Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 27:25

Ο καπνός είναι σημάδι φωτιάς που έχει σβήσει· γι' αυτό και αυτούς, οι οποίοι για ένα διάστημα φλόγισαν σαν φωτιά και έπειτα έσβησαν, τους αναφέρει ομοίως στο παράδειγμα. Δανείζεται ο αμαρτωλός, και δεν θα ξεπληρώσει· ο δε δίκαιος σπλαχνίζεται και δίνει. Ενώ δεν κατέχει τίποτα, δανειζόμενος συχνά από τον δίκαιο ωφέλιμους και σωτήριους λόγους, ή λαμβάνοντας ευεργεσίες από τον Θεό, δεν ξεπληρώνει την οφειλή. Διότι οφείλει αυτός που ωφελήθηκε, να επιδείξει έργα και πράξεις αντάξιες εκείνων που έλαβε. Αυτός όμως δεν ξεπληρώνει, αλλά παραμένει άκαρπος από τα έργα της δικαιοσύνης. Ο δε δίκαιος, πλουτώντας με τον κατά Θεόν πλούτο, σπλαχνίζεται και παρέχει σε όσους έχουν ανάγκη. Αλλά και όσοι ευλογούν τον δίκαιο θα γίνουν συγκληρονόμοι του. Διότι την ανώτερη κληρονομιά την οποία υποσχέθηκε στους δικαίους ο λόγος, την ίδια ακριβώς υπόσχεται και σε εκείνους που ευλογούν τον δίκαιο, σύμφωνα με τον χρησμό προς τον Αβραάμ που λέει: «Και θα ευλογήσω αυτούς που σε ευλογούν». Το δε «Και όσοι τον καταρώνται θα εξολοθρευτούν», είναι όμοιο με αυτό που ειπώθηκε προς τον Αβραάμ: «Και αυτούς που σε καταρώνται θα τους καταραστώ». Διότι, όπως ακριβώς αυτός που πετάει μια πέτρα ψηλά την πετάει στο ίδιο του το κεφάλι, έτσι και αυτός που ρίχνει κατάρες στον δίκαιο, επειδή η κατάρα δεν μπορεί να σταθεί εναντίον του, θα τη δεχθεί να επιστρέφει στον ίδιο του τον εαυτό.

Διότι όλος μας ο μόχθος γίνεται για χάρη Του και για τη δική Του δόξα, ή μάλλον για τη δική μας σωτηρία. Επειδή τον μεν Θεό κανείς, ούτε ατιμάζοντάς Τον θα μπορέσει να Τον βλάψει, ούτε εγκωμιάζοντάς Τον να Τον αναδείξει λαμπρότερο· αλλά παραμένει πάντοτε στη δική Του δόξα, ούτε αυξανόμενος με τα εγκώμια, ούτε ελαττούμενος με τις βλασφημίες. Από τους ανθρώπους δε, όσοι Τον δοξάζουν επάξια —ή μάλλον επάξια δεν είναι δυνατόν σε κανέναν, αλλά ανάλογα με τη δύναμή τους— καρπώνονται την ωφέλεια από τη δοξολογία· ενώ όσοι Τον βλασφημούν και Τον εξευτελίζουν, καταστρέφουν τη δική τους σωτηρία. «Διότι αυτός που πετάει πέτρα ψηλά, την πετάει στο δικό του κεφάλι», έχει πει κάποιος για εκείνους που βλασφημούν. Επειδή, όπως ακριβώς αυτός που εκσφενδονίζει πέτρα προς τα πάνω, δεν θα μπορέσει να διασχίσει το σώμα του ουρανού, ούτε να φτάσει σε εκείνο το ύψος, αλλά δέχεται το χτύπημα στο δικό του κεφάλι, καθώς η πέτρα επιστρέφει σε αυτόν που την πέταξε, έτσι ακριβώς και αυτός που βλασφημεί εκείνη τη μακάρια ουσία, την ουσία αυτή ποτέ δεν θα μπορούσε να τη βλάψει καθόλου, επειδή είναι πολύ μεγαλύτερη και υψηλότερη από το να δεχθεί την οποιαδήποτε βλάβη, αλλά ακονίζει το ξίφος εναντίον της δικής του ψυχής, γινόμενος αχάριστος απέναντι στον ευεργέτη.

