Καὶ τῇ μὲν ἱερωσύνῃ τὸ πρῶτον τάγμα καὶ ἡ περὶ πάντων ἀκριβολογία, τῷ δὲ λαῷ τὸ σύμμετρον καὶ τὸ σύγγνωστον, ἵνα πάντες διδάσκωνται καὶ κατελεῶνται. ἐλεήμων γάρ ἐστιν ὁ δεσπότης καὶ δυνατὸς πάντας σῴζειν τῇ ἰδίᾳ αὐτῶν εὐνομίᾳ τε καὶ ἀληθινῇ πίστει τῆς τοῦ κηρύγματος καθαρότητος. αὐτὸς γὰρ μόνος ἐστὶ καθαρός. οὗτοι δὲ ἑαυτοὺς φήσαντες Καθαροὺς ἀπ᾽ αὐτῆς τῆς ὑποθέσεως ἀκαθάρτους ἑαυτοὺς ἀποτελοῦσι· πᾶς γὰρ ὁ καθαρὸν ἑαυτὸν ἀποφήνας ἀκάθαρτον ἑαυτὸν τελείως κατέκρινε. 7. Πολλὴ δὲ ἄνοια τῶν τοιούτων νομιζόντων διὰ ἕν τι, εἰ καὶ ἦν ἀληθές, περὶ παντὸς τοῦ λαοῦ τὸ κρίμα οὕτως φέρειν. ἔδει δὲ γνῶναι ὅτι οὐ περὶ τῆς ὑποθέσεως ταύτης μόνον τὸ ἔγκλημα ὑπάρχει πάσῃ ψυχῇ ἢ [τὸ] διὰ τούτου ἐνάρετον γενέσθαι 〈ἔστι〉 μόνον, ἀλλὰ καὶ τῷ μὴ λοιδορεῖν, μὴ ὀμνύναι ὅρκον μήτε ἐν ἀληθείᾳ μήτε ἐν ψεύδει, ἀλλὰ «ναὶ ναί» καὶ «οὒ οὔ» λέγειν, μὴ δολιεύεσθαι μὴ διαβάλλειν μὴ κλέπτειν μὴ ἐμπορεύεσθαι. ἐκ τούτων γὰρ πάντων συνάγεται ἡμῖν τὰ ῥύπη τῶν ἁμαρτημάτων· «ὡς, γάρ φησίν, ὁ πάσσαλος ἀνὰ μέσον δύο λίθων συντριβήσεται, οὕτως ἡ ἁμαρτία ἀνὰ μέσον ἀγοράζοντος καὶ πωλοῦντος». καὶ ὅτι ἐκ τοῦ πλήθους παντὸς 〈τινὲς〉 καὶ μέθυσοι καὶ ἔμποροι καὶ πλεονέκται καὶ τοκισταὶ *, καὶ πάντως ὅτι 〈καὶ αὐτοὶ〉 τὰ τοιαῦτα ἔχουσι καὶ τὰ τούτοις ὅμοια, 〈καὶ〉 ὅτι καὶ ψεύσματα ἑκάστῳ αὐτῶν παρακολουθεῖ.
Μετάφραση
Στην ιερωσύνη μεν ανήκει το πρώτο τάγμα και η αυστηρή ακρίβεια περί πάντων, στον δε λαό το μέτρο και η συγκατάβαση, ώστε όλοι να διδάσκονται και να ελεούνται. Διότι ο Δεσπότης είναι ελεήμων και μπορεί να σώζει τους πάντες με την ιδιαίτερη ευνομία τους και την αληθινή πίστη στην καθαρότητα του κηρύγματος. Διότι αυτός μόνο είναι καθαρός. Αυτοί όμως, επειδή ονόμασαν τους εαυτούς τους Καθαρούς, από αυτόν και μόνο τον ισχυρισμό καθιστούν τους εαυτούς τους ακάθαρτους· διότι καθένας που ανακηρύσσει τον εαυτό του καθαρό, κατακρίνει απόλυτα τον εαυτό του ως ακάθαρτο. 7. Είναι μεγάλη ανοησία το να νομίζουν τέτοιοι άνθρωποι ότι, εξαιτίας ενός πράγματος, ακόμη κι αν ήταν αληθινό, μπορούν να εκφέρουν κατ' αυτόν τον τρόπο κρίση για όλον τον λαό. Θα έπρεπε να γνωρίζουν ότι η ενοχή σε κάθε ψυχή δεν υφίσταται μόνο για αυτό το ζήτημα, ούτε είναι δυνατόν να γίνει κανείς ενάρετος μόνο μέσα από αυτό, αλλά και με το να μη λοιδορεί, να μην ορκίζεται ούτε για αλήθεια ούτε για ψέμα, αλλά να λέει «ναι ναι» και «όχι όχι», να μη δολιεύεται, να μη συκοφαντεί, να μην κλέβει, να μην εμπορεύεται. Διότι από όλα αυτά συγκεντρώνονται σε εμάς οι ρύποι των αμαρτιών· λέει δηλαδή: «όπως ο πάσσαλος θα συντριβεί ανάμεσα σε δύο πέτρες, έτσι και η αμαρτία παρεισφρέει ανάμεσα σε αυτόν που αγοράζει και σε αυτόν που πουλά». Και ότι από ολόκληρο το πλήθος κάποιοι είναι και μέθυσοι και έμποροι και πλεονέκτες και τοκογλύφοι, και ότι οπωσδήποτε και οι ίδιοι έχουν τα ίδια και τα παρόμοια ελαττώματα, και ότι το ψέμα ακολουθεί τον καθένα τους.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες