Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 18:25

4 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας

μνήσθητι καιρὸν λιμοῦ ἐν καιρῷ πλησμονῆς, πτωχείαν καὶ ἔνδειαν ἐν ἡμέραις πλούτου.

Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου

Πατερικά χωρία

1–4 από 4

Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τὴν ἐξορίαν τοῦ Ἰωάννου
Μνήσθητι γὰρ, φησὶ, καιρὸν λιμοῦ ἐν καιρῷ πλησμονῆς, πτωχείαν καὶ ἔνδειαν ἐν ἡμέρᾳ πλούτου. Ἂν γὰρ οὕτω διακείμενος ᾖς, τόν τε πλοῦτον μετὰ πολλῆς διοικήσεις τῆς σωφροσύνης, τήν τε πενίαν ἐπελθοῦσαν μετὰ πολλῆς οἴσεις τῆς ἀνδρείας.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι να θυμάσαι, λέγει, τον καιρό του λιμού κατά τον καιρό της αφθονίας, τη φτώχεια και την ένδεια κατά την ημέρα του πλούτου. Διότι, εάν έχεις τέτοια διάθεση, και τον πλούτο θα διαχειριστείς με πολλή σωφροσύνη, και τη φτώχεια, όταν έλθει, θα την υπομείνεις με πολλή ανδρεία.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τοὺς ἀνδριάντας
Τί γὰρ δεῖ τῆς πείρας, τῆς μνήμης ἡμᾶς σωφρονιζούσης; Ὥσπερ οὖν οὐκ ἀφῆκεν ἡμᾶς ὁ Θεὸς καταποντισθῆναι παρόντων τῶν λυπηρῶν, οὕτω μὴ ἀφῶμεν ἑαυτοὺς ἐκλυθῆναι παρελθόντων ἐκείνων. Παρεκάλεσεν ἡμᾶς ἀθυμοῦντας τότε, εὐχαριστήσωμεν αὐτῷ χαίροντες νῦν· παρεμυθήσατο ὀδυνωμένους καὶ οὐ προέδωκε, μὴ τοίνυν μηδὲ ἡμεῖς ἑαυτοὺς εὐθηνουμένους προδῶμεν, εἰς ῥᾳθυμίαν ἐκκλίνοντες· Μνήσθητι γὰρ καιρὸν λιμοῦ, φησὶν, ἐν ἡμέρᾳ πλησμονῆς. Μνησθῶμεν οὖν καιρὸν πειρασμοῦ καὶ ἡμεῖς ἐν ἡμέρᾳ ἀνέσεως· καὶ ἐπὶ τῶν ἁμαρτημάτων δὲ τὸ αὐτὸ τοῦτο ποιῶμεν. Κἂν ἁμάρτῃς καὶ συγχωρήσῃ σοι τὴν ἁμαρτίαν ὁ Θεὸς, τὴν μὲν συγχώρησιν δέξαι καὶ εὐχαρίστησον, τῆς δὲ ἁμαρτίας μὴ ἐπιλάθῃ, οὐχ ἵνα σαυτὸν κατατρύχῃς τῷ λογισμῷ, ἀλλ᾽ ἵνα τὴν ψυχὴν παιδεύσῃς μὴ σκιρτᾷν μηδὲ περιπίπτειν πάλιν τοῖς αὐτοῖς. Οὕτω καὶ ὁ Παῦλος ἐποίησεν· εἰπὼν γὰρ ὅτι, Πιστόν με ἡγήσατο θέμενος εἰς διακονίαν, ἐπήγαγε, Τὸν πρότερον ὄντα βλάσφημον παὶ διώκτην καὶ ὑβριστήν. Ἐκπομπευέσθω, φησὶν, ὁ βίος τοῦ οἰκέτου, ἵνα φανῇ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Δεσπότου.