Παρῆλθεν ἐκεῖνα πάντα ὡς σκιὰ, καὶ ὡς ἀγγελία παρατρέχουσα, ὡς ναῦς διερχομένη, κυμαινόμενον ὕδωρ· ἧς διαβάσης, οὐκ ἔστιν ἴχνος εὑρεῖν, οὐδὲ ἀτραπὸν πορείας αὐτῆς ἐν κύμασιν· ἢ ὡς ὀρνέου διϊπτάντος ἀέρα, οὐδὲν εὑρίσκεται τεκμήριον πορείας.» «Πᾶσα σὰρξ ὡς ἱμάτιον παλαιοῦται, ὡς φύλλον θᾶλλον ἐπὶ δένδρου δασέος, τὰ μὲν καταβάλλει, ἄλλα δὲ φύει. Οὕτως γενεὰ σαρκὸς καὶ αἵματος.» «Ἄνθρωποι πάντες, γῆ καὶ σποδός.» «Ξένοι καὶ παρεπίδημοί ἐσμεν ἐπὶ γῆς.» «Ἀριθμὸς ἡμερῶν ἀνθρώπου, πολλὰ ἔτη ἑκατόν· ὡς σταγὼν ὕδατος ἀπὸ θαλάσσης, καὶ ψῆφος ἄμμου, οὕτως ὀλίγα ἔτη ἐν ἡμέραις αἰῶνος.» «Οὐδὲν εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, δῆλον ὅτι οὐδὲν ἐξενεγκεῖν δυνάμεθα.» «Ποία ζωὴ ἡμῶν ἐστιν; ἀτμὴ γάρ ἐστιν ἡ πρὸς ὀλίγον φαινομένη, ἔπειτα καὶ ἀφανιζομένη.» Ὁδὸς ὁ βίος εἴρηται διὰ τὴν πρὸς τὸ τέλος ἑκάστου τῶν γεννηθέντων ἔπειξιν. Ὥσπερ γὰρ οἱ ἐν τοῖς πλοίοις καθεύδοντες, αὐτομάτως ὑπὸ τοῦ πνεύματος ἐπὶ λιμένας ἕλκονται, κἂν αὐτοὶ μὴ αἰσθάνωνται ἀλλ᾽ ὁ δρόμος αὐτῆς πρὸς τὸ τέλος ἐπείγει· οὕτω καὶ ἡμεῖς, τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς ἡμῶν παραῤῥέοντος, οἷόν τινι κινήσει συνεχεῖ καὶ ἀπαύστῳ πρὸς τὸ οἰκεῖον ἕκαστος τὸ πέρας τῷ λανθάνοντι δρόμῳ τῆς ζωῆς ἡμῶν κατεπειγόμεθα. Οἷον καθεύδεις; καὶ ὁ χρόνος σε παρατρέχει. Ἐγρήγορας, καὶ ἄσχολος εἶ τὴν διάνοιαν; ἀλλ᾽ ὅμως ἡ ζωὴ δαπανᾶται, κἂν τὴν αἴσθησιν διαφεύγῃ.
Μετάφραση
«Όλα εκείνα παρήλθαν σαν σκιά, και σαν είδηση που περνά γρήγορα, σαν πλοίο που διασχίζει κυματισμένο νερό, του οποίου, αφού περάσει, δεν είναι δυνατόν να βρεθεί κανένα ίχνος, ούτε το μονοπάτι της πορείας του μέσα στα κύματα· ή σαν το πουλί που πετά μέσα στον αέρα, και δεν βρίσκεται κανένα σημάδι της πορείας του.» «Κάθε σάρκα παλιώνει σαν ένδυμα, όπως το χλωρό φύλλο πάνω σε ένα πυκνόφυλλο δέντρο, άλλα πέφτουν και άλλα φυτρώνουν. Έτσι είναι η γενεά της σάρκας και του αίματος.» «Όλοι οι άνθρωποι είναι χώμα και στάχτη.» «Ξένοι και παρεπίδημοι είμαστε πάνω στη γη.» «Ο αριθμός των ημερών του ανθρώπου είναι το πολύ εκατό έτη· σαν σταγόνα νερού από τη θάλασσα και σαν κόκκος άμμου, τόσο λίγα είναι τα έτη του μέσα στις ημέρες της αιωνιότητας.» «Τίποτα δεν φέραμε στον κόσμο, και είναι φανερό ότι τίποτα δεν μπορούμε να πάρουμε μαζί μας.» «Ποια είναι η ζωή μας; Διότι είναι ατμός που εμφανίζεται για λίγο και έπειτα εξαφανίζεται.» Ο βίος έχει ονομαστεί οδός, εξαιτίας της σπουδής καθενός από αυτούς που έχουν γεννηθεί προς το τέλος του. Διότι, όπως ακριβώς εκείνοι που κοιμούνται μέσα στα πλοία, οδηγούνται αυτόματα από τον άνεμο στα λιμάνια, ακόμη και αν οι ίδιοι δεν το αντιλαμβάνονται, αλλά η πορεία του πλοίου σπεύδει προς το τέλος της· έτσι και εμείς, καθώς ο χρόνος της ζωής μας παραρρέει, σαν με μια συνεχή και ακατάπαυστη κίνηση, κατεπειγόμαστε ο καθένας προς το δικό του τέλος μέσα από τον αδιόρατο δρόμο της ζωής μας. Για παράδειγμα, κοιμάσαι; Και όμως ο χρόνος σε προσπερνά. Είσαι ξύπνιος, και ο νους σου είναι απασχολημένος; Αλλά και πάλι η ζωή αναλώνεται, έστω και αν αυτό διαφεύγει από την αντίληψή σου.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες