Καὶ γὰρ οὐ δύναμαι τὴν γυναῖκα ταύτην ἀπὸ τῆς διανοίας ἐκβαλεῖν τῆς ἐμῆς· οὕτως αὐτῆς θαυμάζω τὴν εὐμορφίαν τῆς ψυχῆς, καὶ τὸ κάλλος τῆς διανοίας. Φιλῶ γὰρ ὀφθαλμοὺς δακρύοντας ἐν εὐχαῖς, διὰ παντὸς μελετῶντας. καὶ χείλη, καὶ στόμα οὐκ ἐπιτρίμμασί τισιν ἐρυθραινόμενον, ἀλλ᾽ εὐχαριστίᾳ τῇ πρὸς τὸν Θεὸν καλλωπιζόμενον, οἷον ἦν τὸ ταύτης· ἣν θαυμάζω μὲν ὅτι ἐφιλοσόφησε, θαυμάζω δὲ μειζόνως, ὅτι γυνὴ οὖσα ἐφιλοσόφησε, γυνὴ, ἧς πολλοὶ πολλάκις κατηγόρησαν. Ἀπὸ γὰρ γυναικὸς, φησὶν, ἀρχὴ ἁμαρτίας, καὶ δι᾽ αὐτὴν ἀποθνήσκομεν πάντες· καὶ πάλιν· Μικρὰ πᾶσα κακία πρὸς κακίαν γυναικός· καὶ ὁ Παῦλος· Ἀδὰμ γὰρ οὐκ ἠπατήθη, ἡ δὲ γυνὴ ἀπατηθεῖσα ἐν παραβάσει γέγονε. Διὰ τοῦτο μάλιστα αὐτὴν θαυμάζω, ὅτι τὰ ἐγκλήματα ταῦτα διεκρούσατο, ὅτι τὴν κατηγορίαν ἀπέθετο, ὅτι τοῦ διαβαλλομένου γένους οὖσα καὶ κατηγορουμένου, τὰ ὀνείδη πάντα ἀπετρίψατο, διὰ τῶν ἔργων παιδεύουσα, ὅτι κἀκεῖναι οὐ παρὰ τὴν φύσιν τοιαῦται γεγόνασιν, ἀλλὰ παρὰ τὴν προαίρεσιν καὶ τὴν οἰκείαν ὀλιγωρίαν, καὶ ὅτι ἐν τῷ γένει τούτῳ δυνατὸν ἄκρας ἀρετῆς ἐπιλαβέσθαι. Φιλόνεικον γάρ ἐστι τὸ ζῶον τοῦτο καὶ εὔτονον, κἂν εἰς πονηρίαν ἀποκλίνῃ, μεγάλα ἐργάζεται κακά· κἂν ἀρετῆς ἐπιλάβηται, τὴν ψυχὴν προήσεται πρότερον, ἢ τῆς προθέσεως ἀποστήσεται.
Μετάφραση
Διότι δεν μπορώ να βγάλω αυτήν τη γυναίκα από τον νου μου· τόσο πολύ θαυμάζω την ομορφιά της ψυχής της και το κάλλος της διανοίας της. Αγαπώ τα μάτια που δακρύζουν στις προσευχές και διαρκώς μελετούν τον λόγο του Θεού· και τα χείλη και το στόμα που δεν κοκκινίζουν από διάφορες βαφές, αλλά καλλωπίζονται με την ευχαριστία προς τον Θεό, όπως ακριβώς ήταν το δικό της. Την οποία θαυμάζω μεν επειδή φιλοσόφησε πνευματικά, αλλά τη θαυμάζω ακόμη περισσότερο επειδή φιλοσόφησε όντας γυναίκα, την οποία πολλοί πολλές φορές έχουν κατηγορήσει. Διότι, «Από τη γυναίκα», λέει, «ξεκίνησε η αμαρτία, και εξαιτίας της πεθαίνουμε όλοι»· και πάλι: «Κάθε κακία είναι μικρή μπροστά στην κακία της γυναίκας»· και ο Παύλος: «Διότι ο Αδάμ δεν εξαπατήθηκε, αλλά η γυναίκα, αφού εξαπατήθηκε, έπεσε σε παράβαση». Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο τη θαυμάζω, επειδή απέκρουσε αυτές τις μομφές, επειδή απέβαλε την κατηγορία, επειδή, αν και ανήκε σε ένα γένος που διαβάλλεται και κατηγορείται, εξάλειψε όλους τους ονειδισμούς, διδάσκοντας με τα έργα της ότι και οι άλλες γυναίκες δεν έγιναν τέτοιες εξαιτίας της φύσης τους, αλλά εξαιτίας της προαίρεσης και της δικής τους αμέλειας, και ότι είναι δυνατόν σε αυτό το γένος να επιτευχθεί η ύψιστη αρετή. Διότι το πλάσμα αυτό είναι μαχητικό και δυνατό, και αν μεν κλίνει προς την πονηρία, διαπράττει μεγάλα κακά· αν όμως αφοσιωθεί στην αρετή, θα παραδώσει πρώτα την ψυχή του παρά θα εγκαταλείψει τον σκοπό του.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες