Ἀφ’ οὗ δὲ ἁμαρτήσῃ καὶ ἐξομολογηθῇ, δὲν ἐγνοιάζεται πλέον διὰ τὴν ἁμαρτίαν, διατὶ λέγει· ἐξωμολογήθηκα· ἐμετανόησα· «Ὢ πονηρὸν ἐνθύμημα! πόθεν ἐνεκυλίσθης καλύψαι τὴν ξηρὰν ἐν δολιότητι»; ὢ παρανομωτάτη πλάνη καὶ πρόληψις, ὁποῦ σκεπάζεις τὴν γῆν μὲ τὰς ἁμαρτίας, ἀπὸ ποῖον βυθὸν εὐγῆκες; ὄχι ἀπὸ ἄλλον βέβαια, πάρεξ ἀπὸ τὸν ᾅδην. Δὲν πρέπει λοιπὸν νὰ γυρίσῃς πάλιν εἰς τὸν ᾅδην, καὶ νὰ μὴ πλανᾷς πλέον τοὺς Χριστιανούς; Ὅθεν ἡμεῖς θέλομεν ὁμιλήσει εἰς τὸν παρόντα Λόγον, περὶ τῆς αὐθαδείας τῶν τοιούτων, ὁποῦ λέγουν ταῦτα.
Μετάφραση
Αφού δε αμαρτήσει και εξομολογηθεί, δεν ενδιαφέρεται πλέον για την αμαρτία, διότι λέει: εξομολογήθηκα, μετανόησα. «Ω πονηρέ λογισμέ! Από πού κύλησες για να καλύψεις την ξηρά με δολιότητα;» Ω παρανομώτατη πλάνη και προκατάληψη, που σκεπάζεις τη γη με τις αμαρτίες, από ποιον βυθό βγήκες; Όχι από άλλον βέβαια, παρά από τον άδη. Δεν πρέπει λοιπόν να επιστρέψεις πάλι στον άδη, και να μην πλανάς πλέον τους Χριστιανούς; Γι' αυτό, εμείς θα ομιλήσουμε στον παρόντα Λόγο περί της αυθάδειας εκείνων που λέγουν αυτά τα πράγματα.
Περισσότερα
Λεπτομέρειες