Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 24:14

Κάποιος σοφός άνδρας, εννοώ τον Σειράχ, ο οποίος συνέγραψε την Πανάρετη Σοφία, προσωποποίησε τη σοφία και, επειδή δεν κατόρθωσε με ένα μόνο παράδειγμα ή με ένα μόνο φυτό να παραστήσει το κάλλος και το ύψος της, την ευωδία και τα άλλα γνωρίσματά της, περιήλθε, όσο του ήταν δυνατόν, όλα τα φυτά και συνέλεξε από το καθένα ό,τι ήταν το πλέον κατάλληλο και πρέπον για την παράστασή της. Έτσι τη σκιαγράφησε στους ανθρώπους, ώστε, αντλώντας από το ένα φυτό το κάλλος, από άλλο το ύψος και από τρίτο την ευωδία, και παίρνοντας, σαν από κάποιο θησαυροφυλάκιο, όχι όλα τα γνωρίσματα των φυτών, αλλά εκείνο που χρειαζόταν η εικόνα, να τους προετοιμάσει να σχηματίσουν κάποια έννοια αντάξια της σοφίας.

Εσύ 〈ρίζωσες,〉 Παρθένε, 〈σαν κέδρος στον Λίβανο·〉 διότι σαν παράδεισος του Κυρίου ανέδωσες 〈ευωδία.〉 Εσύ 〈σαν φοίνικας υψώθηκες〉 εν δόξη· διότι η οικουμένη έχει πληρωθεί από τη δική σου γλυκύτητα. Εσύ 〈σαν εύμορφη ελιά〉 πρόσφερες καρπό δόξας και το άνθος σου είναι άρωμα ευωδίας. Εσύ 〈σαν άμπελος εβλάστησες〉 τον βότρυ και η ευφροσύνη του οίνου σου πίνεται και δεν εξαντλείται. Εσύ 〈σαν λιβάνι,〉 δέχθηκες λιβάνι και 〈σαν εκλεκτή σμύρνα,〉 σου προσφέρθηκαν χρυσός και σμύρνα. Εσύ 〈σαν τερέβινθος άπλωσες τους κλάδους σου〉 και υπό τη σκέπη τους έσπευσαν να καταφύγουν τα πλανεμένα έθνη.

Νεοφύτου Πρεσβυτέρου Μοναχού και Εγκλείστου Περί του Αγίου Πνεύματος και εις την Αγίαν Πεντηκοστήν. «Το θείο Πνεύμα είναι αυτό που με εποίησε», όπως έχει γραφτεί, «και η πνοή του Παντοκράτορος είναι αυτή που με διδάσκει», με παρακινεί να μιλήσω περί αυτού όσο είναι δυνατόν· διότι, αν και προηγουμένως μιλήσαμε γι' αυτό σε άρρηκτη σύνδεση με τον Πατέρα και τον Υιό, εφόσον είναι και ενωμένο κατά τη φύση, ωστόσο με ωθούσε να μιλήσω και ιδιαιτέρως. Ανέβαλλα δε το εγχείρημα από φόβο, διότι υπάρχει φόβος σε αυτόν που αποτολμά να μιλήσει περί αυτού, και έχει ανάγκη από έναν εξαιρετικά ασφαλή και πολυόμματο νου, για να μην παρεκκλίνει· γι' αυτό ανέβαλλα κι εγώ μέχρι τώρα, προσμένοντας μήπως τυχόν έλθει ο καιρός «και ανθίσει η αμυγδαλιά και παχύνει η ακρίδα και διασκορπιστεί η κάπαρη» και ανυψωθεί ο φοίνικας και ο πλάτανος και δώσουν οσμή αρωμάτων ο ασπάλαθος και το κιννάμωμο.

Χαίρε, ελεήμον πάτερ Ιωάννη θεόληπτε, διότι όντας δίκαιος άνθισες σαν τον φοίνικα, και στις αυλές του Θεού, καρποφορώντας καρπούς ελεημοσύνης, έθρεψες τους πεινασμένους· γι' αυτό και υψώθηκες σαν τον φοίνικα, σαν τον κέδρο, σαν το κυπαρίσσι, και απλώθηκες σαν τον πλάτανο, και σαν τον ασπάλαθο έδωσες ευωδία αρωμάτων και ελέους· και ανεβαίνοντας δεν σταμάτησες, μέχρι που, ξεπερνώντας και τις ουράνιες αψίδες, έγινες ισοστάσιος των αγγέλων, με τους οποίους και ψάλλεις αγαλλιώμενος προς τον παντοκράτορα Θεό.

Χαίρε, θειότατε και πανάγιε πατέρα, καθώς αναδείχθηκες θείος μεγαλήτωρ και σε όλα λακωνικός εναντίον των παθών και των δαιμόνων, και αφού εμπέδωσες αυτές τις αρετές στους μαθητές σου, τους ανέδειξες νικητές των σαρκικών θελημάτων. Χαίρε, αξιοθαύμαστε πατέρα, διότι αφού φυτεύτηκες από την αρχή στην έρημο ως θείος βλαστός, ρίζωσες και αυξήθηκες, άνθισες και καρποφόρησες, υψώθηκες σαν φοίνικας, σαν κέδρος, σαν πλάτανος, έχτισες μέσα σε αυτήν πολυάριθμη φωλιά λογικών νεοσσών και την περιτείχισες με φράχτες θεοσέβειας. Τώρα όμως, αλίμονο στις συμφορές μου, καταστράφηκαν οι φράχτες, γκρεμίστηκε ο φραγμός, και όχι απλώς την λυμάνθηκε αγριόχοιρος του δάσους, αλλά και άθεα σκυλιά την κατέλαβαν και μας εκδίωξαν από εκεί εξαιτίας των αμαρτιών μας. Αλλά μην ξεχάσεις εντελώς τη μάνδρα σου και το ποίμνιό σου, ω πανσεβάσμιε πατέρα, ούτε να επιτρέψεις να δοθούν «τα άγια στους σκύλους», αλλά, επειδή έχεις παρρησία προς τον Κύριο, καθάρισε τη μάνδρα σου και συγκέντρωσε τα ποίμνιά σου. Αλλά αυτά μεν ας σταματήσουν εδώ.