Στον Θεό δεν υπάρχει βία. ΤΙΤΛΟΣ Ηʹ. — Περί του βλάσφημου και του μεγαλόρρημονος. «Είπε ο Κύριος προς τον Μωυσή: Μίλησε στους υιούς Ισραήλ λέγοντας: Κάθε άνθρωπος που θα καταραστεί τον Θεό του, θα επωμιστεί την αμαρτία του· εκείνος όμως που θα προφέρει βλάσφημα το όνομα του Κυρίου, ας λιθοβοληθεί με πέτρες από όλη τη συναγωγή των υιών Ισραήλ.» «Ας μην εξέλθει μεγαλορρημοσύνη από το στόμα σας.» «Τι τόλμησε η καρδιά σου, και ξέσπασες σε θυμό ενώπιον του Κυρίου;» «Θα εξολοθρεύσει ο Κύριος όλα τα δόλια χείλη, τη μεγαλόρρημονη γλώσσα· εκείνους που είπαν: Με τη γλώσσα μας θα μεγαλουργήσουμε, τα χείλη μας μάς ανήκουν· ποιος είναι κύριός μας;» «Θα αφανιστεί η Σαμάρεια, διότι εναντιώθηκε στον Θεό της· θα πέσουν από ρομφαία, και τα βρέφη τους θα συντριβούν στο έδαφος.» «Μεθύστε τον, διότι φέρθηκε αλαζονικά εναντίον του Κυρίου.» «Αυτά λέει ο Κύριος: Επειδή θεώρησες την καρδιά σου όμοια με την καρδιά του Θεού, ιδού, εγώ φέρνω εναντίον σου ξένους, μάστιγες των εθνών, και θα γυμνώσουν τα μαχαίρια τους εναντίον σου και εναντίον του κάλλους της σοφίας σου, και θα ρίξουν το κάλλος σου στην απώλεια.» «Φιλάνθρωπο είναι το πνεύμα της σοφίας, και δεν θα αφήσει ατιμώρητο τον βλάσφημο για τα λόγια των χειλέων του.» «Εκείνος που ρίχνει πέτρα ψηλά, τη ρίχνει στο κεφάλι του.» «Κάθε αμαρτία θα συγχωρεθεί στους ανθρώπους· σε εκείνον όμως που θα βλασφημήσει ενάντια στο Άγιο Πνεύμα, δεν θα του συγχωρεθεί, ούτε στον τωρινό αιώνα, ούτε στον μελλοντικό.»

ΤΙΤΛΟΣ Ιʹ. — Περί των ανωτέρων· και ότι δεν πρέπει να φιλονικεί κανείς με τους ανωτέρους. «Ο ασεβής, ο οποίος δεν νιώθει συστολή μπροστά σε αξιοσέβαστο πρόσωπο, δεν γνωρίζει πώς να τους αποδώσει καμία τιμή.» «Μη διαπληκτίζεσαι με άνθρωπο ισχυρό, μήπως τυχόν πέσεις στα χέρια του.» «Βάρος μεγαλύτερο από τις δυνάμεις σου μη σηκώνεις, και με κάποιον ισχυρότερο και πλουσιότερό σου μη συναναστρέφεσαι. Τι κοινό μπορεί να έχει η πήλινη χύτρα με τον λέβητα; Αυτή θα προσκρούσει πάνω του, και θα συντριβεί.» «Σε άρχοντα να κλίνεις το κεφάλι σου.» —«Ανάμεσα σε άρχοντες να μην εξισώνεις τον εαυτό σου (με αυτούς).» —«Αυτός που πετάει πέτρα, την πετάει στο ίδιο του το κεφάλι.» «Σκληρό είναι για σένα να λακτίζεις πάνω στα βουκέντρα.» Είναι πάντοτε καλό το κατώτερο να καθοδηγείται από το ανώτερο.