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Διότι τι ανάγκη υπάρχει από τη δοκιμασία, εφόσον η μνήμη μάς συνετίζει; Όπως, λοιπόν, δεν μας άφησε ο Θεός να καταποντιστούμε, όταν ήταν παρόντα τα λυπηρά, έτσι ας μην αφήσουμε κι εμείς τους εαυτούς μας να χαλαρώσουν, τώρα που εκείνα έχουν παρέλθει. Μας παρηγόρησε όταν χάναμε το θάρρος μας τότε, ας Τον ευχαριστήσουμε χαίροντας τώρα· μας παρηγόρησε όταν πονούσαμε και δεν μας εγκατέλειψε, ας μην προδώσουμε λοιπόν ούτε κι εμείς τους εαυτούς μας τώρα που ευημερούμε, ρέποντας προς τη ραθυμία. Διότι, «Να θυμάσαι», λέει, «τον καιρό της πείνας σε ημέρα αφθονίας». Ας θυμηθούμε, λοιπόν, κι εμείς τον καιρό του πειρασμού σε ημέρα ανέσεως. Το ίδιο ακριβώς ας κάνουμε και ως προς τα αμαρτήματα. Ακόμη κι αν αμαρτήσεις και ο Θεός σού συγχωρήσει την αμαρτία, τη μεν συγχώρηση δέξου την και ευχαρίστησε, την αμαρτία όμως μην την ξεχάσεις, όχι για να καταπονείς τον εαυτό σου με τον λογισμό, αλλά για να διαπαιδαγωγήσεις την ψυχή σου να μην αποχαλινώνεται ούτε να περιπίπτει πάλι στα ίδια. Έτσι έπραξε και ο Παύλος. Διότι, αφού είπε ότι «Με θεώρησε πιστό, θέτοντάς με σε διακονία», πρόσθεσε, «εμένα, που προηγουμένως ήμουν βλάσφημος, διώκτης και υβριστής». Ας εκτίθεται, λέει, ο βίος του δούλου, για να φανεί η φιλανθρωπία του Δεσπότη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος Εἰς τοὺς Ψαλμούς
Ἀλλ᾽ οὐχ ὁ Ἰὼβ οὕτως· ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ εὐημερίᾳ καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν δυσημερίαν ἤλπιζε· διὸ καὶ ἔλεγε· Φόβος γὰρ, ὃν ἐφοβούμην, ἦλθέ μοι, καὶ ὃν ἐδεδοίκειν, συνήντησέ μοι. Οὔτε εἰρήνευσα, οὔτε ἡσύχασα, οὔτε ἀνεπαυσάμην· ἦλθε δέ μοι ὀργή. Διὸ καὶ ἕτερος ἔλεγε· Μνήσθητι καιροῦ λιμοῦ ἐν καιρῷ πλησμονῆς, πτωχείας καὶ ἐνδείας ἐν ἡμέρᾳ πλούτου. Ἀλλ᾽ οὗτος καθάπαξ διαφθαρεὶς, οὐ τὰ ἀνθρώπινα ἐπισκέπτεται, ἀλλ᾽ ἀκίνητα αὐτῷ εἶναι νομίζει διὰ τῆς εὐπραγίας· ὅπερ ἐσχάτης ἀνοίας καὶ διαφθορᾶς ὑπόθεσις, καὶ ἐξωλείας ἐστὶν ἀφορμή. Μὴ δὴ μακάριζε τοὺς πλουτοῦντας, τοὺς τῶν ἐχθρῶν περιγινομένους, τοὺς ἐπαινουμένους ἐπὶ τούτοις. Μεγάλα γὰρ ταῦτα βάραθρα καὶ κρημνοὶ τοῖς οὐ προσέχουσι, πρὸς αὐτὸν καταῤῥίπτοντα τῆς ἀσεβείας τὸν πυθμένα. Οὗ ἀρᾶς τὸ στόμα αὐτοῦ γέμει, καὶ πικρίας, καὶ δόλου. Ὑπὸ τὴν γλῶσσαν αὐτοῦ κόπος καὶ πόνος. Ἄλλος, Ἀνωφελές. Ἐγκάθηται ἐνέδρα μετὰ πλουσίων ἐν ἀποκρύφοις, τοῦ ἀποκτεῖναι ἀθῶον. Ἄλλος, Ἐνεδρεύων παρὰ τὰς αὐλάς. Οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ εἰς τὸν πένητα ἀποβλέπουσιν. Ἐνεδρεύει ἐν ἀποκρύφῳ ὡς λέων ἐν τῇ μάνδρᾳ αὐτοῦ. Ἄλλος, Ὡς ἐν τῷ περιφράγματι αὐτοῦ. Ἐνεδρεύει τοῦ ἁρπάσαι πτωχὸν, ἁρπάσαι πτωχὸν ἐν τῷ ἑλκύσαι αὐτόν. Ἄλλος, Ἐν ἑλκυσμῷ αὐτοῦ. Ἐν τῇ παγίδι αὐτοῦ ταπεινώσει αὐτόν. Ἄλλος, Ἐν τῇ σαγήνῃ. Κύψει καὶ πεσεῖται ἐν τῷ αὐτὸν κατακυριεῦσαι τῶν πενήτων.