Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 16:21

Του ιδίου Αθανασίου, αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, στο: «ενώ δε αυτός πορευόταν, έστρωναν τα ιμάτιά τους στον δρόμο»· «το δε περισσότερο πλήθος» χαιρόταν «με χαρά μεγάλη» και έκραζε: «ωσαννά εν τοις υψίστοις». Εάν εξετάσουμε το καθένα από τα γεγονότα που συνέβησαν από την αρχή, είναι άπειρα. Εάν, λοιπόν, κανείς δεν μπορεί να συγκρατήσει στη μνήμη του όσα βλέπονται και όσα έγιναν από τον Θεό, πώς θα μπορούσε κάποιος να κατανοήσει τα κρυμμένα Του; «Διότι τα περισσότερα», λέει, «από τα έργα του Θεού είναι απόκρυφα». Επομένως, υπάρχουν έργα του Θεού αόρατα τα οποία τυγχάνουν «απόκρυφα», για τα οποία και ο θεσπέσιος Απόστολος συμμαρτυρεί λέγοντας: «διότι τα αόρατα αυτού γνωρίσματα από την κτίση του κόσμου βλέπονται καθαρά, επειδή κατανοούνται μέσω των δημιουργημάτων». Διότι, αληθώς, «πόσο ανεξερεύνητα είναι τα κρίματά του και ανεξιχνίαστες οι οδοί του». Γι' αυτό, άλλωστε, και ο προφήτης, συμμεριζόμενος την ίδια γνώμη, έλεγε: «κατενόησα τα έργα σου και έμεινα έκθαμβος». Ας ζητήσουμε, λοιπόν, και εμείς «πρώτα τη βασιλεία του, και» έτσι «όλα αυτά θα μας προστεθούν»· διότι έτσι διδάσκει και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός στα Ευαγγέλια, λέγοντας: «ζητείτε και θα βρείτε».

Και γενικά, όλα όσα έχουν ειπωθεί για τον Ιούδα θα βρεις ότι προφητεύουν την παρουσία του Σωτήρος. Διότι ο φιλομαθής, διαβάζοντας λίγο λίγο, μπορεί να κατανοήσει τα όσα έχουν ειπωθεί γι' αυτόν. Για να μην διηγούμαστε όμως ολόκληρη την ιστορία, ας ακούσουμε τον Απόστολο που λέει: «διότι είναι πρόδηλο ότι εκ της φυλής Ιούδα ανέτειλε ο Κύριός μας». Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο συνέβησαν όσα συνέβησαν, για να καταστήσουν φανερό τον Δημιουργό μέσω του δικού του έργου. Διότι ποιος, βλέποντας ένα πλοίο να κατευθύνεται άριστα, δεν αναλογίζεται τον κυβερνήτη; Και βλέποντας ένα άρμα να προχωρά ομαλά και να καθοδηγείται με επιδέξια ηνία, δεν σκέπτεται τον ηνίοχο; Εάν λοιπόν αυτά ισχύουν στα ανθρώπινα έργα, τι θα μπορούσαμε να πούμε για τα παράδοξα του Σωτήρος; Διότι βλέπουμε τα φοβερά και παράδοξα δημιουργήματά του· όπως τις τρικυμίες της θάλασσας και τις κινήσεις των ανέμων που προσκρούουν σε αυτήν, τον κύκλο του ήλιου, την πορεία της σελήνης και τη διάταξη των αστέρων. Και ποιος δεν φοβήθηκε, όταν «το καταπέτασμα του ναού σχίστηκε από πάνω έως κάτω», όταν ο ήλιος, μη αντέχοντας το ανοσιούργημα, από φόβο απέσυρε το φως του, ή όταν «οι πέτρες σχίστηκαν και τα μνημεία ανοίχτηκαν» και οι αναπαυόμενοι νεκροί αναστήθηκαν και οι εχθροί φοβήθηκαν από το πρόσωπό του; Γι' αυτό και παρά τη θέλησή τους ομολογούσαν ότι «αληθώς Υιός Θεού ήταν ούτος». Και γενικά «τα περισσότερα από τα έργα του είναι απόκρυφα». «

Έτσι λοιπόν και τον πρώτο άνθρωπο εκείνος ο πονηρός δαίμονας τον κατακρήμνισε, στερώντας τον και από τη γνώση που ήδη είχε, με την ελπίδα μιας μεγαλύτερης γνώσης. Γι' αυτό και κάποιος σοφός προτρέπει λέγοντας: «Μην αναζητάς πράγματα ανώτερα από τις δυνάμεις σου και μην ερευνάς τα βαθύτερά σου· όσα σου προστάχθηκαν, αυτά να συλλογίζεσαι· διότι τα περισσότερα από τα έργα του παραμένουν απόκρυφα»· και πάλι: «Σου υποδείχθηκαν πράγματα που ξεπερνούν την ανθρώπινη σύνεση». Αυτό δε το είπε για να παρηγορήσει εκείνον που δυσφορεί και ταράζεται επειδή δεν τα γνωρίζει όλα. Διότι, λέει, και αυτά ακόμη που σου επιτράπηκε να γνωρίζεις, υπερβαίνουν σε μεγάλο βαθμό τη σύνεσή σου· επειδή δεν τα ανακάλυψες από μόνος σου, αλλά τα διδάχθηκες από τον Θεό. Αρκέσου, λοιπόν, στον πλούτο που σου δόθηκε και μην επιζητάς περισσότερα, αλλά για όσα έλαβες να ευχαριστείς, μην αγανακτείς για όσα δεν έλαβες, και για όσα γνωρίζεις να δοξάζεις τον Θεό, χωρίς να σκανδαλίζεσαι για όσα δεν γνωρίζεις· διότι και τα δύο τα έπραξε ο Θεός επωφελώς, και άλλα μεν αποκάλυψε, άλλα δε τα κράτησε απρόσιτα, προνοώντας για τη δική σου σωτηρία. Ένας, λοιπόν, τρόπος θεογνωσίας, όπως είπα, είναι αυτός μέσω της κτίσεως, η ανάλυση του οποίου θα μπορούσε να καταναλώσει πολλές ημέρες.

Το σκοτάδι εδώ σημαίνει τη θλίψη. Και αυτό που λέει, είναι το εξής: Περικυκλώθηκα από τα δεινά, και είπα μέσα μου ότι τα δεινά θα με κυριεύσουν. Διότι αυτό σημαίνει το, «Το σκοτάδι θα με καταπατήσει». Κάποιος άλλος λέει, «Το σκοτάδι θα με σκεπάσει». «Και η νύχτα θα είναι φωτισμός στην απόλαυσή μου». Άλλος λέει, «Νύχτα φωτεινή γύρω μου». Τι σημαίνει όμως αυτό; Εγώ, λέει, αυτά μεν τα είπα, κρίνοντας αναλογικά από τη φύση των πραγμάτων· ξαφνικά όμως τα δεινά μεταβλήθηκαν σε αγαθά· μάλλον δε δεν μεταβλήθηκαν τα δεινά σε αγαθά, αλλά, ενώ παρέμεναν τα δεινά, εγώ απολάμβανα πολλή αγαθότητα. Διότι δεν είπε ότι «Η νύχτα εξαφανίστηκε», αλλά ότι «Η νύχτα ήταν φωτεινή»· δηλαδή, ενώ η νύχτα παρέμενε νύχτα —είναι δε φανερό ότι τα δεινά και οι συμφορές (διότι αυτά υποδηλώνει με το όνομα της νύχτας) δεν μπόρεσαν να με καταπατήσουν— έγινε μέσα στη νύχτα φως, δηλαδή, βοήθεια και προστασία για εμένα. Διότι τα αντίθετα μέσα στα αντίθετα και δημιουργούνται και φανερώνονται, όταν το θέλει ο Θεός. Ή μήπως δεν είδες και καμίνι να ανάβει και δροσιά να φυσά ανάμεσα, και ούτε το ένα να σβήνει ούτε η άλλη να ξηραίνεται, καθώς και χαλάζι και φλόγα μαζί; Από πού, λοιπόν, έγινε αυτό; Πες μου. Πώς συνέβη, θέλω να μάθω. Μάλλον, ούτε να μάθω τον τρόπο θέλω· διότι δεν είναι δυνατόν· πιστεύω όμως σε αυτό που έγινε, και προσκυνώ Εκείνον που το έπραξε. Διότι τα περισσότερα από τα έργα Του είναι απόκρυφα.