Εἰρήνῃ πατρικίᾳ Ἐπειδὴ προσηγόρευσας ἡμᾶς τοὺς ταπεινούς, κυρία, διὰ τοῦ αἰδεσιμωτάτου πρεσβυτέρου, ἀμειβόμεθα τὴν προσηγορίαν γράμμασιν, ἀποδεχόμενοί σου τὴν καλὴν πίστιν καὶ τὴν θερμὴν πεποίθησιν, ἐγνωκότες ἐντεῦθεν ἀγαθήν σε εἶναι ἐν γυναιξίν, φιλόθεόν τε καὶ φιλομόναχον, ὥστε ἁρμόσαι ἐκεῖνο ἐπιφθέγξασθαι τὸ γραφικόν, γυναικὸς ἀγαθῆς μακάριος ὁ ἀνήρ. ὁρᾷς, ὦ κυρία, ὅτι τῇ ἀγαθότητί σου μακαρίζεται ὑπὸ τῆς Γραφῆς ὁ κύριος ὁ πατρίκιος καὶ θεόσδοτός σου σύζυγος; οὐκοῦν ζηλοῦσα ζήλωσον ἔτι μακαριώτερον αὐτὸν ἀπεργάσασθαι. πῶς δ᾽ ἂν εἶεν τοῦτο; ἐν τῷ σὲ ἔτι ἀγαθύνεσθαι, ἤγουν ὑπομνηματίζειν αὐτόν, παρακαλεῖν, ἐκλιπαρεῖν τὸ τῆς στρατηγίας ὕψωμα διέπειν θεοφιλῶς, καθὰ καὶ διέπει, ἐπισκέπτεσθαι ὀρφανοὺς καὶ χήρας ἐν τῇ θλίψει αὐτῶν, ἄσπιλον ἑαυτὸν τηρεῖν ἀπὸ ἀδικίας, φιλομόναχόν τε εἶναι καὶ φιλόπτωχον, ἡμερότητι κεκραμένον, ἐπειδήπερ ἡ ἐξουσία αὕτη ἀρκοῦσά ἐστι καταπλῆξαι τοὺς ὑπὸ χεῖρα, καὶ μὴν ἀνεχόμενον ἀπειλῆς καὶ παιδευτικῶς μὲν πλήττοντα, φιλανθρώπως δὲ καὶ μεμετρημένως μαστίζοντα· ἐπείπερ οὔτε τὸ ἄφετον παντάπασι σωτήριον οὔτε τὸ ὑπὲρ μέτρον πληκτικὸν εὐαπόδεκτον καί, πρό γε πάντων, τὸ κατὰ πίστιν ὀρθόδοξον.
Μετάφραση
Προς την πατρικία Ειρήνη. Επειδή μας απηύθυνες χαιρετισμό, σε εμάς τους ταπεινούς, κυρία, μέσω του αιδεσιμότατου πρεσβυτέρου, ανταποδίδουμε τον χαιρετισμό με επιστολή, αποδεχόμενοι την καλή σου πίστη και τη θερμή αφοσίωση, έχοντας γνωρίσει από αυτό ότι είσαι αγαθή ανάμεσα στις γυναίκες, φιλόθεη και φιλομόναχη, ώστε να ταιριάζει να αναφωνήσουμε εκείνο το ρητό της Γραφής: «Μακάριος ο άνδρας της αγαθής γυναίκας». Βλέπεις, κυρία, ότι εξαιτίας της αγαθότητάς σου μακαρίζεται από τη Γραφή ο κύριος ο πατρίκιος και θεόσδοτος σύζυγός σου; Επομένως, δείξε μεγάλο ζήλο ώστε να τον καταστήσεις ακόμη πιο μακάριο. Και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό; Με το να γίνεσαι εσύ ακόμη πιο αγαθή, δηλαδή με το να του υπενθυμίζεις, να τον παρακαλείς και να τον ικετεύεις να ασκεί το ύπατο αξίωμα του στρατηγού θεοφιλώς, όπως άλλωστε το ασκεί, να επισκέπτεται τα ορφανά και τις χήρες στη θλίψη τους, να διατηρεί τον εαυτό του αμόλυντο από την αδικία, να είναι φιλομόναχος και φιλόπτωχος, διακατεχόμενος από πραότητα, επειδή αυτή η εξουσία αρκεί από μόνη της για να προκαλέσει δέος στους υφισταμένους, και ακόμη να απέχει από απειλές, και όταν τιμωρεί να το πράττει παιδαγωγικά, ενώ όταν επιβάλλει ποινές να το κάνει με φιλανθρωπία και μέτρο· επειδή ούτε η πλήρης ατιμωρησία είναι απόλυτα σωτήρια, ούτε η υπέρμετρη αυστηρότητα είναι αποδεκτή, και προπάντων, να είναι ορθόδοξος στην πίστη.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες