Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 27:11

Εάν όμως σε λυπεί η σελήνη που χάνει σταδιακά το φως της με τις μικρές μειώσεις της, ας σε λυπεί περισσότερο η ψυχή που απέκτησε αρετή και από απροσεξία αφανίζει το καλό, και ποτέ δεν παραμένει στην ίδια διάθεση, αλλά συχνά τρέπεται και μεταβάλλεται εξαιτίας της αστάθειας της γνώμης της. Διότι πράγματι, σύμφωνα με το ρητό, «Ο άφρων αλλοιώνεται όπως η σελήνη». Νομίζω δε ότι και στη σύσταση των ζώων, και στα υπόλοιπα που βλαστάνουν από τη γη, δεν είναι καθόλου μικρή η επίδραση που προέρχεται από τη μεταβολή της σελήνης. Διότι με διαφορετικό τρόπο διατίθενται τα σώματα όταν αυτή μειώνεται, και με διαφορετικό όταν αυξάνεται· άλλοτε μεν, όταν η σελήνη φθίνει, γίνονται αραιά και κενά, και άλλοτε, όταν αυξάνεται και σπεύδει προς την πληρότητά της, αναπληρώνονται πάλι και αυτά· διότι μεταδίδει ανεπαίσθητα κάποια υγρασία, αναμεμειγμένη με θερμότητα, η οποία εισχωρεί μέχρι το βάθος. Αυτό το αποδεικνύουν όσοι κοιμούνται κάτω από το φως της σελήνης, των οποίων οι κοιλότητες της κεφαλής γεμίζουν με υπερβολική υγρασία· επίσης, τα φρεσκοσφαγμένα κρέατα, τα οποία αλλοιώνονται γρήγορα όταν εκτίθενται στη σελήνη· και οι εγκέφαλοι των ζώων· και τα πιο υγρά από τα θαλασσινά· και η εντεριώνη των δένδρων.

Το δε σωματικό θυμίαμα, το οποίο εισέρχεται στους πόρους των ρουθουνιών και διεγείρει την αίσθηση, ευλόγως έχει θεωρηθεί βδέλυγμα για τον Ασώματο. —Όσον αφορά δε τις νουμηνίες, ο Λόγος θέλει να νοούνται από τους συνετούς ως πρέπουσες στα αιώνια έτη, και όχι ως η αποκατάσταση της σελήνης ανά τριάντα ημέρες, η οποία προφθάνει τον ήλιο και απομακρύνεται και πάλι. Αλλά επειδή «ο άφρων αλλοιώνεται ως σελήνη», ο Λόγος θέλει ο φιλάδελφος και συμπαθής να θεωρεί ως εορτή την επάνοδο προς το φως, το οποίο είχε εγκαταλείψει ο άφρων, και την (δια της μετανοίας) αποκατάστασή του στην αρχική κατάσταση· ωσάν να εορτάζει ως νουμηνία την αρχή του εν φωτί βίου· επειδή εξέλιπε μεν το φως εξαιτίας της τροπής προς το χειρότερο, επέστρεψε όμως και πάλι σε αυτό δια της επιστροφής.

Κανείς δεν είναι τόσο παράφρων, ώστε, όντας δούλος, να εναντιώνεται στον κύριό του. ΤΙΤΛΟΣ ΚΒ΄. — Περί των δυσαρεστημένων. «Ω, εσείς που ευφραίνεστε χωρίς κανέναν λόγο.» «Με ποιον να παρομοιάσω τους ανθρώπους αυτής της γενεάς; Μοιάζουν με παιδιά που κάθονται στην αγορά, και φωνάζουν το ένα στο άλλο, και λένε: Σας παίξαμε φλογέρα, και δεν χορέψατε· σας τραγουδήσαμε μοιρολόγια, και δεν κλάψατε. Διότι ήλθε ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος ούτε έτρωγε ούτε έπινε, και λένε: Έχει δαιμόνιο. Ήλθε ο Υιός του ανθρώπου, ο οποίος τρώει και πίνει, και λένε: Ιδού ένας άνθρωπος φαγάς και οινοπότης, φίλος των τελωνών και των αμαρτωλών.» ΤΙΤΛΟΣ ΚΓ΄. — Περί των δίψυχων, και αυτών που αλλάζουν γνώμη, και των ασταθών στη σκέψη, και εκείνων που μεταβάλλονται. «Την Αίγυπτο επικαλούνταν, και στους Ασσυρίους πορεύθηκαν.» «Αλίμονο στη διχασμένη καρδιά, και στον αμαρτωλό που βαδίζει σε δύο δρόμους.» «Μην προσέρχεσαι με διχασμένη καρδιά.» «Ο άφρων μεταβάλλεται όπως η σελήνη.» «Καρδιά που βαδίζει σε δύο οδούς, δεν θα προκόψει.» «Είναι κακή η ζωή από σπίτι σε σπίτι· και όπου κατοικήσει ως ξένος, δεν θα ανοίξει το στόμα.» «Σε αυτόν που έβγαινε και σε αυτόν που έμπαινε, δεν υπήρχε ειρήνη εξαιτίας της θλίψης.» «Ο δίψυχος άνδρας είναι ασταθής σε όλους τους δρόμους του.» «Τρέχατε καλά· ποιος σας εμπόδισε ώστε να μην πείθεστε στην αλήθεια;»

«Η ευλογία του Κυρίου βρίσκεται στην ανταμοιβή του ευσεβούς. Η δωρεά του Κυρίου παραμένει στους ευσεβείς.» «Πίστεψε σε αυτόν, και θα σε βοηθήσει.» «Η ομιλία του ευσεβούς είναι πάντοτε γεμάτη σοφία.» «Να συναναστρέφεσαι συνεχώς με άνθρωπο ευσεβή.» «Καθένας που θα με ομολογήσει εμπρός στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω κι εγώ εμπρός στον Πατέρα μου τον εν ουρανοίς.» «Αλήθεια σας λέγω· εάν έχετε πίστη σαν κόκκο σιναπιού, θα πείτε στο όρος τούτο, “Μετάβα από εδώ εκεί”, και θα μεταβεί· και τίποτα δεν θα είναι αδύνατο σε εσάς.» «Αποκριθείς ο Πέτρος του είπε: “Ιδού, εμείς αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε· τι άραγε θα υπάρξει για εμάς;” Ο δε Ιησούς τους είπε: “Αλήθεια σας λέγω, ότι εσείς που με ακολουθήσατε, κατά την παλιγγενεσία, όταν καθίσει ο Υιός του ανθρώπου στον θρόνο της δόξας του, θα καθίσετε και εσείς σε δώδεκα θρόνους κρίνοντας τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Και καθένας που άφησε οικίες, ή αδελφούς, ή πατέρα, ή μητέρα, ή γυναίκα, ή τέκνα, ή αγρούς χάριν του ονόματός μου, θα λάβει εκατονταπλάσια και θα κληρονομήσει αιώνια ζωή.”» «Αποκριθείς ο Ιησούς τους είπε: “Αλήθεια σας λέγω· εάν έχετε πίστη και δεν αμφιβάλλετε, όχι μόνο αυτό που έγινε στη συκιά θα κάνετε, αλλά και αν πείτε στο όρος τούτο, 'Σήκω και πέσε στη θάλασσα', θα γίνει· και όλα όσα ζητήσετε στην προσευχή με πίστη, θα τα λάβετε.”» «Στα δικά του ήλθε, και οι δικοί του δεν τον δέχτηκαν.»

Εσύ όμως να κατανοήσεις και ότι κάθε άφρων μεταβάλλεται σαν τη σελήνη, σύμφωνα με το γεγραμμένο, άλλοτε μεν φαινόμενος μέγας ως προς την αρετή, άλλοτε δε ελαττούμενος και αφανιζόμενος. Αυτός, λοιπόν, σεληνιάζεται και καταπίπτει, και στη φωτιά, δηλαδή του θυμού και της επιθυμίας, και στο νερό, δηλαδή στα κύματα του γεμάτου μέριμνες βίου, μέσα στα οποία βρίσκεται ο λευιάθαν διάβολος, δηλαδή αυτός που βασιλεύει στα ύδατα. Ή μήπως δεν είναι αλλεπάλληλα κύματα οι φροντίδες των πλουσίων; «Και τον έφερα στους μαθητές σου, και δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν. Αποκριθείς δε ο Ιησούς είπε: Ω γενεά άπιστη και διεστραμμένη, έως πότε θα είμαι μαζί σας; Έως πότε θα σας ανέχομαι; Φέρτε τον μου εδώ. Και τον επιτίμησε ο Ιησούς, και εξήλθε από αυτόν το δαιμόνιο, και θεραπεύθηκε το παιδί από την ώρα εκείνη». Βλέπεις τον άνθρωπο να αποδίδει το δικό του σφάλμα της απιστίας στους μαθητές, με το πρόσχημα ότι φάνηκαν αδύναμοι ως προς τη θεραπεία; Ο Κύριος, λοιπόν, καταισχύνοντάς τον, επειδή κατηγορούσε τους μαθητές, λέει: Ω γενεά άπιστη. Τουτέστιν, το σφάλμα δεν οφείλεται τόσο στη δική τους αδυναμία, όσο στη δική σου απιστία. Διότι, επειδή ήταν πολλή, νίκησε τη σύμμετρη δύναμη εκείνων. Και ενώ ονειδίζει τον άνθρωπο, ονειδίζει κοινώς όλους ως απίστους, ακόμη και τους παρισταμένους. Με το να πει δε, «Έως πότε θα είμαι μαζί σας;», δείχνει να επιθυμεί σφόδρα το επί του σταυρού πάθος και την αναχώρησή Του από αυτούς.