Πατερικὲς ἀναφορὲς ἀνὰ βιβλικὸ ἐδάφιο
2 πατερικά χωρίαΌλες οι κατηγορίες γνησιότητας
ὡς ρομφαία δίστομος πᾶσα ἀνομία, τῇ πληγῇ αὐτῆς οὐκ ἔστιν ἴασις.Ανάγνωση ολόκληρου κεφαλαίου
1–2 από 2
Ὡς ῥομφαία δίστομος, πᾶσα ἁμαρτία» «Οὐκ εὐδοκεῖ ὁ ὕψιστος ἐν προσφοραῖς ἀσεβῶν.» «Ὡς ἀπὸ προσώπου ὄφεως φεῦγε ἀπὸ ἁμαρτίας.
«Σαν δίκοπη ρομφαία είναι κάθε αμαρτία»· «Δεν ευαρεστείται ο Ύψιστος με τις προσφορές των ασεβών.» «Να φεύγεις από την αμαρτία όπως από το πρόσωπο του φιδιού.»
Λεπτομέρειες
Τοῦ αὐτοῦ ἁγιωτάτου Φωτίου ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, ὁμιλία πρώτη εἰς τὴν ἔφοδον τῶν Ῥώς. Τί τοῦτο; τίς ἡ χαλεπὴ αὕτη καὶ βαρεῖα πληγὴ καὶ ὀργή; πόθεν ἡμῖν ὁ ὑπερβόρειος οὗτος καὶ φοβερὸς ἐπέσκηψε κεραυνός; ποῖα νέφη παθῶν πυκνωθέντα, τίνων δὲ κριμάτων σφοδραὶ παρατρίψεις τὴν ἀνυπόστατον ταύτην καθ’ ἡμῶν ἐξεπυρήνισαν ἀστραπήν; πόθεν ἡ βαρβαρικὴ αὕτη καὶ πυκνὴ καὶ ἀθρόα κατερράγη θάλασσα, οὐ καλάμην σίτου κείρουσα καὶ τὸν στάχυν συμπατάσσουσα, οὐδὲ κληματίδας ἀμπέλου μαστίζουσα καὶ τὸν καρπὸν ἄωρον τεμαχίζουσα, οὐδὲ φυτῶν τὰ στελέχη τύπτουσα καὶ τοὺς κλάδους διασχίζουσα, ὃ πολλοῖς πολλάκις μέτρον ἐπλήρωσεν ἐσχάτης κακώσεως, ἀλλ’ ἀνθρώπων αὐτῶν οἰκτρῶς τὰ σώματα συναλήθουσα καὶ τὸ γένος ἅπαν πικρῶς ὀλοθρεύουσα; πόθεν ἢ πῶς τῶν τηλικούτων καὶ τοσούτων κακῶν ὁ τρυγίας, ὅ, τι μὴ μεῖζον εἰπεῖν, ἐξεχύθη ἐφ’ ἡμᾶς; Ἆρ’ οὐ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ταῦτα πάντα ἦλθεν ἐφ’ ἡμᾶς; οὐκ ἔλεγχος ταῦτα καὶ ἀνάγραπτος θρίαμβος τῶν ἡμετέρων παραπτωμάτων; οὐχὶ δὲ καὶ τεκμηριοῖ τὸ τῶν παρόντων φοβερὸν τὰ τῶν μελλόντων φρικτὰ καὶ ἀδέκαστα δικαιωτήρια; οὐκ ἐλπὶς ἁπάντων ἡμῶν, μᾶλλον δὲ κοινὴ προκειμένη ὄψις, ἵνα μηδὲ τῆς συμφορᾶς τοῖς ἔπειτα πυρφόρος ἐκφύγῃ, μηκέτι μηδένα εἰς τὸ περιεῖναι ἐγκαταλειφθῆναι; Ὄντως ἐλασσονοῦσι φυλὰς ἁμαρτίαι καὶ ὡς ῥομφαία δίστομος πᾶσι τοῖς χρωμένοις αὐτῇ.
Του ιδίου αγιωτάτου Φωτίου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, ομιλία πρώτη για την επιδρομή των Ρως. Τι είναι αυτό; Ποια είναι αυτή η σκληρή και βαριά πληγή και οργή; Από πού έπεσε πάνω μας αυτός ο υπερβόρειος και φοβερός κεραυνός; Ποια σύννεφα παθών που πύκνωσαν, και ποιων αμαρτημάτων οι σφοδρές συγκρούσεις άναψαν και εξαπέλυσαν εναντίον μας αυτή την αβάσταχτη αστραπή; Από πού ξέσπασε αυτή η βαρβαρική, ορμητική και αθρόα θάλασσα, η οποία δεν θερίζει τις καλαμιές του σιταριού ούτε συντρίβει τα στάχυα, δεν μαστιγώνει τα κλήματα του αμπελιού ούτε κατακόβει τον άγουρο καρπό, ούτε χτυπά τους κορμούς των δέντρων και σχίζει τα κλαδιά, πράγμα που για πολλούς και πολλές φορές γέμισε το μέτρο της έσχατης κακοπάθειας, αλλά αλέθει οικτρά τα σώματα των ίδιων των ανθρώπων και εξολοθρεύει πικρά ολόκληρο το γένος; Από πού και πώς χύθηκε πάνω μας το κατακάθι τέτοιων και τόσων κακών, για να μην πω κάτι βαρύτερο; Άραγε, δεν ήρθαν όλα αυτά πάνω μας εξαιτίας των αμαρτιών μας; Δεν είναι αυτά έλεγχος και φανερή διαπόμπευση των παραπτωμάτων μας; Δεν αποτελεί το φοβερό στοιχείο των παρόντων απόδειξη για τα φρικτά και αδέκαστα μελλοντικά κριτήρια; Δεν είναι προσδοκία όλων μας, ή μάλλον κοινό θέαμα μπροστά μας, το να μην αφεθεί πλέον κανένας στη ζωή, ώστε ούτε αγγελιοφόρος να μη διασωθεί για να αναγγείλει τη συμφορά στους μεταγενέστερους; Όντως, οι αμαρτίες ελαττώνουν τους λαούς και γίνονται σαν δίκοπο σπαθί για όλους όσους τις διαπράττουν.
Λεπτομέρειες