Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 19:1

Εάν προσφερθεί η ευκαιρία για ένα ποτήρι κρασί, μετά την προσευχή πήγαινε γρήγορα στο κελί σου, και αφού κλείσεις τη θύρα, να ευχαριστείς τον Κύριο που έχει προνοήσει και προνοεί. Διότι το να πολλαπλασιάζεις τα λόγια μετά το γεύμα, γεννά πτώσεις και συντριβές. Ο μέθυσος άνθρωπος πράττει και λέει το βράδυ όσα δεν πρέπει, και το πρωί μετανοεί· και αν ξαναβρεί κρασί, πάλι κάνει τα ίδια. Εάν πειραστείς μία φορά, φυλάξου στο εξής. Διότι είναι γραμμένο: εκείνος που έχει γεννηθεί από τον Θεό φυλάει τον εαυτό του, και ο πονηρός δεν τον αγγίζει. Μην πίνεις κρασί μέχρι να μεθύσεις, αγαπητέ, ακόμη και αν σε πιέζουν οι παρόντες φίλοι σου· διότι εάν σε νικήσει το κρασί, πρώτοι από όλους εκείνοι που σε προέτρεψαν θα σκανδαλιστούν μαζί σου. Πρόσεχε δε πάρα πολύ μήπως κατακυριευθείς από τη λήθη. Κοπιάζει ο γαστρίμαργος και ταλαιπωρείται για να γεμίσει την κοιλιά του με φαγητά· και αφού φάει, υποφέρει κατά την πέψη· ενώ την εγκράτεια ακολουθεί η υγεία και η νηφαλιότητα. Ο περιφερόμενος μοναχός δεν θα μείνει αλώβητος, εάν δεν βρίσκεται σε πνευματική εγρήγορση· ενώ εκείνος που υπομένει στον τόπο όπου κλήθηκε, θα βρει περισσότερη ανάπαυση. Εκείνος που περιφρονεί τα λίγα, σιγά-σιγά θα πέσει, και η οκνηρία σιγά-σιγά γεννά ακούσια φτώχεια. Μην απορρίπτεις τη νουθεσία των αγίων ανδρών, ακόμη και αν είσαι γνώστης των πνευματικών· διότι και αυτό είναι καρπός της γνώσης. Είναι πνευματική ήττα για τον μοναχό να συμμετέχει σε φατρία, και ο μισθός του είναι η λύπη και η μεταμέλεια. Είναι γραμμένο: όταν οι δίκαιοι εγκωμιάζονται, οι λαοί θα ευφρανθούν, ενώ το όνομα των ασεβών σβήνει.

ΤΙΤΛΟΣ Ε΄. —Περί μεθυόντων. «Ο γιος του Άδερ, πίνοντας και μεθώντας, ο ίδιος και τριάντα δύο βασιλιάδες σύμμαχοι μαζί του. Βγήκαν δε και οι υπηρέτες των χωρών, και έφυγε η Συρία.» «Μην είσαι οινοπότης. Διότι κάθε μέθυσος και πόρνος θα φτωχύνει.» «Όποιος ευχαριστείται περνώντας τον χρόνο του με κρασιά, στα δικά του οχυρώματα θα αφήσει ατιμία.» «Σε ποιον ταιριάζει το αλίμονο; σε ποιον ο θόρυβος; σε ποιον οι καταδίκες; σε ποιον οι αηδίες και οι φλυαρίες; σε ποιον τα μάταια συντρίμματα; ποιανού τα μάτια είναι πελιδνά; Όχι σε εκείνους που χρονοτριβούν στα κρασιά; όχι σε εκείνους που αναζητούν πού γίνονται συμπόσια; Μη μεθάτε με κρασί, αλλά να συναναστρέφεστε με δίκαιους ανθρώπους. Διότι εάν προσηλώσεις τα μάτια σου στις φιάλες και τα ποτήρια, ύστερα θα περπατάς πιο γυμνός και από την ύπαιθρο.» «Είναι προτιμότερο να πάει κανείς σε σπίτι πένθους, παρά να πάει σε σπίτι συμποσίου.» «Συνέλθετε από τη μέθη, εσείς που μεθάτε από το κρασί, και κλάψτε, όλοι εσείς που πίνετε κρασί μέχρι να μεθύσετε, διότι έχει αφαιρεθεί από το στόμα σας η ευφροσύνη και η χαρά.» «Αλίμονο σε εκείνους που σηκώνονται το πρωί και επιδιώκουν τα μεθυστικά ποτά, σε εκείνους που παραμένουν μέχρι αργά. Διότι το κρασί θα τους κατακάψει. Διότι πίνουν το κρασί με συνοδεία κιθάρας και ψαλτηρίου, τυμπάνων και αυλών, ενώ δεν κοιτάζουν τα έργα του Θεού.» «Ο μέθυσος εργάτης δεν πρόκειται να πλουτίσει.» «Ο πολύς οίνος φέρνει πικρία στην ψυχή. Η μέθη πληθαίνει τον θυμό του άφρονα προκαλώντας προσκόμματα, μειώνοντας τη δύναμή του και προκαλώντας τραύματα.» «Μεγάλη οργή είναι η μέθυση γυναίκα.» «

Επειδή, λοιπόν, άλλοι μεν με την πρόφαση της μετάνοιας παραμένουν σκόπιμα στα κακά, άλλοι δε, επειδή δεν πιστεύουν ότι υπάρχει μετάνοια, έχοντας απελπιστεί, παρέδωσαν τους εαυτούς τους στον διάβολο, και για τους δύο το πάθος είναι πονηρό και δυσίατο. Γι' αυτό η αλήθεια προσφέρει σε όλους την κατάλληλη βοήθεια λέγοντας: «Μετανοείτε, γιατί πλησίασε η βασιλεία των ουρανών», ώστε ούτε οι πνευματικοί και όσοι βρίσκονται σε πνευματική προκοπή να αμελήσουν αυτό το πρόσταγμα, προφυλάσσοντας, ας πούμε, τον εαυτό τους στα λεπτά και μικρά πράγματα, γιατί λέει: «Εκείνος που περιφρονεί τα μικρά, σιγά-σιγά θα πέσει». Και μην πεις: Πώς είναι δυνατόν ο πνευματικός άνθρωπος να πέσει; Όσο παραμένει τέτοιος, δεν πέφτει. Όταν όμως αποδεχθεί κάτι μικρό από τα αντίθετα και παραμείνει σε αυτό αμετανόητος, αυτό ακριβώς το μικρό, αφού χρονίσει και αυξηθεί, δεν ανέχεται πλέον να βρίσκεται μαζί του μεμονωμένο, αλλά τον ελκύει προς τη δική του φύση, σαν σχοινί που τον τραβάει βίαια μέσω αυτής της μικρής εξοικείωσης.