Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 21:18

Εμείς όμως ας καταπιαστούμε με τα όσα ακολουθούν και μάλιστα με τη σειρά. Αφού λοιπόν φλυάρησε και μίλησε απερίσκεπτα για κάποια μικρά πράγματα στο μεταξύ, έπειτα συμβουλεύει τον βασιλιά: «Να συγκεντρωθούν τα παραπετάσματα που έχουν τέτοιες παραστάσεις και να διατεθούν για την ταφή των φτωχών, ενώ όσα είναι στους τοίχους με χρώματα να ασβεστωθούν». Έπειτα, στηλιτεύοντας και πάλι τη δική του φρενοβλάβεια, λέει: «Εκείνα όμως που έχουν ήδη ιστορηθεί σε ψηφιδωτά, επειδή είναι δύσκολη μια τέτοια αφαίρεση, αν μεν είναι δυνατόν να αφαιρεθούν, καλώς· αν όμως είναι αδύνατον, να αρκεστούμε στα προηγούμενα και κανείς πλέον να μη ζωγραφίζει έτσι». Τι θα πει, λοιπόν, κανείς απέναντι σε αυτά; Παρά ότι η σοφία του μωρού είναι λόγια ασυλλόγιστα; Σύμφωνα με όσα έχουν γραφτεί: «Και ο μωρός θα πει μωρίες, και η καρδιά του θα σκεφτεί μάταια πράγματα, ώστε να ξεστομίσει πλάνες ενώπιον του Κυρίου». Πώς δεν είναι αυτό δείγμα σκαιότητας και έσχατης παραφροσύνης; Να επιδείξει, δηλαδή, τόση σπουδή για την καθαίρεση των ιερών εικόνων, και όλα τα άλλα να εξαφανιστούν, ενώ να επιτρέπει τα ψηφιδωτά και μόνο να παραμένουν στη μορφή τους εξαιτίας μιας μικρής δυσκολίας· καίτοι θα έπρεπε μάλλον να ζητά να αφαιρεθούν αυτά, καθώς είναι περισσότερο ελκυστικά και θελκτικά σε σχέση με όσα έχουν ιστορηθεί με άλλο υλικό· διότι τα περισσότερα από αυτά έχουν τοποθετηθεί στα θυσιαστήρια, εκεί όπου τελείται η αναίμακτη θυσία, εξαιτίας των οποίων και βεβηλώνεται, όπως νομίζουν οι βέβηλοι, το άγιο.

Δεν βλέπεις, θεοφιλέστατε βασιλιά, ότι αυτό το έργο δεν αρμόζει στον Θεό; Γι' αυτό παρακαλώ, βασιλιά θεοσεβέστατε και εχθρέ της πονηρίας, ελέγχοντας κάθε πλάνη με τον ζήλο για τον Θεό που έχεις εν αληθεία, μέσω μιας αυστηρής σου νομοθεσίας που να ορίζει και πρόστιμο αν είναι δυνατόν —και πιστεύω ότι, αν το θελήσεις εν Θεώ, το μπορείς—, ώστε τα υφάσματα, όπου κι αν βρεθούν να φέρουν απεικονίσεις, έστω και ψευδώς, είτε αποστόλων είτε προφητών είτε του ίδιου του Κυρίου και Χριστού, αφού συγκεντρωθούν όλα από εκκλησίες ή βαπτιστήρια ή οικίες ή μαρτύρια, να τα διαθέσεις για την ταφή των φτωχών, ενώ όσα είναι ζωγραφισμένα με χρώματα στους τοίχους να ασπριστούν, και όσα έχουν ήδη παρασταθεί σε ψηφιδωτό. Επειδή όμως είναι δυσχερής μια τέτοια αφαίρεση, με τη σοφία που σου έχει δοθεί από τον Θεό να αποφασίσεις πώς θα διατάξεις: αν μεν είναι δυνατόν να αφαιρεθούν αυτά, θα ήταν καλό· αν όμως είναι αδύνατον, να αρκεστούμε στα όσα έχουν ήδη γίνει και κανείς πλέον να μην ζωγραφίζει με αυτόν τον τρόπο. Διότι και οι δικοί μας πατέρες δεν ζωγράφιζαν τίποτα άλλο παρά μόνο το σημείο του Χριστού, τον σταυρό, στις πόρτες τους και παντού. Τι θα μπορούσε λοιπόν να πει κανείς σε αυτά, παρά ότι «η σοφία του μωρού είναι λόγια ανεξέταστα», όπως έχει γραφτεί, και «ο μωρός θα μιλήσει μωρά και η καρδιά του θα νοήσει μάταια, για να πράξει τα άνομα και να λαλήσει προς τον Κύριο πλάνη».