβαν τους φτωχούς με τα ίδια τους τα πόδια· διότι «βοσκοτόπια των πλουσίων είναι οι φτωχοί», σύμφωνα με τα γραφές.

Αλλά για εκείνους δεν υπάρχει κανένας λόγος περί δικαιοσύνης. Αποβλέποντας μόνο στη φιλοκέρδεια, εξόντωναν τους φτωχούς, σχεδόν υποδουλώνοντας τους άθλιους και μεταχειριζόμενοί τους σαν υποδήματα. Διότι «οι φτωχοί είναι βοσκή των πλουσίων», σύμφωνα με το γεγραμμένο. Αλλά μας ωφελεί όχι λίγο ο Παροιμιαστής λέγοντας: «Η καρδιά του ανθρώπου ας συλλογίζεται δίκαια, για να κατευθύνονται τα βήματά του από τον Θεό. Διότι μπροστά στα μάτια του Θεού βρίσκονται οι δρόμοι του ανθρώπου και παρατηρεί όλες τις πορείες του». Επειδή, λοιπόν, ο Θεός επιβλέπει και εξετάζει λεπτομερώς κάθε μας πράξη, είναι αναγκαίο, σε όσους τουλάχιστον είναι αληθινά αγαθοί και συνετοί, να κάνουν ευθείες τις πορείες τους και να μη θεωρούν τίποτε ισάξιο με την αγάπη προς τον Θεό και προς τους αδελφούς. Και η μεν αγάπη προς τον Θεό περιέχει τη γνήσια και άφθορη πίστη, ενώ η αγάπη προς τους αδελφούς συνδέεται με τα καυχήματα της δικαιοσύνης. Διότι είναι αλήθεια ότι «Η αγάπη δεν εργάζεται το κακό στον πλησίον». Λέω, λοιπόν, ότι πρέπει εκείνοι που έχουν επιλέξει να ευδοκιμούν και να ζουν με τη μέγιστη ευσέβεια, να ντυθούν «σπλάχνα οικτιρμών», να υπερνικούν σθεναρά την καταραμένη φιλοκέρδεια και να προσφέρουν τα υπάρχοντά τους ως κοινά σε όσους έχουν ανάγκη. Διότι, τηρώντας έτσι τον νόμο της αγάπης, θα είναι κανείς λαμπρός και αξιοζήλευτος και ενώπιον του Θεού και ενώπιον των ανθρώπων.

Και ως σκύμνους βέβαια, όπως νομίζω, εννοεί εκείνους που ενεργούν και υπόκεινται στον μέγιστο βασιλιά, και οι οποίοι χαίρουν τιμής και δόξας από αυτόν, εννοώ δηλαδή τους σατράπες και τους στρατηγούς· και βοσκή τους αποκαλεί εκείνους που βρίσκονται υπό την εξουσία τους, τους υποδουλωμένους που πληρώνουν φόρους και συγκεντρώνουν χρήματα· διότι «οι φτωχοί είναι βοσκή των πλουσίων», σύμφωνα με το γεγραμμένο. Εφόσον λοιπόν η Νινευή, καθώς και ολόκληρη η γύρω περιοχή, καταστράφηκε ολοσχερώς, πού είναι άραγε, λέει, το κατάλυμα των λεόντων; Και πού είναι η βοσκή των σκύμνων; Ότι δε η Νινευή έγινε σαν ένα ασφαλές ορμητήριο των κατά καιρούς βασιλέων, το απέδειξε λέγοντας: «Εκεί όπου πορεύτηκε ο λέων για να εισέλθει, ο σκύμνος του λέοντα, και δεν υπήρχε κανείς να τον φοβίσει». Διότι το τείχος της πόλης ήταν απόρθητο, κατασκευασμένο πολύ καλά με υπερβολικά μεγάλα έργα. Επειδή δε, αφού λεηλάτησε ολόκληρη τη Σαμάρεια ο Ναβουχοδονόσορ, και την ίδια την Ιουδαία, και την αγία πόλη, εννοώ βέβαια την Ιερουσαλήμ, μετέφερε στη χώρα του τους απογόνους του Ισραήλ, και διαχειρίστηκε με τέτοια εξουσία όσους είχε αιχμαλωτίσει, ώστε άλλους μεν να τους υποτάξει στον εαυτό του και να τους κρατά δεμένους, άλλους δε να τους χαρίζει σε άλλους και να τους πουλά, και να έχει γεμάτη τη χώρα και την πόλη του από αιχμαλώτους πολέμου. Γι' αυτόν τον λόγο λέει ότι: «Ο λέων άρπαξε τα επαρκή για τους σκύμνους του και έπνιξε για τους λέοντές του και γέμισε τη φωλιά του με θηράματα και το κατοικητήριό του με αρπαγές».

Πολλοί οδηγήθηκαν στην πτώση εξαιτίας του χρυσού, και η καταστροφή τους βρέθηκε μπροστά στο πρόσωπό τους. Αποτελεί πρόσκομμα για όσους θυσιάζουν σε αυτό, και κάθε άφρονας θα αιχμαλωτιστεί από αυτό.» «Όπως θήραμα των λιονταριών είναι τα άγρια γαϊδούρια στην έρημο, έτσι και οι φτωχοί αποτελούν βοσκή των πλουσίων. Όταν σφάλλει ο πλούσιος, έχει πολλούς υπερασπιστές· λέει λόγια ανάρμοστα, και όμως τον δικαιώνουν. Μίλησε ο πλούσιος, και όλοι σιώπησαν, και εξύψωσαν τον λόγο του μέχρι τα σύννεφα.» «Ανάλογα με τη δύναμη του ανθρώπου, τέτοιος είναι και ο θυμός του, και ανάλογα με τον πλούτο του θα υψώσει την οργή του.» «Μακάριος είναι ο πλούσιος που βρέθηκε άμεμπτος, και ο οποίος δεν πορεύθηκε οπίσω από τον χρυσό. Ποιος είναι αυτός; Και θα τον μακαρίσουμε. Διότι έπραξε θαυμαστά έργα ανάμεσα στον λαό του.