Μᾶλλον δὲ καὶ ἐκεῖνος τὸ αὐτὸ τοῦτο αἰνίττεται, ὡς ὅταν λέγῃ· Τίς δώσει ἐπὶ τῶν χειλέων μου σφραγῖδα πανοῦργον; Δεῖ μὲν γὰρ καὶ τὰ παρ᾽ ἡμῶν εἰσφέρειν· διὸ δὴ καὶ ἐν τάξει προστάγματος αὐτὸ τέθεικε λέγων· Ποίησον θύραν καὶ μοχλόν. Δεῖ δὲ καὶ τὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ συμμαχίαν καλεῖν, ἵνα καὶ ἡ ἡμετέρα σπουδὴ εἰς ἔργον γένηται. Φυλάττωμεν τοίνυν τὸ στόμα διηνεκῶς, κλεῖν αὐτῷ τὸν λογισμὸν ἐπιτιθέντες, οὐχ ἵνα διηνεκῶς ᾖ κεκλεισμένον, ἀλλ᾽ ἵνα κατὰ καιρὸν ἀνοίγηται τὸν προσήκοντα.
Μετάφραση
Μάλλον δε και εκείνος αυτό ακριβώς υπονοεί, όπως όταν λέει: «Ποιος θα τοποθετήσει στα χείλη μου επιδέξια σφραγίδα;». Διότι πρέπει να συνεισφέρουμε και εμείς το δικό μας μέρος· γι' αυτό ακριβώς το έθεσε υπό τύπον προστάγματος, λέγοντας: «Κατασκεύασε θύρα και σύρτη». Πρέπει όμως να επικαλούμαστε και τη συμμαχία του Θεού, έτσι ώστε και η δική μας προθυμία να γίνει πράξη. Ας περιφρουρούμε, λοιπόν, το στόμα μας διαρκώς, τοποθετώντας σε αυτό ως κλειδί τον λογισμό, όχι για να παραμένει διαρκώς κλειστό, αλλά για να ανοίγει στον κατάλληλο καιρό.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες