Πατερικές αναφορές στο ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ 3:13

Ας μην κακολογούμε, παρακαλώ, τους διδασκάλους, ούτε να ακριβολογούμε γι' αυτούς, για να μη βλάψουμε τον εαυτό μας· ας εξετάζουμε τα δικά μας σφάλματα, και τότε δεν θα κακολογήσουμε κανέναν. Ας σεβαστούμε εκείνη την ημέρα κατά την οποία μας φώτισε. Αν κάποιος έχει πατέρα, ακόμη κι αν εκείνος έχει μύρια ελαττώματα, τα συγκαλύπτει όλα. Διότι, όπως λέει, μην καυχάσαι για την ατίμωση του πατέρα σου· διότι αυτό δεν αποτελεί δόξα για σένα, αλλά όνειδος. Ακόμη κι αν τον εγκαταλείψει η σύνεση, δείξε κατανόηση. Αν όμως αυτά ισχύουν για τους σωματικούς πατέρες, πολύ περισσότερο πρέπει να λέγονται για τους πνευματικούς πατέρες.

Και ας μη νομίσει κανείς ότι τα λέω αυτά κατακρίνοντας τους ιερείς (διότι, με τη χάρη του Θεού, δείχνουν πολλή επιείκεια σε όλα, όπως γνωρίζετε και εσείς, και ποτέ δεν έχουν δώσει σε κανέναν καμία λαβή), αλλά για να μάθετε εσείς ότι, ακόμη και αν είχατε φαύλους πατέρες και φορτικούς διδασκάλους, ούτε και έτσι θα ήταν ακίνδυνο για εσάς, ούτε ασφαλές να τους βλασφημείτε και να τους λοιδορείτε. Διότι, εάν για τους σαρκικούς γονείς λέει κάποιος σοφός: «Ακόμη και αν τους λείψει η σύνεση, δείξε συγκατάβαση· διότι τι θα τους ανταποδώσεις, αντάξιο με όσα σου προσέφεραν;», πολύ περισσότερο πρέπει να τηρούμε αυτόν τον νόμο για τους πνευματικούς πατέρες, και ο καθένας να εξετάζει προσεκτικά και να ερευνά μόνο τον δικό του βίο, ώστε να μην ακούσουμε κατά την ημέρα εκείνη: «Υποκριτή, γιατί βλέπεις το κάρφος στο μάτι του αδελφού σου, ενώ δεν κατανοείς το δοκάρι που βρίσκεται στο δικό σου μάτι;». Διότι είναι έργο υποκριτών το να φιλούν δημόσια και μπροστά στα μάτια όλων τα χέρια των ιερέων, και να αγγίζουν τα γόνατά τους, και να τους παρακαλούν να προσεύχονται για αυτούς, και όταν έχουν ανάγκη βαπτίσματος να τρέχουν στις πόρτες τους, στο σπίτι όμως και στις αγορές να περιλούζουν με αμέτρητες ύβρεις αυτούς που είναι για εμάς πρόξενοι και διάκονοι τόσων αγαθών, ή να ανέχονται άλλους που τους υβρίζουν. Διότι, εάν είναι πράγματι κακός ο πατέρας, πώς τον θεωρείς αξιόπιστο διάκονο εκείνης της φρικτής μυσταγωγίας;

Τέκνο μου, συμπαραστάσου στον πατέρα σου στα γηρατειά του, και εάν του λείψει η σύνεση, δείξε του επιείκεια, και μην τον περιφρονήσεις εσύ που βρίσκεσαι στην ακμή της δύναμής σου. Διότι η ελεημοσύνη προς τον πατέρα δεν θα λησμονηθεί.» «Με όλη σου την καρδιά τίμησε τον πατέρα σου, και μην ξεχάσεις τις ωδίνες της μητέρας σου.» «Παιδιά, να υπακούτε στους γονείς σας εν Κυρίω.

Κατήχηση ΝΒ'. Παραινετική προς τους αδελφούς στο Σακκουδίωνα. Έστειλες πράγματι επιστολή, αδελφέ και τέκνο, αξιέπαινα και όπως έπρεπε σύμφωνα με την αρμόζουσα ευλάβειά σου. Και αληθινά, εκείνοι παράγουν ευθύτητα στα γράμματα, οι οποίοι αναλαμβάνουν οσίως τους κόπους. Επειδή, λοιπόν, και εσύ και τα υπόλοιπα πολυπόθητα τέκνα μου διασώζετε τη γνησιότητα της πνευματικής στοργής προς εμένα τον ταλαίπωρο, εύλογα και πονέσατε και αναστενάξατε βαθιά και αποδοκιμάσατε τους άφρονες. Διότι είναι δείγμα αληθινών και όχι νόθων υιών το να μην ανέχονται τις ατιμώσεις που γίνονται στους γεννήτορές τους, ούτε από τους αδελφούς τους ούτε από τους εξωτερικούς. Αυτοί λοιπόν, αφού άλλαξαν στάση, και μάλιστα ο Θαλάσσιος, επανήλθαν στην προηγούμενη κατάστασή τους, ομολογώντας την πτώση τους και την απερίσκεπτη αντίληψή τους. Διότι, αν σκέφτονταν ορθά, θα έκαναν υποδείξεις με ταπείνωση, και αν αγαπούσαν τον πατέρα τους, θα τηρούσαν εκείνο το ρητό, «μην τον ατιμάσεις με όλη σου τη δύναμη». Επειδή όμως πορεύτηκαν αντίθετα και απέδειξαν ότι ανήκουν στην αντίθετη μερίδα —άλλωστε ποιος δεν πέφτει, τέκνα μου; Και ποιος δεν ολισθαίνει έξω από το πρέπον;—, είναι ωστόσο καλό ότι αναγνώρισαν την ασυνεσία τους και προσήλθαν με δάκρυα και στεναγμούς, δεχόμενοι επιτίμια.