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αλλ' ο Ιώβ δεν ήταν έτσι· αντίθετα, και στην περίοδο της ευημερίας του περίμενε κάθε μέρα τη δυστυχία· γι' αυτό και έλεγε: «Διότι ο φόβος τον οποίο φοβόμουν μου ήρθε, και εκείνο που έτρεμα με συνάντησε. Ούτε ειρήνευσα, ούτε ησύχασα, ούτε αναπαύθηκα· αλλά μου ήρθε οργή». Γι' αυτό και κάποιος άλλος έλεγε: «Να θυμάσαι τον καιρό της πείνας στον καιρό της αφθονίας, τη φτώχεια και τη στέρηση κατά την ημέρα του πλούτου». Αλλά αυτός, έχοντας εντελώς διαφθαρεί, δεν αναλογίζεται τα ανθρώπινα, αλλά νομίζει, εξαιτίας της ευημερίας του, ότι του είναι αμετακίνητα· πράγμα που αποτελεί υπόθεση έσχατης ανοησίας και διαφθοράς, και είναι αφορμή ολοκληρωτικής καταστροφής. Μη λοιπόν καλοτυχίζεις όσους πλουτίζουν, όσους επικρατούν των εχθρών τους, όσους επαινούνται για αυτά. Διότι αυτά είναι μεγάλα βάραθρα και γκρεμοί για όσους δεν προσέχουν, που τους κατακρημνίζουν στον ίδιο τον πυθμένα της ασέβειας. Του οποίου το στόμα είναι γεμάτο κατάρες, πικρία και δόλο. Κάτω από τη γλώσσα του υπάρχει κόπος και πόνος. Άλλος: Ανωφελές. Στήνει καρτέρι μαζί με πλουσίους σε απόκρυφα μέρη, για να σκοτώσει τον αθώο. Άλλος: Ενεδρεύοντας κοντά στις αυλές. Τα μάτια του προσηλώνονται στον φτωχό. Παραμονεύει σε κρυφό μέρος σαν το λιοντάρι στη φωλιά του. Άλλος: Σαν μέσα στο περίφραγμά του. Στήνει ενέδρα για να αρπάξει τον φτωχό, να αρπάξει τον φτωχό τραβώντας τον κοντά του. Άλλος: Με το τράβηγμά του. Μέσα στην παγίδα του θα τον ταπεινώσει. Άλλος: Μέσα στο δίχτυ. Θα σκύψει και θα πέσει, για να μπορέσει να κατακυριεύσει τους φτωχούς.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες
Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός Ἱερὰ παράλληλα
Ἄξιόν σοι τῆς σπορᾶς τὸ θέρος. Πικρίαν ἔσπειρας, δρέπου τὰ δράγματα. ΤΙΤΛ. ΙΑʹ. —Περὶ εὐπραγίας, καὶ δυσπραγίας· καὶ ὅτι οὐ χρὴ ἐπαίρεσθαι ἐν ταῖς εὐπραγίαις, καὶ συστέλλεσθαι ἐν τῇ δυσπραγίᾳ. «Πλοῦτον καὶ πενίαν μή μοι δῷς· σύνταξον δέ μοι τὰ δέοντα καὶ τὰ αὐταρκῆ, ἵνα μὴ πλησθεὶς, ψευδὴς γένωμαι, καὶ εἴπω, Τίς με ὁρᾷ; ἢ πενηθεὶς κλέψω, καὶ ὀμόσω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ.» «Ἐν ἡμέρᾳ ἀγαθῶν μὴ ἀμνημονήσῃς κακῶν, καὶ ἐν ἡμέρᾳ κακῶν, μὴ ἀμνημονήσῃς ἀγαθῶν.» «Μνήσθητι καιρὸν λιμοῦ ἐν καιρῷ πλησμονῆς· πτωχείαν καὶ ἔνδειαν ἐν ἡμέρᾳ πλούτου. Ἀποπρωΐθεν ἕως ἑσπέρας μεταβαλεῖ καιρός· καὶ πάντα ἐστὶ ταχινὰ ἔναντι Κυρίου. Ἄνθρωπος γὰρ σοφὸς ἐν παντὶ εὐλαβηθήσεται.» «Ἐν ἀγαθοῖς ἀνδρὸς οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ ἐν λύπῃ, καὶ ἐν κακοῖς αὐτοῦ καὶ ὁ φίλος διαχωρισθήσεται.» «Πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι, δέξαι, καὶ ἐν ἀλαλάγματι ταπεινώσεώς σου μακροθύμησον, ὅτι δοκιμάζεται ἐν πυρὶ χρυσὸς, καὶ ἄνθρωποι δεκτοὶ ἐν καμίνῳ ταπεινώσεως.» Κυβερνήτου χρεία, ἵνα καὶ ἐν γαλήνῃ τοῦ βίου πάντων αὐτῷ κατὰ ῥοῦν προϊόντων, τὰς μεταβολὰς ἐκδέχηται, καὶ μὴ ὡς ἀθανάτοις ἐπαναπαύηται τοῖς παροῦσι, καὶ ἐν ταῖς σκυθρωποτέραις καταστάσεσι μὴ ἀπελπίζῃ ἑαυτὸν, μηδὲ τῇ περισσοτέρᾳ λύπῃ καταποθεὶς ὑποβρύχιος φέρηται. Οὔτε γὰρ ὑγεία σώματος, οὔτε νεότητος ἄνθος, οὔτε εὐθήνεια οἴκου, οὐχ ἡ λοιπὴ τοῦ βίου εὐημερία ἐπιπολὺ διαμένει.
Άνοιγμα στο Αναγνωστήριο
Μετάφραση
Αντάξιος της σποράς σου είναι ο θερισμός. Πίκρα έσπειρες, θέριζε τα δεμάτια της. ΤΙΤΛΟΣ ΙΑʹ. — Περί ευπραγίας και δυσπραγίας· και ότι δεν πρέπει να υπερηφανευόμαστε στην ευπραγία, ούτε να καταρρακωνόμαστε στη δυσπραγία. «Πλούτο και φτώχεια μην μου δώσεις· χορήγησέ μου μόνο τα αναγκαία και τα επαρκή, ώστε, αφού χορτάσω, να μη γίνω ψεύτης και πω: Ποιος με βλέπει; ή, αν φτωχύνω, να μην κλέψω και ορκιστώ στο όνομα του Θεού.» «Σε ημέρα αγαθών μην ξεχνάς τα κακά, και σε ημέρα κακών μην ξεχνάς τα αγαθά.» «Να θυμάσαι τον καιρό της πείνας στον καιρό της αφθονίας· τη φτώχεια και τη στέρηση στην ημέρα του πλούτου. Από το πρωί έως το βράδυ ο καιρός μεταβάλλεται· και τα πάντα περνούν γρήγορα ενώπιον του Κυρίου. Διότι ο σοφός άνθρωπος σε καθετί θα δείξει προσοχή.» «Στην ευημερία του ανθρώπου, οι εχθροί του λυπούνται, και στη δυστυχία του ακόμη και ο φίλος θα απομακρυνθεί.» «Παν ό,τι σου συμβεί, δέξου το, και στις μεταβολές της ταπείνωσής σου δείξε μακροθυμία, διότι ο χρυσός δοκιμάζεται στη φωτιά, και οι εκλεκτοί άνθρωποι στο καμίνι της ταπείνωσης.» Υπάρχει ανάγκη από κυβερνήτη, ώστε ακόμη και στη γαλήνη της ζωής, όταν όλα βαίνουν ομαλά γι' αυτόν, να αναμένει τις μεταβολές, και να μην επαναπαύεται στα παρόντα σαν να είναι αθάνατα, αλλά και στις πιο σκοτεινές καταστάσεις να μην απελπίζεται, ούτε, καταβροχθισμένος από την υπερβολική λύπη, να καταποντίζεται στον βυθό. Διότι ούτε η υγεία του σώματος, ούτε το άνθος της νεότητας, ούτε η ευπορία του οίκου, ούτε η υπόλοιπη ευημερία του βίου παραμένουν για πολύ καιρό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες